Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей ақыны Константин Константинович Вагинов (Константи́н Константи́нович Ва́гинов, туған Wagenheim, 3 қазан 1899 [ескі стиль бойынша 21 қыркүйек 1899] – 26 сәуір 1934) – орыс ақыны және романист.
Russian poet
Konstantin Konstantinovich Vaginov (Константи́н Константи́нович Ва́гинов, born Wagenheim, October 3 1899 [O. S. September 21 1899] – April 26, 1934) was a Russian poet and novelist.
Өмірбаян
Вагинов 1899 жылы Санкт-Петербургте дүниеге келген. Оның анасы бай сибирлік кәсіпкер мен жер иесінің қызы еді. Әкесі жоғары шенді полиция қызметкері болған, ол 17 ғасырда Ресейге келген немістердің ұрпағынан тараған. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде отбасының тегі Вагенгейм (Вагенгейм) деп өзгертіліп, орыс тіліне бейімделді. Әкесінің қалауымен Вагинов құқық саласын оқыды. Азамат соғысы кезінде Вагинов Қызыл Армия қатарында Польша майданында және Оралдың шығысында қызмет етті. Петроградқа оралғаннан кейін, әскерден босатылып, өнер мен гуманитарлық ғылымдарды оқуын жалғастырды. 1926 жылы Александра Ивановна Федороваға үйленді. Ол да, Вагинов та ақын, әлем саяхатшысы және қажырлы соғыс ардагері Николай Гумилевтің төңірегіне жиналған жазушылар тобының мүшелері болды. Гумилев 1921 жылы үкіметке қарсы құлақтандырылғандықтан қате айыпталып, атылды. Константин Вагинов 1934 жылы туберкулезден көз жұмды.
Vaginov was born in St. Petersburg in 1899. His mother was the daughter of a wealthy Siberian businessman and landowner. His father, a high ranking police official, was descended from Germans who came to Russia in the 17th century. During the First World War, the family name was changed from Wagenheim (Вагенгейм) and given a Russian ending. Following his father's wishes, Vaginov studied law. During the Civil War, Vaginov served in the Red Army, both at the Polish front and east of the Urals. He returned to Petrograd and, after being demobilized, continued studies in the arts and humanities. In 1926 he married Alexandra Ivanovna Fedorova. She and Vaginov were both part of a group of writers who gathered about the poet, world traveler and decorated war hero Nikolai Gumilyov, who was shot in 1921, after being wrongly accused of plotting against the government. Konstantin Vaginov died of tuberculosis in 1934.
Жұмыс
Вагинов өзінің алғашқы өлеңдерін жасөспірім кезінде жазды, ал оның алғашқы жинағы "Хаосқа саяхат" 1921 жылы жарық көрді. 1926 және 1931 жылдары басқа жинақтар да жарық көрді. Оның алғашқы прозалық шығармалары "Біздің Ием Аполлонның монастыры" және "Бетлехем жұлдызы" 1922 жылы жарық көрді. Вагиновтың алғашқы романы "Козлиная песня" (әдебиетте "Ешкі әні" деп белгілі, алайда ағылшын тілінде "Қорық" және "Сатыр хоры" деп те аударылған) 1925-1927 жылдары жазылды. Роман философ және әдебиет теориясының маманы Михаил Бахтиннің айналасындағы интеллектуалдық топқа негізделген. Вагинов "Свистоновтың өмірі мен еңбектері" (1929) және "Бамбочиада" (1931) атты тағы екі романды аяқтады. Денсаулығы нашарлағандықтан, төртінші романы "Харпагонияны" аяқтауға үлкермеді. Өмірінің соңында 1905 жылғы революция туралы роман жазуға кірісті, бірақ осы жұмысының материалдары билік органдары тәркіледі. 1920 жылдардың ортасына дейін Вагинов көбінесе Символизм мен Акмеизм ағымдарында өлеңдер жазды. Оның өлеңдерінде заманауи құбылыстарға, тарихи және мифологиялық сілтемелер жиі кездеседі, кейде олар түсініксіз болып көрінеді. Романға бет бұруы – маңызды өзгеріс болды. "Козлиная песня" поэзияның тууы мен құлдырауы туралы ойлармен толы, поэзия фрагменттері мен әртүрлі түсініктемелер жинағы ретінде қарастырылуы мүмкін. Бұл кітапта автор әдебиет пен сынның қоғамдағы рөлін ашық талдайды. 1920 жылдары Вагинов Петроград/Ленинградтағы басты әдеби орталармен байланыста болды. 1927 жылы ол OBERIU деп аталатын солшыл авангардтық жазушылар тобына қосылды, бұл топ "Абсурдизм" деп сипатталды және Даниил Хармстың еңбектері арқылы танымал болды. Осы кезеңде Вагиновтың прозаға бет бұруы Сюрреализмге деген қызығушылығымен байланысты болды – күнделікті өмірдің ұмытылған мифологиясы. Көптеген тілдерде, әртүрлі ғасырлардағы әдебиеттерді оқыған Вагинов кітаптарды жинауға құштар болды, олардың көпшілігі қарақшылықпен тоналған кітапханалардан құтқарылып, көшеде сатылды. Бірақ ол ескі монеталардан бастап, қант қағаздары мен темекі қаптарына дейін кез келген нәрсені жинады. Кейбір кейіпкерлері жоғары мәдениетпен байланысты заттар жинаса, Вагинов материяның өзгеруі мен ескерткіштердің, тіпті қираған ескерткіштердің ойларын зерттеді. Соломон Волков былай деп жазады: Ол Ресей революциясының жеңісін, отбасын қиратқан оқиғаны, Рим империясына қарсы варвар тайпаларының жеңісімен салыстырды. Вагинов үшін Петербург осы мәдени трагедияның сиқырлы сахнасы болды, ол дадаистік өлеңдерде (Мандельштамның да ықпалы сезілетін) қалаға мақтау айтты, онда "өлі кемелердің ақ көк желкендері" ерекше көзге түсті. Мандельштам да Вагиновты жоғары бағалап, оны Ахматова, Пастернак, Гумилев және Ходасевичпен бірге "бүгінгі емес, мәңгілік" ақын деп атады.
Vaginov wrote his earliest poetry when he was a teenager, and his first collection, Journey to Chaos, was published in 1921. Other collections were published in 1926 and 1931. His first prose works, "The Monastery of Our Lord Apollo" and "The Star of Bethlehem," were published in 1922. Vaginov's first novel, Kozlinaya Pesn''' (literally "Goat Song," but also translated into English as "[The Tower]" and "Satyr Chorus," was written between 1925 and 1927. The novel is based on the intellectual circle grouped around the philosopher and literary theorist Mikhail Bakhtin. Vaginov completed two other novels, Works and Days of Svistonov (1929) and Bambocciada (1931). As Vaginov's health declined, he worked on a fourth novel, Harpagoniana, which was left incomplete. Shortly before his death, he started work on a novel about the 1905 revolution. The materials for that work were confiscated by the authorities. Through the mid 1920s, Vaginov mainly wrote poetry that might be described as post Symbolist and Acmeist. With its overlapping allusions to contemporary upheavals, along with historical and mythological references, the poetry is at times almost hermetic. His turn to the novel marks a turning point. And Kozlinaya Pesn'' might be thought of as a transitional work, with its fragments of poetry and scattered commentary on the generation of poetry and its degeneration. The book also marks the author's most transparent examination of the role of literature and criticism in society. During the 1920s, Vaginov had some contact with most of the major literary circles in Petrograd/Leningrad. In 1927, he became affiliated with a left avant garde collective of writers known as OBERIU, sometimes described as "Absurdist" and chiefly known through the work of Daniil Kharms. Around this time, Vaginov's turn to prose was marked by a drift toward a preoccupation with Surrealism—the throwaway mythology of everyday life. A man who devoured literature in multiple languages from various centuries, Vaginov was an avid collector of books, many of them salvaged from ransacked libraries and peddled secondhand on the street. But he was also a collector of anything from old coins to candy wrappers and cigarette packs. While some of his characters collected things having at least an association with high culture, Vaginov explored the intersection between the mutability of matter and minds haunted by monuments, even those in ruins. Solomon Volkov writes:He likened the victory of the Russian Revolution, which ruined his family, to the triumph of the barbaric tribes over the Roman Empire. For Vaginov, Petersburg had been a magical stage for that cultural tragedy, and he sang the praises of the spectral city in dadaist poems (which also showed the influence of Mandelstam), in which "pale blue sails of dead ships" appeared tellingly. Mandelstam, in turn, rated Vaginov highly, including him as a poet "not for today but forever" in a list with Akhmatova, Pasternak, Gumilyov, and Khodasevich.