Жонатан Дикинсон: Принстон университетінің негізін қалаушы және дін қайраткері
Jonathan Dickinson (New Jersey minister)
Жонатан Дикинсон (1688-1747) – американдық дін қызметкері, Принстон университетінің негіз қалаушысы, Флоридадағы тұтқындық туралы күнделіктің авторы. Тарих, дін, білім беру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық дін қызметкері және Принстон университетінің құралушыларының бірі (1688–1747)
Флоридада кеме апатқа ұшырап, индейлерге тұтқынға түскен оқиғасы туралы күнделіктің авторы, сондай-ақ кейін Филадельфия қаласының мэрі болған Джонатан Дикинсон (22 сәуір, 1688 – 7 қазан, 1747) алғашқыда Конгрегациялық, кейін Пресвитериан дін қызметкері, 1730-1740 жылдардағы Ұлы ояну қозғалысының жетекшісі және Нью-Джерси колледжінің құралушысы және алғашқы президенті болды, ол кейін Принстон университетіне айналды.
American minister and co founder of Princeton University (1688–1747)
the author of the journal relating shipwreck and captivity by Indians in Florida and later mayor of Philadelphia
Jonathan Dickinson (April 22, 1688 – October 7, 1747) was a Congregational, later Presbyterian, minister, a leader in the Great Awakening of the 1730s and 1740s, and a co founder and first president of the College of New Jersey, which later became Princeton University.
Өмірбаян
1688 жылдың 22 сәуірінде Массачусетс штатының Хатфилд қаласында туған Дикинсон Коннектикут алғашқы мектебінде теологияны оқыды, кейін Йель колледжі деп аталды, және 1706 жылы бітірді. 1709 жылы Дикинсон Нью-Джерси штатының Элизабеттаун қаласындағы конгрегациялық шіркеудің пасторы болып тағайындалды. Дикинсон Англия шіркеуінің Нью-Джерсидегі наразылықты басуға жасаған әрекеттеріне алаңдады. Наразы шіркеулер арасында үйлестірудің қажеттігін сезіне отырып, 1717 жылы Дикинсон өз қауымын Филадельфия пресвитериіне қосылуға көндірді. Ол пресвитериандықтардың істеріне белсенді және ықпалды қатысушы болды және Филадельфия Синодының модераторы болып екі рет сайланды. Бұрынғы конгрегационалист болғандықтан, Дикинсон шотланд-ирландтық фракцияның қатаң доктриналық талаптарына қарсы болған пресвитериандықтардың Жаңа Англия фракциясының мүшесі болды. Дикинсон пресвитериандық дінді қатты қолдады, Америкада кальвинизмнің көрнекті қорғаушысы ретінде танылды. Оның "Діндегі маңызды және уақтылы мәселелер туралы джентльменге арналған хаттар" атты кітабы Америкада және басқа елдерде бірнеше рет қайта басылды. 1730 жылдары басталған Ұлы ояну американдық колониялардағы дінді түбірімен өзгертті. Пресвитериандар «Жаңа жақтастар» және «Ескі жақтастар» деп екіге бөлінді, олар тиісінше, үлкен жаңғыру жиналыстарын және олармен бірге келген ынталы уағыздарды қолдады және қарсы болды. Дикинсон «Жаңа жақтастардың» орташа өкілі болды, жаңғыруды қолдады, бірақ олардың зорлық-зомбылыққа толы артық әрекеттеріне қарсы болды. Оның мінбердегі сөздері «сабырлылық пен үйлесімділік» негізінде болды және «жанжалға ұштамайтын, бірақ тартымды және жаңашыл» сипаттамаға ие болды. 1738 жылы Дикинсон басқа «Жаңа жақтастармен» бірге Нью-Йорк пресвитериін құрды. 1741 жылы Нью-Брансуик пресвитериі «Жаңа жақтастардың» радикалды жақтастарына қолдау көрсеткені үшін Филадельфия Синодынан қуылғанда, Дикинсон және басқалар келісуге тырысты. 1745 жылы Нью-Йорк пресвитериі Филадельфия Синодынан шығып, Нью-Брансуик пресвитериімен бірігіп Нью-Йорк Синодын құрды. Дикинсон жаңа синодтың бірінші модераторы болып сайланды. Жалпы алғанда, Дикинсон «тәжірибелі және жанды дінге ұмтылды, бірақ бұл әлеуметтік және діни тәртіптің есебінен болмауы керек» деп ойлады.
Born in Hatfield, Massachusetts on April 22, 1688, Dickinson studied theology at the Collegiate School of Connecticut, later known as Yale College, graduating in 1706. In 1709, Dickinson was ordained minister of the Congregational church in Elizabethtown, New Jersey. Dickinson became concerned about the attempts of the established Church of England to suppress dissenters in New Jersey. Seeing a need for more coordination among dissenting churches, in 1717 Dickinson persuaded his congregation to join the Presbytery of Philadelphia. He became an active and influential participant in the affairs of the Presbyterians, and was twice elected moderator of the Synod of Philadelphia. As a former Congregationalist, Dickinson was part of the New England faction of Presbyterians who opposed the strict doctrinal requirements favored by the Scots Irish faction. Dickinson was a strong supporter of Presbyterianism, earning a reputation as a leading defender of Calvinism in America. His book Familiar Letters to a Gentleman, upon a Variety of Seasonable and Important Subjects in Religion was reprinted a number of times in America and elsewhere. The Great Awakening that started in the 1730s profoundly changed religion in the American colonies. The Presbyterians were divided into "New Sides" and "Old Sides", supporters and opponents, respectively, of the great revival meetings and the fervent preaching that accompanied them. Dickinson was a moderate "New Sider", supporting the revivals while opposing their more violent excess. His pulpit oratory was centered on "temperance and harmony" and "devoid of antagonizing divisions, but which at the same time was appealing and innovative". In 1738, Dickinson joined with other "New Siders" to form the Presbytery of New York. When the Presbytery of New Brunswick was expelled from the Synod of Philadelphia over its support for the more extreme "New Siders" in 1741, Dickinson and others tried to negotiate a reconciliation. In 1745 the Presbytery of New York withdrew from the Synod of Philadelphia and joined with the Presbytery of New Brunswick to form the Synod of New York. Dickinson was elected the first moderator of the new synod. In general, Dickinson "longed for an experimental and vital religion but not at the expense of social and religious order".
Принстон университетінің құрылуы
Дикинсон орта колонияларға қызмет ететін жаңа колледж ашуға бұрыннан-ақ қызығушылық танытқан. Ол Жаңа Англиядағы колледждердің "Жаңа Тәртіптерге" (New Siders) жаулы екенін көргенде, колледж құру жобасына қайта оралды. Дикинсон және тағы үш пастор (Евнейзер Пембертонның немересі Евнейзер Пембертон (1746-1835), Аарон Берр аға және Джон Пирсон) үш мирянның (Уильям Смит, Питер Ван Бру Ливингстон және Уильям Пиртри Смит) қолдауын алды. Дикинсонның жетекшілігімен жеті адамнан тұратын топ губернатор Льюис Морриске жарғы алу үшін өтініш білдірді. Бірақ губернатор, Ұлы Оянуға (Great Awakening) қарсы болған англикан болғандықтан, олардың өтінішін қабылдамады. Моррис қайтыс болғаннан кейін, олар губернатор міндетін атқарушы Джон Гамильтонға қайтадан өтініш білдірді, ол 1746 жылғы 22 қазанда жарғы берді. Дикинсон мен Пембертон шақырған, Лог Колледжінің бес жақтасы бар, алғашқы қамқорлар 1747 жылғы сәуірде Дикинсонның Принстон университетінің бірінші президенті болып тағайындалғанын жариялады. Сабақтар мамыр айының төртінші аптасында Элизабеттаундағы Дикинсон шіркеуінің пасторлық үйінде сегіз немесе он студентпен басталды. Бес айдан кейін, 1747 жылғы 7 қазанда Джонатан Дикинсон шешек ауруының салдарынан кенеттен қайтыс болды.
Dickinson had long been interested in starting a new college to serve the middle colonies. When he saw that the existing colleges in New England were hostile to the "New Siders", he returned to the project of establishing a college. Dickinson and three other pastors (Ebenezer Pemberton of the Old South Church, grandfather of Ebenezer Pemberton (1746 1835), Aaron Burr Sr., and John Pierson) enlisted the support of three laymen (William Smith, Peter Van Brugh Livingston, and William Peartree Smith). Led by Dickinson, this group of seven applied to Governor Lewis Morris for a charter. However, the governor rejected their application because he was an Anglican who opposed the Great Awakening. Following the death of Morris, they re applied to Acting Governor John Hamilton, who granted a charter on October 22, 1746. The first trustees, including five Log College adherents enlisted by Dickinson and Pemberton, announced Dickinson's appointment as the first President of Princeton University in April 1747. Classes began the fourth week in May in the parsonage of Dickinson's church in Elizabethtown, with a student body of eight or ten members. Less than five months later, on October 7, 1747, Jonathan Dickinson died suddenly, due to complications related to smallpox.