Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Строццилер әулеті – ежелгі (кейін ақсүйек) флоренциялық әулеттің аты, олар үлкен қарсыластары Медичилер әулеті сияқты, саясатқа кірмес бұрын банктік іспен айналысқан. 1434 жылы Флоренциядан қуылғанға дейін Строццилер әулеті қаладағы ең бай әулет болды және олармен тек Медичилер ғана бәсекелесті. Медичилер ақыры үкіметті бақылауға алып, Строццилерді қаржылық және саяси тұрғыдан қиратты. Осы саяси және қаржылық бәсекелестік Строцци-Медичи арасындағы бәсекелестіктің бастауы болды. Кейін, Медичилер Флоренцияны билеген кезде, Строццилер Сиенаны биледі, Флоренция оған шабуыл жасады, бұл екі әулет арасында зор антагонизм тудырды. Одан көп ұзамай Строццилер Медичилер әулетіне жегіштікке түсті, бұл, мәні бойынша, Медичилерге басымдық берді.
The House of Strozzi is the name of an ancient (later noble) Florentine family, who like their great rivals the Medici family, began in banking before moving into politics. Until its exile from Florence in 1434, the Strozzi family was by far the richest in the city, and was rivaled only by the Medici family, who ultimately took control of the government and ruined the Strozzi both financially and politically. This political and financial competition was the origin of the Strozzi Medici rivalry. Later, while the Medici ruled Florence, the Strozzi family ruled Siena, which Florence attacked, causing great animosity between the two families. Soon afterward, the Strozzi married into the Medici family, essentially giving the Medici superiority.
Тарих
Палла Строцци (1372–1462) отбасылық банк ісіне немқұрайлы қарады, бірақ Флоренцияның қоғамдық өмірінде маңызды рөл атқарды және Санта-Тринита монастырында Флоренциядағы алғашқы қоғамдық кітапхананы құрды, сондай-ақ Джентиле да Фабрианоның «Магияларды құрметтеу» атты маңызды Строцци алтарьдық суретін тапсырыс берді. Ол 1433 жылы Козимо де Медичидің қуғынға ұшырауына жетекшілік етті, бірақ бір жылдан кейін Козимоның кешірімінен кейін өзі де қуғынға ұшырап, ешқашан оралмады. Филиппо Строцци-ил-Веккьо (1428–1491), Маттео Строцци мен Алессандра Мачингидің ұлы, жас кезінде қуғынға ұшырап, Неапольде сәтті банкир болды. Ол кондотьер, яки жалдамалы әскерлердің басшысы болды және 1466 жылы Медичитермен келісіп, оралғаннан кейін, оның ұлы Филиппо II аяқтаған Палаццо Строцци құрылысын бастады. Филиппо II (1488–1538) отбасының ең танымал мүшесі болып саналады. Ол Пьеро ди Лоренцо де Медичидің қызы Клариса де Медичиге үйленгенімен және Медичи отбасының мүшесі болғанымен, Флоренция республикасының бейресми билеушілері ретінде Медичилердің иеленген гегемониясына қарсы күресті және 1527 жылғы көтерілістің көшбасшыларының бірі болды. Микеланджелоның «Дони-Тондо» суреті Агноло Донидің Маддалена Строцциге үйленуінің құрметіне жасалған болуы мүмкін. Республика 1530 жылы құлатылғаннан кейін Алессандро де Медичи Филиппо Строццидің қолдауын алуға тырысты, бірақ Строцци бас тартты және оның орнына Венецияға кетіп қалды. 1537 жылы Алессандро өлтірілгеннен кейін Строцци қалаға қайта кіру мақсатымен республикалық эмигранттардың тобына жетекшілік етті, бірақ тұтқындалып, содан кейін азапталғаннан кейін өзін-өзі өлтірді. Филиппо Строццидің үлкен ұлы Пьеро (1500–1558) Лаудомия де Медичиге үйленді және Шотландияда ағылшындарға қарсы, сондай-ақ Францияда Киелі Рим империясы мен Испанияға қарсы соғысты және 1554 жылы Франция маршалы атанды. Ол француздардың Кале қамалына (1557) қатысты және 1558 жылы Лотарингиядағы Тьонвиль шайқасында алған жараларынан қайтыс болды. Кіші ұлы Леоне (1515–1554) Франция қызметіндегі көрнекті адмирал болды және Медичилерге қарсы соғысты. 1554 жылы Сарлиноға шабуыл жасаған кезде алған жарасынан қайтыс болды. Тағы бір ұлы Лоренцо Строцци (1513–1571) дін қызметкері болды, сондай-ақ Францияда кардинал және 1565 жылдан бастап Сиена архиепископы болды. Пьероның ұлы Филиппо ди Пьеро Строцци (1541–1582) Францияда эмиграцияда дүниеге келді және корольдік паж ретінде, содан кейін француз армиясында қызмет етті, кейін испандар тарапынан тұтқындалып, Терсера шайқасында қаза болды.
Palla Strozzi (1372–1462) neglected the family bank, but played an important part in the public life of Florence, and founded the first public library in Florence in the monastery of Santa Trinita, as well as commissioning the important Strozzi Altarpiece of the Adoration of the Magi by Gentile da Fabriano. He played a leading part in forcing the exile of Cosimo de' Medici in 1433, but after Cosimo's pardon a year later, was himself exiled, and never returned. Filippo Strozzi il Vecchio (1428–1491), son of Matteo Strozzi and of Alessandra Macinghi, was exiled as a young man and became a successful banker in Naples. He was also a condottiero or leader of mercenary soldiers and after his reconciliation with the Medici and return in 1466, began the Palazzo Strozzi, which was finished by his son Filippo II. Filippo II (1488–1538) is probably the most well known member of the family. Although married to Clarice de' Medici, a daughter of Piero di Lorenzo de' Medici and thereby a member of the Medici family, he was vehemently opposed to the hegemony the Medicis had acquired as the unofficial rulers of the Florentine republic and was among the leaders of the uprising of 1527. Michelangelo's Doni Tondo probably was commissioned by Agnolo Doni to commemorate his marriage to Maddalena Strozzi. After the republic was overthrown in 1530 Alessandro de' Medici attempted to win Filippo Strozzi's support, but Strozzi declined and instead, retired to Venice. After the murder of Alessandro in 1537, Strozzi assumed leadership of a group of republican exiles with the object of re entering the city but having been captured and subsequently tortured he committed suicide. Filippo Strozzi's older son Piero (1500–1558), married Laudomia de' Medici, and fought in Scotland against the English, as well as in France against the Holy Roman Empire and Spain, and was made a Marshal of France in 1554. He took part in the French siege of Calais (1557), and died of wounds incurred in battle at Thionville, in Lorraine, in 1558. A younger son Leone (1515–1554) was a distinguished admiral in the service of France and fought against the Medici. He died of a wound received while attacking Sarlino in 1554. Another son, Lorenzo Strozzi (1513–1571) went into the Church, also in France, and ended as a cardinal and Archbishop of Siena from 1565. The son of Piero, Filippo di Piero Strozzi (1541–1582) was born in exile in France and served as a royal page and then in the French army, before being captured and killed by the Spaniards at the Battle of Terceira.
Кейінгі отбасы мүшелері
Бернардо Строццидің (шамамен 1581–1644), Генуя мен Венецияда туып, негізінен сол қалаларда қызмет еткен белгілі итальяндық барокко суретшісі, осы жақын отбасының құрамына кіргені белгісіз. Сенатор Карло Строцци (1587–1671) маңызды кітапхана құрып, «Строцциан карталары» деп белгілі құнды жинақтарды жинады, оның ең маңызды бөлігі қазір Флоренция мемлекеттік архивінде сақталады. Ол 1219 жылдан 1292 жылға дейінгі Флоренция қаласының тарихы (жарияланбаған) және Барберини үйінің тарихы (Рим, 1640) еңбектерінің авторы болды. Ақын Джулио Строцци да осы отбасының мүшесі еді. Ол композитор Барбара Строцциді (1619–1677) асырап алды, ол оның заңды емес қызы болған болуы мүмкін. Строццилер неке арқылы Форано княздары және Багноло герцогтары титулдарын алды. Отбасының бір тармағы Венаға көшіп, онда Палаццо Строцци сарайын салды. Флоренциядағы Палаццо Строцци 1937 жылға дейін отбасының меншігінде болды, содан кейін ол Istituto Nazionale delle Assicurazioni (INA) компаниясына сатылды. 1999 жылдан бастап ол Италия мемлекетінің меншігіне өтті. Олар сонымен қатар Венециядағы Палаццо Строцци Морозини, Ломбардиядағы Палаццо Строцци, Вилла Строцци, Виллино Строцци, Палаццо Строцци Бевилаква, Палаццо Строцци алле Стиммате, Палаццо Нонфинито, Палаццо Строцци ди Мантова, Палаццо Строцци дель Поэта және Палаццо делло Строцциноға да ие болды. Бүгінде Строцци ұрпақтары Флоренцияда және басқа да елдерде, соның ішінде Америкада тұрып жатыр. Вилла Кусона – отбасының Тосканадағы үйі, оны князь Жироламо Строцци мен оның отбасы жүзім шарабын өндіретін шаруашалық ретінде басқарады.
It is unclear whether Bernardo Strozzi (c.1581–1644), a prominent and prolific Italian Baroque painter born and active mainly in Genoa and Venice, was a part of this immediate family. Senator Carlo Strozzi (1587–1671) formed an important library and collected a valuable miscellany known as the Carte Strozziane, of which the most important part is now in the state archives of Florence. He was the author of a Storietta della città di Firenze dal 1219 al 1292 (unpublished) and a Storia della casa Barberini (Rome, 1640). The poet Giulio Strozzi was a member of the family. He adopted the composer Barbara Strozzi (1619–1677), who presumably was his natural daughter. The Strozzi acquired by marriage the titles of Princes of Forano and Dukes of Bagnolo. A branch of the family moved to Vienna and built the Palais Strozzi there. The Palazzo Strozzi in Florence belonged to the family until 1937 when it was sold to the Istituto Nazionale delle Assicurazioni (INA). From 1999 it became property of the Italian State. They also owned the Palazzo Strozzi Morosini in Venice, Palazzo Strozzi in Lombardy, Villa Strozzi, Villino Strozzi, Palazzo Strozzi Bevilacqua, Palazzo Strozzi alle Stimmate, Palazzo Nonfinito, Palazzo Strozzi di Mantova, Palazzo Strozzi del Poeta, and Palazzo dello Strozzino. Today, Strozzi descendants are still living in Florence and elsewhere, including in America. The Villa Cusona is the Tuscan home of the family, operated as a vineyard by Prince Girolamo Strozzi and his family.