Өз денесін жеу – аутоканнибализм немесе автосаркофагия. Бұл адамдар мен жануарларда кездесетін, өзінің дене мүшелерін жеу амалы. Дене мүшелері, шаш, тырнақтар жатады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өзін-өзі жеу практикасы
Practice of eating oneself
Өзін-өзі жеу – өз денесінің бөліктерін жеу практикасы, сонымен қатар автоканибализм немесе автосаркофагия деп те аталады. Әдетте, бір түрдің өкілінің өз денесінен ет (жүрек немесе бауыр сияқты мүшелерді қоса) жеуі ғана жеміс жегіштік деп есептеледі. Осы қолданысқа сәйкес, өзін-өзі жеу – адамның өз денесінен ет жеуі. Кейбір мәтіндер осы қатаң анықтаманы қолданса, ал басқалары автоканибализм терминін кең мағынада қолданады, оған өз денесінен шаш немесе тырнақ жеу де кіреді. Адамдар мен кейбір жануарлар түрлері кейде өзін-өзі жеуге барады. Адамдарда бұл психикалық аурудың белгісі болуы мүмкін, бірақ өз еркімен ампутацияланған дене мүшесін жеген адамдар да кездеседі. Басқа жағдайларда адамдарды азаптау мақсатымен өз денелерінен жеуге мәжбүрлеген. Ұқсас термин – автофагия, ол жасушалардың қалыпты түрде өзін-өзі ыдырату процесін білдіреді. Көбінесе осы нақты процесс үшін ғана қолданылса да, автофагия кейде өзін-өзі жеудің жалпы синонимі ретінде де қолданылады.
Self cannibalism is the practice of eating parts of one's own body, also called autocannibalism or autosarcophagy. Generally, only the consumption of flesh (including organ meat such as heart or liver) by an individual of the same species is considered cannibalism. In line with this usage, self cannibalism means the consumption of flesh from one's own body. While some texts use this strict definition, others use the term autocannibalism in a wider sense that includes the consumption of hair or nails from one's own body. Both humans and some animal species occasionally practice self cannibalism. In humans, it can be a symptom of a mental disorder, but there are also a handful of people who have voluntarily consumed an amputated body part. In other cases, people were forced to eat parts of themselves as a form of torture. A similar term which is applied differently is autophagy, which specifically denotes the normal process of self degradation by cells. While typically used only for this specific process, autophagy has nonetheless occasionally been used as a general synonym for self cannibalism.
Аурудың белгісі ретінде
Тырнақ тістеу, егер ол тырнақ жеуге дейін жетсе, пиканың бір түрі болып табылады. Пиканың басқа түрлеріне дерматофагия, яғни өз терісін жеу және өз шашын жеуге құмарлық жатады, бұл асқазанда шаш доптарының пайда болуына әкелуі мүмкін. Емделмеген жағдайда, шаш жиналып, өлімге себеп болуы мүмкін. Өзін-өзі жеу – өзін-өзі зақымдаудың бір түрі және психикалық аурудың белгісі болуы мүмкін. Кейбір адамдар өз қанын ішеді, бұл практика автовампиризм деп аталады, бірақ жарадан қан сору әдетте каннибализм деп есептелмейді. 1991 жылғы Гаитидегі төңкерістен кейін болған зорлық-зомбылық кезінде құрбандар кейде өздерінің кесілген дене мүшелерін жеуге мәжбүр болды. 1990 жылдары Угандадағы жастар өз құлақтарын жеуге мәжбүр болды.
Fingernail biting that develops into fingernail eating is a form of pica. Other forms of pica include dermatophagia, and compulsion of eating one's own hair, which can form a hairball in the stomach. Left untreated, this can cause death due to excessive hair buildup. Self cannibalism can be a form of self harm and a symptom of a mental disorder. Some people drink their own blood, a practice called autovampirism, but sucking blood from wounds is generally not considered cannibalism. During the violence that followed the 1991 Haitian coup d'état, victims sometimes had to eat their own hacked off body parts. In the 1990s, young people in Uganda were forced to eat their own ears.
Қатынасты іс-әрекеттер
Өз плацентасын жеу Батыс мәдениетінде шағын топтар арасында таралған, оны Январь Джонс сияқты танымал адамдар қолдады. Бала туғаннан кейін адамның плацентофагиясы, жоғары белок, темір және қоректік заттарға бай болғандықтан, кейбір адамдар оны босанғаннан кейінгі депрессия мен шаршауды емдеу ретінде жасайды. Дегенмен, ғылыми зерттеулер плацентаны жеудің, оңай қол жеткізілетін еттен артық денсаулыққа қандай да бір пайдасы бар екенін нақтылай алмайды. Плацентофагияның каннибализмге жататындығы талқыланып жүрсе де, Гарриет Холл "плацента тіні негізінен ұрықтанған жұмыртқадан пайда болады және ұрықтың геномын тасиды" деп көрсеткен, бұл плацентаның ананың емес, ұрықтың уақытша органы екенін білдіреді. Сондықтан, плацентофагияны каннибализмнің бір түрі деп есептесек те, баласын туғаннан кейін оның плацентасын жеген ана өзін-өзі жемейді.
Eating one's own placenta has a small following in Western cultures, fostered by celebrities like January Jones. Human placentophagy after childbirth is touted by some as a treatment for postpartum depression and fatigue, among other health benefits, given its high protein, rich iron and nutrient content. However, scientific research is inconclusive as to whether consuming the placenta has any health benefits, exceeding that of readily acquired meats. While the status of placentophagy as cannibalism is debated, Harriet Hall has pointed out that "placental tissue is mainly derived from the fertilized egg and carries the fetus's genome", suggesting that the placenta is a temporary organ of the fetus rather than of the mother. Therefore, even if one considers placentophagy a form of cannibalism, a mother eating her baby's placenta after giving birth would not practice self cannibalism.
Жануарлар
Қысқа құйрықты шырылдақ өзінің қанаттарын жейтіні белгілі. Кейбір жануарлар өмірдің жаңа сатысына көшкенде өздерінің жүйке тіндерін қорытады деген дәлелдер бар. Теңіз шұбырағы (шабаққа ұқсас пішінде) басында ганглийлі "миға" ие, ол тасқа жабысып, қозғалмай қалғаннан кейін оны қорытады, содан кейін анемон сияқты организмге айналады. Бұл ми мен жүйке тіндерінің негізгі мақсаты қозғалыс тудыру екенін көрсететін дәлел ретінде қолданылды. Солтүстік Америкадағы жартас жыландарының өзін-өзі жеу әрекеттері тіркелді: бір тұтқынға алынған жылан екі рет өзін жеуге тырысып, екінші рет өлді. Тағы бір жабайы жартас жыланы денесінің үштен екі бөлігін жұтып қойған күйде табылған.
The short tailed cricket is known to eat its own wings. There is evidence of certain animals digesting their own nervous tissue when they transition to a new phase of life. The sea squirt (with a tadpole like shape) contains a ganglion "brain" in its head, which it digests after attaching itself to a rock and becoming stationary, forming an anemone like organism. This has been used as evidence that the purpose of brain and nervous tissue is primarily to produce movement. Self cannibalism behaviour has been documented in North American rat snakes: one captive snake attempted to consume itself twice, dying in the second attempt. Another wild rat snake was found having swallowed about two thirds of its body.
Мифтер мен аңыздардағы сілтемелер
Ежелгі Уроборос символы өз құйрығын тістеген жыланды бейнелейді. Грек мифологиясындағы Эрисихтон, Деметрдің жазасы ретінде берілген, тоймас аштығынан өзін-өзі жеп қойды. Артурийлік әңгімеде Камелот патшасы Агрест, өз қаласындағы Иосифтің ізбасарларын қырғаннан кейін ақылдан безіп, өз қолын жейді. 1679 жылы Филипп Рор "безеуді жеу" немесе "өліктерді шайнау" деп атаған зерттеуін жариялады. Кітапта "өздерінің қабіріне ораған маталарын, тіпті өздерінің мүшелерін және ішектерін жеген" деп есептелген мәйіттер туралы көптеген деректер жинақталған. Рор сондай-ақ, мәйіт "су құмар жануар сияқты" лап қойса немесе шайнап, қоқыстап, зарласа қабірден естілетін әртүрлі дыбыстарды сипаттады. XVIII ғасырда осы тақырыпта көптеген әдебиеттер жарық көрді.
The ancient symbol Ouroboros depicts a serpent biting its own tail. Erysichthon from Greek mythology ate himself in insatiable hunger given him, as a punishment, by Demeter. In an Arthurian tale, King Agrestes of Camelot goes mad after massacring the Christian disciples of Josephus within his city, and eats his own hands. In 1679, Philip Rohr published a study of what he called "grave eating" or "the chewing dead". The book brought together a wealth of accounts of corpses thought to have "consumed their own shrouds and winding cloths, and even their own limbs and bowels". Rohr also described particular sounds supposedly heard from the graves when a corpse either "laps like some thirsty animal" or chews, grunts and groans. The 18th century also produced a considerable amount of literature on the subject.