Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Палаццо Веккьодағы бөлме, Флоренция
Room in the Palazzo Vecchio, Florence
Студиоло – Италияның Флоренция қаласындағы Палаццо Веккьодағы кішкентай, суреттермен безендірілген, шатырлы-доғалы бөлме. Оны Тоскананың ұлы герцогы Франческо I де Медичи тапсырыс берген. 1570-1572 жылдары бұл бөлме герцог үшін Джорджо Вазаридің және ғалымдар Джованни Батиста Адриани мен Винченцо Боргинидің басшылығымен суретшілер тобы салып аяқтады. Бұл кішкентай бөлме кеңсе, зертхана, жасырын орын және қызықты заттар жинақталған кабинет ретінде пайдаланылды. Мұнда ханзада алхимиямен айналысып, кішкентай, құнды, ерекше немесе сирек кездесетін заттардан жинақ құрды. Қабырғалар мен төбелер әртүрлі тақырыптарды бейнелейтін суреттермен әсемделген, олардың кейбіреулері экзотикалық өнеркәсіп түрлерін, ал енді біреулері мифологияны көрсетеді. Қазір бөлмеде түпнұсқа заттардың арасынан тек кірме суреттер ғана сақталған. Олар әдеттегі «кабинеттік сурет» терминінен гөрі ірілеу. Суреттер мен мүсіндердің кеш манерлік сәндік безендірілуі коллекциядағы заттарға негізделген. Жинақталған заттар шамамен 20 шкафқа орналастырылған. Бөлменің ортасында табиғаттан асыл тастарды қабылдап алған Прометейдің фрескасы бейнеленген, ол құдайлық күш, табиғат және адамзаттың өзара байланысын көрсетеді, бұл көркемдік және ғылыми ізденістердің мақсаты.
The Studiolo is a small painting encrusted barrel vaulted room in the Palazzo Vecchio, Florence, Italy. It was commissioned by Francesco I de' Medici, Grand Duke of Tuscany. It was completed for the duke from 1570 to 1572, by teams of artists under the supervision of Giorgio Vasari and the scholars Giovanni Batista Adriani and Vincenzo Borghini. This small room was part office, part laboratory, part hiding place, and part cabinet of curiosities. Here the prince tinkered with alchemy and kept his collection of small, precious, unusual or rare objects. The walls and ceiling were decorated with paintings showing a similar variety of subjects, some showing exotic forms of industry and others mythology. The inset paintings are now all that remains in the room of the original contents. They are rather larger than what is normally meant by the term cabinet painting. The late Mannerist decorative program of paintings and sculpture was based on items encompassed by the collection. The object collection itself was stored in ~ 20 cabinets. In the center is a fresco of Prometheus receiving jewels from nature, commenting on the interplay of divine, nature, and humanity, that is the goal of both artistic and scientific interests.
Суреттер
Қабырғалар мифологиялық немесе діни сюжеттерді бейнелейтін, немесе кәсіптерді көрсететін 34 картинамен жабылған еді. Орналасу осылай болғандықтан, картиналар біршама көршілерімен байланысты болды және төмендегі шкафтардағы заттардың символы болды. Бүгін біз көріп отырған орналасу шамалы ғана болжамды; ал қарым-қатынастар әрқашан айқын емес. Мысалы, Томмазо д'Антонио Манзуолидің "Алмаз кендері" картинасы Мазо де Санфрианоның "Икардың құлауы" картинасының үстіне ілінген. Джованни Баттиста Нальдинидің "Арман үйі" картинасы Принцтің жанындағы жатын бөлмесімен байланысын күшейтті. Сонымен қатар, бастапқыда Франческоның анасы Элеонора Толедоның портреті, Бронзиноның суреті, күзетшілік етіп тұрды. Студиолода замандас флоренциялық суретшілердің көптеген шеберлері жұмыс істесе де, олардың осы бөлмедегі жұмыстары көбінесе олардың ең жақсы туындылары емес. Бөлме енді интроверт және эксцентрикалық монархтың мысалы ретінде қызығушылық тудырады; ал көркемдік тұрғыдан алғанда, осы картиналардың стилі флоренциялық маньеризмнің биік белесі болып табылады, бұл туындылардағы әсерлі және бұрылып-бұрылған көрермендерде көрінеді. Ғылымға формалды адалдық, олар білімді монархты нұрландырды деген сезіммен бірге, ағарту философиясының энциклопедиялық сипатын болжайтын сезімді ұсынады. Дегенмен, Франческо ақырында зерттеуші сананың нашар өкілі болды; ең жақсы жағдайда бұл бөлме шеберхана ретінде қызмет етті, бұл жеке басы өзіне жат монархтың әйелінен, отбасынан және сарайынан уақыт өткізуге арналған орын болды. Ұлы герцог қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай, ол 1590 жылға дейін ескере алмады және бөлшектелді, тек ХХ ғасырда ортағасырлық сарайдағы Ренессанс ерекшелігі ретінде ішінара қайта құрылды. Жиһаздың және жабық есіктің болмауынан, бұл реконструкция түпнұсқаның тығырық сезімін толыққанды қайта жасай алмайды.
The walls were also covered with 34 paintings representing mythologic or religious subjects, or representing trades. The arrangement was such that paintings were somehow related to their neighbors, and emblematic of the objects in the cabinets below. The arrangement we see today is somewhat speculative; and the relationships are not always clear. For example, Tommaso d'Antonio Manzuoli's Diamond Mines hangs above Maso de Sanfriano's Fall of Icarus. The painting by Giovanni Battista Naldini of the House of the Dreams emphasized the relationship with the adjacent bedroom of the Prince. In addition, originally a portrait of Francesco's mother, Eleonora of Toledo by Bronzino, kept vigil. While the Studiolo employed many of the best of contemporary Florentine painters, their work in this room, for most, does not represent their best efforts. The room itself is now more interesting as an example of an introverted and eccentric monarch; from an artistic viewpoint, the style of these paintings is the high point of Florentine Mannerism, as reflected in the affected and contorted crowds in the canvases. The pseudo allegiance to the sciences couple with the sense that they illuminated the educated monarch, suggest a prescient hint of the encyclopedic philosophy of Enlightenment. However, Francesco ultimately was a poor representative of the inquisitive mind; at best this room served as a tinkerer's closet, a place for this personally awkward monarch to find seclusion from his wife, family, and court. Not long after the death of the Grand Duke, it was neglected and dismantled by 1590, only to be partially reconstructed in the twentieth century as a Renaissance oddity within the medieval palace. Lacking furniture or a closed door, this reconstruction fails to accurately recreate the claustrophobic feel of the original.