Кіріспе

Америкалық романист

Чарльз Браунинг "Бук" Уайт (20 қазан 1874 – 7 қаңтар 1951) – конгрегациялық пастор, американдық социалист, Иисусшыл, жазушы, қыш өнеркәсібі шебері және жалғыздыққа бой алған адам.

Алғашқы жылдар

Чарльз Браунинг Уайт, отбасы мен достарына «Бук» деп белгілі, Нью-Йорк штатының Шохари округіндегі Миддлбург қаласында Чарльз Аддисон мен Мэри (Бук) Уайттың ұлы болып дүниеге келді. Уайт «Қосылу» (1913) кітабында Миддлбургті фон ретінде пайдаланды және тұрғындарды ишаратта сипаттап, «дегенеративті голландтар» деп атады. Миддлбург тұрғындары сотқа жүгініп, Уайттың «ауылда бірнеше жыл бұрын туған, бала кезіндегі ақымақтығы болашақтағы дамығандығын болжамаған ұл» екенін мәлімдеді. Миддлбург орта мектебін бітіргеннен кейін 1894 жылы Гарвард колледжіне түсіп, журналистиканы оқыды және 1896 жылы (А. Б.) бітірді. Ол «Спрингфилд Республикашысы» газетінде тілші болып жұмыс істеді, «шақыруын» алды және Бостон діни семинариясына қатысты. Рамапода бір жыл өткен соң, ол үш жыл бойы Нью-Йорк штатының Клейтон қаласындағы Мың аралдар конгрегациялық шіркеуінің пасторы болды. 1904 жылы Уайт конгрегациялық пастор болып бекітілді. Содан кейін Бруклиндегі Holy Trinity Episcopal Church-тегі ерлердің әлеуметтік қызмет бөлімінің басшысы лауазымын қабылдады және 1913 жылы жұмыстан босатылғанға дейін сол қызметте болды. «Жүмысшынің шақыруы» (1911) кітабы, онда Назареттен шыққан Иса жұмысшы, агитатор және әлеуметтік революционер ретінде бейнеленген, шектен шығып, Уайттың Holy Trinity-ден босатылуына себеп болды. «Жүмысшы мен бай адам» (1914) кітабында «Бук Уайт өзінің заманындағы ұлы пролетариат толқынының көшбасшысы ретінде Исаны айқын және қызықты бейнелейді. Басқалар кедей болғанда бай болудың әдепсіздігі – осы кітаптың негізгі ойы, ал автор оны Нақыл сөздердегі Жүмысшынің уағыздауына негіздейді». Уайт діни сенімдеріне байланысты Америка Социалистік партиясынан шығарылғаннан кейін 1914 жылдың 10 мамырында Рокфеллерлер отбасы мүше болған Бесінші авеню баптистік шіркеуінің қызметіне қатысып, «Иса бай болудың әдепсіздігін үйреткен бе?» деген сұрақ талқыланды. Ол тәртіпсіздік жасады деген айыппен тұтқындалып, үш күннен кейін Блэкуэлл аралында алты айға сотталды. Ол сол жердегі түрмедегі тұтқындарды социализмге көндіргендігі үшін оқшауланған Куинс округінің түрмесіне ауыстырылды. Уптон Синклер «Нью-Йорк Таймс» газетінде Уайттың жақтастарына оның босатылуы үшін күш салуға шақыратын хат жариялады және сот судьясын «Пилатқа», Кальвари баптистік шіркеуін «ғибадатханаға» теңеп, «Бук Уайтты «Иса» деп атады.

Кейінгі өмірі

Уайт Еуропаға, керамика жасауды одан да жақсы үйрену үшін немесе соғыс тілшісі болып жұмыс істеу үшін кетті. Ол 19 жасар Андре Эмили Саймонға үйленді және оны Нью-Йорк штатының Ольстер округіндегі қарапайым үйіне алып келді. Ол оны нашар қарым-қатынас жасағандықтан, жергілікті тұрғындар оған қауырсын жағып, қарақұмықпен жапты. Неке жойылды және Уайт 1921 жылдың жазында Вермонтқа кетті. Кейін ол Нью-Шотландияға, Олбани округіне, Нью-Йорк штатына, Хелдерберг таулары аймағына көшіп барды. Екі швед ағайындысының көмегімен ол 1930 жылдардың ортасында жергілікті әк тастан қарапайым қамал салды. Ол өз құрылыстарын «Федеральбург» және «Хелдербергтердің рухы» деп атады, бірақ жергілікті тұрғындар оны «Хелдерберг қамалы» деп атады. Уайт «Буквар» керамикасын сату арқылы ақша тапты, ол үшін жылуды қажет етпейтін жаңа глазурь техникасын қолданды. 1940 жылы қамал ішіндегі оның тұрғын үйі өртеніп кетті. 1944 жылы ол инсульт алды, осының салдарынан Менандстағы қарттар үйіне түсуге мәжбүр болды және 1951 жылы қайтыс болды. «Бук Уайт Методист епископтық миссиясында, қауымдық миссиясында және Эпископальдық шіркеудің жасөспірімдермен жұмыскері ретінде қызмет етті, Социалдық революция шіркеуін құрғанға дейін ол кездескен барлық социалистік және шіркеу ұйымдарын ашуландырып, Нью-Йорк штатының Олбани қаласының сыртындағы таулардағы ерекшеліктерге бойлады».