Кіріспе
Бекіністің негізгі қорғаныс қоршауы. Enceinte (латынша incinctus "қоршалған, белделген") – француз тіліндегі термин, ол "бекіністің негізгі қорғаныс қоршауын" білдіреді. Қала үшін бұл қабырға мұнаралары мен орынды қоршап тұрған қабырғалардың негізгі қорғаныс шебі. Елді мекен үшін бұл қақпалары, мұнаралары және қабырғалары бар басты қала қабырғасын білдіреді. 1911 жылғы "Британ энциклопедиясына" сәйкес, бұл термин "орналасқан жердің" негізін құрайтын бастиондар мен қабырғалардың үздіксіз желісіне қатаң қолданылды, соңғы сөз көбінесе "энсиенте" сөзінің синонимі ретінде қолданылды. Дегенмен, қоршауға жақын сыртқы бекіністер немесе қорғаныс қабырғалары оның құрамына кірмейді. 20 ғасырдың басындағы бекіністерде, энсиенте әдетте бекіністердің ең ішкі үздіксіз желісі болды. Сәулетте, әдетте, энсиенте – собордың, монастырдың, қамалдың және т.б. аумағын білдіреді. Бұл терминнің анықтамасы, француз тіліндегі "жүкті" деген мағынаны білдіретін энсиенте сөзінің жиі қолданылуынан ерекшеленеді.
Enceinte (from Latin incinctus "girdled, surrounded") is a French term that refers to the "main defensive enclosure of a fortification". For a castle, this is the main defensive line of wall towers and curtain walls enclosing the position. For a settlement, it would refer to the main town wall with its associated gatehouses, towers, and walls. According to the 1911 Encyclopædia Britannica, the term was strictly applied to the continuous line of bastions and curtain walls forming "the body of the place", this last expression being often used as synonymous with enceinte. However, the outworks or defensive wall close to the enceinte were not considered as forming part of it. In early 20th century fortification, the enceinte was usually simply the innermost continuous line of fortifications. In architecture, generally, an enceinte is the close or precinct of a cathedral, abbey, castle, etc. This definition of the term differs from the more common use of enceinte as a French adjective, which means "pregnant".
Ерекшеліктері
Қоршау жеке тұрған құрылыс ретінде немесе сыртқы қабырғаларымен біріктірілген ғимараттармен салынуы мүмкін. Қоршау тек артындағы аумақтарды пассивті түрде қорғаумен ғана шектелмей, сонымен қатар қабырға бойымен жүруге арналған жолдармен (көбінесе бастиондармен), бойындағы тесіктермен және жабық оқ ату орындарымен қорғаныстың маңызды бөлігі болды. Қоршаудың бекініс мұнаралары мен шаруашылық ғимараттары қамалдың сылуэтін қалыптастырды. Қоршаудың жоспары жер бедеріне байланысты. Таулы жердегі қамалдардың қоршауы көбінесе топографиялық ерекшеліктерге сәйкес келгенімен дөңгелек пішіндес, ал жазық жердегі қамалдар көбінесе төртбұрышты қамалдарда кездесетін тікбұрышты пішінде болады. 12 ғасырдан бастап көптеген еуропалық қамалдардың қоршауының алдына "Цвингер" деп аталатын қосымша қоршау салынды. Бұл қосымша қорғаныс қабатын қамтамасыз етті, өйткені ол негізгі қорғаныс қабырғасының алдындағы өлім алаңын құрады. Кейде – айналағы бекіністердің мөлшері мен түріне байланысты – бірнеше қабырға жүйелері (мысалы, Цвингерлер) салынды, олар қажет болған жағдайда иттерді, жабайы шошқаларды немесе аюларды, тіпті малдарды ұстау үшін де пайдаланылуы мүмкін. Барокко дәуірінде мұндай қоршаулар көбінесе Дрездендегі Цвингердегідей, ләззат бақтарына айналдырылды.