Тюринг кәсіби әкімі Людовик IV Әулиесінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Тюрингия ландграфы IV Людовик (Людвиг IV. der Heilige; 28 қазан 1200 – 11 қыркүйек 1227), Людовингтер әулетінің мүшесі, 1217 жылдан өліміне дейін Тюрингия ландграфы және Саксония граф-палатині болды. Ол Венгриялық Елизаветаның күйеуі.

Өмірбаян

Людовик Кройцбург замгында Тюрингияның ландгравы Германның екінші ұлы ретінде, Виттельсбах әулетінен Бавария герцогы Отто I-нің қызы Софиядан туды. Германия тағы үшін күрес кезінде Швабиялық Хогенштауфен билеушісі Филипп пен оның Вельф қарсыласы Отто IV бірнеше рет жақтарын ауыстырып, өз ықпалын кеңейтуге тырысты. Ол үлкен ұлы Германды Венгрия королі Андраш II-нің қызы, венгр ханшайымы Елизаветаға үйлендірді. Жас қыз 1211 жылы Тюрингияға келді, Людовигтердің сарайында тәрбиеленді, ол кезде Вальтер фон дер Фогельвейде және Вольфрам фон Эшенбах сияқты ақындар мен миннезингерлер жиналатын орын еді. Людовиктің ағасы 1216 жылы қайтыс болды, сондықтан ол, әкесі 25 сәуірде 1217 жылы қайтыс болғаннан кейін, он алты жасында Тюрингия тағына отырды. 1218 жылы Килиан мерекесінде, он сегіз жасында, Айзенахтағы Георгий шіркеуінде рыцарь дәрежесіне ие болды. 1220 жылы Варбург замгында, жиырма жасында, он төрт жасар Елизавета Венгриялыққа үйленді, олардан үш бала дүниеге келді: Герман II, София және Гертруда, кейіннен Альтенбергте әйел монастырының абатиссасы болды. Ол өзінің сарайын Эйзенахқа жақын Вартбург замгында орнатты. 1221 жылы Людовиктің Веттин әулетінен туған қайнағасы, Мейсен маркграфы Теодорих I қайтыс болғанда, ол Теодорихтің кәмелетке толмаған ұлы Генрих III-тің қамқоршысы болды. Алайда, Мейсен және Лузация жерлерін басып алуға жасаған әрекеттері оның әпкесі Юттадан қарсылық көріп, қабылданбады. Әкесі сияқты, Людовик Хогенштауфен императоры Фридрих II-мен тығыз байланыста болды, ол оны Киелі Рим империясының маршалы етіп тағайындады және Мейсен маркграфтығындағы құқықтарын бекітті. 1226 жылы Людовик Кремонадағы диетаға шақырылды, онда ол император Фридрих II-ге крест алып, оны Киелі жерге ертіп барамын деп уәде берді. 1227 жылы ол Алтыншы крест жорығына шықты, бұл жорысқа оны шабыттандырғандардың бірі – Киелі Рим императорымен бірге Левантқа барған ағасының әңгімелері болды. Оның серіктері бес граф болды: Луи фон Вартбург, Гунтер фон Кефернберг, Майнрад фон Мюльберг, Генрих фон Столберг және Буркхард фон Бранденберг. Людовик жүкті әйелін қалдырып кетті, ол Иерусалим патриархынан және Санта-Кроче епископынан соңғы қасиетті дұға алды. Ол 1227 жылы Отрантоға жетпей қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін бірнеше күн өткен соң, оның қызы Гертруда дүниеге келді. Людовиктің денесі 1228 жылы Рейнхардсбрунн аббаттығына жерленді. Оның орнына бес жасар ұлы Герман II отырды, оның тәрбиесін оның ағасы Генрих Расп қабылдады. Ол қайтыс болғаннан кейін, Елизавета сарайды тастап, балаларына қамқорлық жасауды ұйымдастырды, ал 1228 жылы дүниеден қол үзді, Ассиздік Қасиетті Франциск орденінің үшінші дәрежелі мүшесі болды. Ол Марбургте францискандық ауруханасын салған және 1231 жылы 24 жасында қайтыс болғанға дейін ауруларға көмектесуге өмірін арнады. Ол қайтыс болғаннан кейін төрт жыл өткен соң ғана ресми түрде әулие деп жарияланды. Людовик ресми түрде қасиетті деп жарияланбағанмен, ол неміс халқы арасында Луи-қасиетті (Ludwig der Heilige) деп танымал болды. Ол басқа жерлерде Тюрингиялық Блаженный Луи деп аталды.

Louis was born at Creuzburg Castle, the second son of Landgrave Hermann I of Thuringia, from his marriage with Sophia, a daughter of the Wittelsbach duke Otto I of Bavaria. During the German throne quarrel between the Hohenstaufen ruler Philip of Swabia and his Welf rival Otto IV, his father switched sides several times and tried to expand his own influence by betrothing his eldest son Hermann to the Hungarian princess Elizabeth, daughter of King Andrew II. The young girl arrived in Thuringia in 1211 to be raised at the Ludovingian court, then a venue for poets and minnesingers like Walther von der Vogelweide or Wolfram von Eschenbach. Louis elder brother died in 1216, therefore he himself, upon his father's death on 25 April 1217, ascended the Thuringian throne at the age of sixteen. In 1218, on the Feast of St. Kilian, at age eighteen, he was armed as a knight in the Church of St. George in Eisenach. At Wartburg Castle in 1220 at age twenty, Louis married 14 year old Elizabeth of Hungary, with whom he had three children: Hermann II, Sophie, and Gertrude, later abbess at Altenberg. He set up his court at Wartburg Castle near Eisenach. When in 1221 Louis' Wettin brother in law, Margrave Theodoric I of Meissen died, he acted as a guardian for Theodoric's minor son Henry III. However, his attempts to occupy the Meissen and Lusatian lands were rejected by his sister Jutta. Like his father, Louis was in close contact with the Hohenstaufen emperor Frederick II, who appointed him a Marshal of the Holy Roman Empire and confirmed his rights in the Margraviate of Meissen. In 1226, Louis was called to the Diet in Cremona, where he promised Emperor Frederick II to take up the cross and accompany him to the Holy Land. He embarked for the Sixth Crusade in 1227, partly inspired also by the tales of his uncle, who had been to the Levant with the Holy Roman Emperor. Fellow travellers were five counts, Louis von Wartburg, Gunther von Kefernberg, Meinrad von Mühlberg, Heinrich von Stolberg, and Burkhard von Brandenberg; Louis left his pregnant wife behind, He received extreme unction from the Patriarch of Jerusalem and the Bishop of Santa Croce. He died before reaching Otranto in 1227. A few days after his death, his daughter Gertrude was born. Louis's remains were buried in Reinhardsbrunn Abbey in 1228. He was succeeded by his five year old son Hermann II, under the tutelage of his uncle Henry Raspe. After his death, Elizabeth left the court, made arrangements for the care of her children, and in 1228, renounced the world, becoming a tertiary of St. Francis of Assisi. She built the Franciscan hospital at Marburg and devoted herself to the care of the sick until her death at the age of 24 in 1231. She was officially proclaimed a saint only four years after her death. While Louis was never formally canonized, he became known among the German people as Louis the saint (Ludwig der Heilige). He is known elsewhere as Blessed Louis of Thuringia.