Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сайлау
Election
2005 жылдың 17 қарашасында Шри-Ланкада президенттік сайлау өтті. Кандидатуралар 2005 жылдың 7 қыркүйегінде қабылданды және сайлауға қатысу 73,73% құрады. Үкіметтегі Біріккен халықтық еркіндік одағының премьер-министрі Махинда Раджапакса сайланды, ол дауыс берушілердің 50,3% дауысын алды.
Presidential elections were held in Sri Lanka on 17 November 2005. Nominations were accepted on 7 September 2005 and electoral participation was 73.73%. Prime Minister Mahinda Rajapaksa of the governing United People's Freedom Alliance was elected, receiving 50.3% of all votes cast.
Президенттік мерзімге қатысты дау
Алғашында сайлаудың өткізілеріне күмән болды. Президент Чандрика Кумаратунга 1999 жылғы сайлауды мерзімінен бір жыл бұрын тағайындады; ол қосымша жылды өзінің екінші мерзіміне қосу керек деп сақтап, осы үшін сотқа шағым түсірді. Шри-Ланканың Жоғарғы соты оның талаптарын қабылдамады және сайлау өтті.
At first, there was doubt whether the election would be held at all. President Chandrika Kumaratunga had called the 1999 election one year ahead of schedule; she argued that the extra year should be appended to her second term, and filed suit to do this. The Supreme Court of Sri Lanka rejected her claims and the election went ahead.
Науқан
Премьер-министр Махинда Раджапакса Шри-Ланка еркіндік партиясының, ал Ранил Викрамесингхе Біріккен ұлттық партиясының кандидат ретінде жылдам көзге түсті. Екі кандидат та кіші партиялардың қолдауын жинақтауға тырысты. Раджапакса парламенттік деңгейде болған "Джанната Вимукти Пермуна" (Бірленген халықтық бостандық альянсы) партиясымен одақты қайта құру қажеттігіне келді. Ол федерализмді қабылдамауға және Тамил Иламның азат ету жолбарыстарымен (LTTE) атысты тоқтату туралы келіссөздерді қайта бастауға келіскеннен кейін, JVP және Jathika Hela Urumaya оны қолдады. Осыдан кейін Викрамесингхе үшін жеңіске жетудің жалғыз үміті аралдағы этникалық азшылықтардың қолдауына байланысты болды, себебі ол этникалық мәселе бойынша көбінесе келісімшілдік танытқан. Ол негізгі мұсылман партиясы – Шри-Ланка мұсылман конгресінің және плантация тамилдерін ұсынып отырған Сейлон жұмысшылар конгресінің қолдауын алды. Дегенмен, ол Шри-Ланканың басты тамил партиясы – Тамил ұлттық альянсының қолдауын ала алмады. LTTE тамил сайлаушыларын, олардың көпшілігі оған дауыс беруі мүмкін еді, сайлауды бойкоттауға шақырғаннан кейін Викрамесингхенің жеңісіне деген барлық үміттер күйреп қалды. Экономикалық мәселелер де Раджапаксаның пайдасына ойнады. 2001-2004 жылдар аралығында премьер-министр болған кезде Викрамесингхедің еркін нарық саясатының арқасында Шри-Ланка қарқынды өсімді көрсетті, бірақ ол Раджапакса тоқтатуға уәде берген даулы жекешелендірулерді де жүзеге асырды. Раджапакса сондай-ақ экономикалық ұлтшылдық саясатын ұсынуға уәде берді.
Prime Minister Mahinda Rajapaksa quickly emerged as the candidate for the Sri Lanka Freedom Party and Ranil Wickremesinghe for the United National Party. Both candidates tried to round up the support of minor parties. Rajapaksa needed to re assemble the alliance with the Janatha Vimukthi Peramuna that existed at the parliamentary level (the United People's Freedom Alliance). After he agreed to reject federalism and renegotiate the ceasefire with the Liberation Tigers of Tamil Eelam, the JVP and the Jathika Hela Urumaya endorsed him. After that, Wickremesinghe's only hope of victory was through the support of the island's ethnic minorities, given his generally more conciliatory stance on the ethnic issue. He secured the endorsement of the main Muslim party, the Sri Lanka Muslim Congress, and the Ceylon Workers' Congress representing the estate Tamils. He could not, however, obtain the backing of the main Sri Lankan Tamil party, the Tamil National Alliance. Any hopes for Wickremesinghe's victory were effectively dashed when the LTTE ordered Tamil voters, most of whom would likely have voted for him, to boycott the polls. Economic issues also worked to Rajapaksa's favour. Sri Lanka had enjoyed strong growth under Wickremesinghe's free market policies when he was prime minister from 2001 to 2004, but he had also pursued controversial privatizations which Rajapaksa promised to halt. Rajapaksa also promised a policy of economic nationalism.