Кіріспе

Манар шығанағы теңіз ұлттық паркі – Үнді мұхитындағы Манар шығанағында орналасқан 21 шағын арал (шағын аралдар) мен оларға іргелес маржан рифтерінен тұратын Үндістанның қорғалатын аймағы. Ол Үндістанның Тамил Наду штатының шығыс жағалауынан 1-10 км қашықтықта, Тхутхукуди (Тутикорин) мен Дханушкоди арасында 160 км-ге созылып жатыр. Бұл Манар шығанағы биосфералық қорығының негізгі аймағы болып табылады, оған парк төңірегіндегі 10 км-лік буферлік аймақ кіреді, соның ішінде халық қоныстанған жағалау аймағы да бар. Парк теңіз, суаралық және жағалауға жақын жерлерде өсімдіктер мен жануарлардың жоғары деңгейде әртүрлілігіне ие. Парк ішіндегі қоғамдық қолжетімділік шыны түбі бар қайықпен саяхаттаумен шектеледі. Ол 1986 жылы ұлттық парк ретінде құрылды.

География

Парк 140 км ұзындығы және 25 км ені бар Маннар кедергісінің бөлігі болып табылады. Ол 8° 47' және 9° 15' солтүстік ендік және 78° 12' және 79° 14' шығыс бойлық аралығында жатыр. 21 аралдың көлемінен 130 га (321,2 акр) дейін ауытқиды. Аралдардың жалпы ауданы Шингл аймағында 12,69 га, биіктігі 0,6 м. Аймақтағы толқын амплитудасы шамамен 0,5 м құрайды. Бұрын Пандаян және Пуннайяди деп аталатын тағы екі арал жаңа Тутикорн портының құрылысы үшін жойылған.

Флора

Парк құрамына коралл рифтері, теңіз балдырлары, теңіз шөптері және мангр тоғайлары сияқты теңіз компоненттері кіреді. Парк аралдарының жақын жағалау аймақтарында мангр тоғайлары басым. Олар Rhizophora, Avicennia, Bruguiera, Ceriops және Lumnitzera туыстарының түрлерінен тұрады. 12 түр теңіз шөбі және 147 түр теңіз балдырлары тіркелді. Бұл өсімдіктер дугонь, құрылына бара жатқан жасыл және зәйтүнді бетабақалар сияқты осал теңіз сүтқоректілері үшін маңызды жем алаңы болып табылады.

Тұрғылықты жері

Аралдар Крусадай, Мусал және Наллатанни аралдарынан басқа адам тұрмайды, онда браконьерлікке қарсы шатырлар орналасқан. Паркке жақын жағалау бойында шамамен 125 ауыл бар, онда 100 000-ға жуық адам тұрады, олардың көп бөлігі – балық аулаумен айналысатын жергілікті Маракейар қауымы.