Бірінші дүниежүзілік соғыстағы австро-венгрлік қоршау гаубицасы
Skoda 305 mm Model 1911
Шкода 30.5 см Mörser M.11 – австро-венгрская гаубица времён Первой мировой войны. Разработана для разрушения бельгийских и итальянских укреплений. История, характеристики.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шкода 30.5 см Mörser M.11 – Шкода Works компаниясы жасаған және Бірінші дүниежүзілік соғыста Австро-Венгрия армиясы, ал Екінші дүниежүзілік соғыста нацистік Германия қолданған қоршауға арналған гаубица.
WWI Austro Hungarian siege howitzer
The Škoda 30.5 cm Mörser M.11 is a siege howitzer produced by Škoda Works and used by the Austro Hungarian Army during World War I and by Nazi Germany in World War II.
Даму
1906 жылы Аустрия-Мажарстан жоғары қолбасшылығы Пилзендегі Skoda Werke компаниясына Бельгия мен Италияда салынып жатқан бетон бекіністерін бұзуға қабілетті қару жасауға тапсырыс берді. Дамыту жұмыстары 1909 жылға дейін жалғасты, содан кейін алғашқы прототип аяқталды және 1910 жылы Венгрияда құпия түрде сынақтан өтті. Қару арнайы бронебойғыш снарядтарымен темір бетонды бұзуға қабілетті болды, оның салмағы ... болды. Алғашқы үлгіде бірнеше техникалық мәселелер болды, бірақ 1911 жылы бірнеше жаңартудан кейін жетілдірілген үлгі Феликсдорф және Тироль тауларында қосымша сынақтардан өтті. Осыдан кейін соғыс министрі Мориц фон Оффенберг жаңа қарудың 24 данасын тапсырыс берді.
Development began in 1906, when a development contract was placed by the Austro Hungarian high command with Skoda Werke in Pilsen to develop a weapon capable of penetrating the concrete fortresses being built in Belgium and Italy. Development work continued until 1909, when the first prototype was finished and, in 1910, fired secretly in Hungary. The weapon was able to penetrate of reinforced concrete with its special armour piercing shell, which weighed There were a few technical problems with the first piece, but, after few reconstructions in 1911, the upgraded piece made another round of testing in Felixdorf and in the mountains of Tyrol. After that, Moritz von Auffenberg, the Minister of War, placed an order for 24 of the new weapons.
Сипаттама
Қару үш бөлікке бөлініп, 100 ат күші бар 15 тонналық Austro Daimler M 12 артиллериялық тракторымен тасымалданды. Ол ствол, лафет және ату платформасынан тұрды, олардың әрқайсысының жеке тіркемесі болды. Оны шамамен 50 минут ішінде құрастырып, атуға дайындыққа келтіруге болады. Миномет екі түрлі снарядты атуға қабілетті: 384 кг салмағы бар, кешіктірілген қозғалтқышы бар ауыр бронебойғыш снаряд және соққылы қозғалтқышпен жабдықталған 287 кг салмағы бар жеңіл снаряд. Жеңіл снаряд 8 метр ені және 8 метр тереңдігі бар кратер жасауға және ашыққан жаяу әскерді белгілі бір қашықтықта жоюға қабілетті. Қаруды пайдалану үшін 15–17 адамнан тұратын экипаж қажет болды және сағатына 10–12 оқ атуға болады. Оқ атқаннан кейін, ол автоматты түрде көлденең зарядтау позициясына оралады. 1916 жылы M.11 конструкциясы жаңартылып, жаңа M.11/16 үлгісі шығарылды – ең басты айырмашылық ату платформасы 360 градусқа бұрылуына мүмкіндік беру үшін өзгертілгендігінде болды. Сондай-ақ 1916 жылы ұзын стволды (L/12) және ұзын қашықтықты ұзын модель, M.16 шығарылды.
The weapon was transported in three sections by a 100 horsepower 15 ton Austro Daimler M 12 artillery tractor. It broke down into barrel, carriage and firing platform loads, each of which had its own trailer. It could be assembled and readied to fire in around 50 minutes. The mortar could fire two types of shell, a heavy armour piercing shell with a delayed action fuse weighing 384 kg, and a lighter 287 kg shell fitted with an impact fuze. The light shell was capable of creating a crater 8 meters wide and 8 meters deep, as well as killing exposed infantry up to away. The weapon required a crew of 15–17, and could fire 10 to 12 rounds an hour. After firing, it automatically returned to the horizontal loading position. In 1916, the M.11 design was upgraded and the new M.11/16 was produced the difference was mainly that the firing platform had been modified to allow for a traverse of 360 degrees. Also in 1916, a new model was released, the M.16, which had longer barrel (L/12) and longer range .
Тарих
Сегіз Мёрсер неміс армиясына қарызға берілді және олар бірінші дүниежүзілік соғыстың басында Батыс майданында алғаш рет қолданылды. Олар 42 см-лік гаубица Krupp ("Үлкен Берта")-мен бірге Лиеж (Лиеж шайқасы), Намур (Намурдың бекіністі орны) және Антверпен (Конингсхуикт, Кессел және Брохехм бекіністері) айналасындағы бельгиялық бекіністердің сақиналарын жою үшін қолданылды. Қару соғыстың соңына дейін Шығыс, Италия және Сербия майдандарында қолданылса, тек соғыстың басында Батыс майданда қолданылды. 1915 жылы он гаубица австро-венгерлік Германияның Сербияға басып кіруін қолдауда пайдаланылды. Олардың бірі Белградтың әскери мұражайында қалпына келтірілген. Соғыс аяқталған кезде үш типтегі қарудың 79-ы қолданыста болды. Тек 24-і ғана жойылды. Әлемдік соғыстар аралығындағы кезеңде көптеген минометтер Югославияда (4 М.11 және 6 М.16), Румынияда, Италияда (23 М.11, 16 М.11/16 және 16 М.16), Чехословакияда (17 М.16) және Венгрияда (3 М.11 және 2 М.16) қолданыста болды. Австрияда тек екеуі ғана болды; біреуі Венадағы Арсенал армия музейінде, екіншісі Инсбруктағы оқу құралы ретінде. 1939 жылы Германия Чехословакиядан барлық 17 дананы тартып алды және 30.5 см Mörser (t) деп атаған гаубицаны Арсенал мұражайынан жөндеп алды. 1941 жылы Югославия жеңілгеннен кейін олар тағы бес қаруды алып, оларды 30.5 см Mörser 638(j) ретінде пайдалануға берді. Олар Польша, Франция және Кеңес Одағына қарсы екінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті. Олар ауыр артиллерия батальондарында (schwere Artillerie Abteilungen) 624, 641 және 815, сондай-ақ екі ауыр статикалық артиллерия батареясында (schwere Artillerie Batterie bodenstandig) 230 және 779 болды. 624-ші, 641-ші және 815-ші батальондар Севастополь қоршауына (1941–42) қатысты. Румын армиясының гаубицалары Шығыс майданда Қызыл Армияға қарсы қолданылған-қолданбағаны белгісіз. Кем дегенде бір М.11 Югославиядан тәркіленді және Адриатикадағы жағалау қорғанысында 30.5 см Mörser 639(j) ретінде қызмет етті. Ол қандай да бір деңгейде жетілдірілген болуы мүмкін, өйткені оның югославтық атауы 305 мм М 11/30 болды. Венгрия армиясының бес пулеметтері 1938 жылдан бастап 101-ші және 102-ші артиллериялық топтарда қызмет етті және Югославия мен КСРО-ға қарсы қолданылды. Бүгінде төрт қару сақталған; M.11 Италияның Роверето қаласында (Museo Storico Italiano della Guerra), екіншісі Белградтың әскери музейінде және үшіншісі Румынияның Бухарест ұлттық әскери музейінде сақталған, сондай-ақ жалғыз сақталған М.16 да сонда бар.
Eight Mörsers were loaned to the German Army and they were first fired in action on the Western Front at the start of World War I. They were used in concert with the Krupp 42 cm howitzer ("Big Bertha") to destroy the rings of Belgian fortresses around Liege (Battle of Liège), Namur (Fortified Position of Namur) and Antwerp (Forts Koningshooikt, Kessel and Broechem). While the weapon was used on the Eastern, Italian and Serbian fronts until the end of the war, it was only used on the Western front at the beginning of the war. In 1915, ten howitzers were used in support of the Austro Hungarian German invasion of Serbia under the German General August von Mackensen. One of these is restored in Belgrade Military Museum. By the end of the war, 79 of the weapons of all three types were in service. Only 24 were destroyed. In the period between the world wars, large numbers of mortars were in service in Yugoslavia (4 M.11 and 6 M.16), Romania, Italy (23 M.11, 16 M.11/16 and 16 M.16), Czechoslovakia (17 M.16) and Hungary (3 M.11 and 2 M.16). There were only two in Austria; one in the Arsenal army museum in Vienna, the second as a training weapon in Innsbruck. In 1939, Germany seized all 17 pieces from Czechoslovakia and repaired the howitzer from the Arsenal Museum, designating them 30.5 cm Mörser (t). In 1941, they obtained five more weapons after the defeat of Yugoslavia and placed them into service as the 30.5 cm Mörser 638(j). They saw service against Poland, France and the Soviet Union in World War II, where they served with Heavy Artillery Battalions (schwere Artillerie Abteilungen) 624, 641 and 815 as well as two Heavy Static Artillery Batteries (schwere Artillerie Batterie bodenstandig) 230 and 779. The 624th, 641st and 815th Battalions took part in the Siege of Sevastopol (1941–42). It is unclear if the howitzers of the Romanian Army were employed on the Eastern Front and used against the Red Army. At least one M.11 was seized from Yugoslavia and saw coastal defense service in the Adriatic as the 30.5 cm Mörser 639(j). It may have been upgraded somehow, as its Yugoslav designation was the 305 mm M 11/30. The Hungarian Army's five guns served in the 101. and 102. artillery groups from 1938 and were used against the Yugoslavians and the USSR. Today, four weapons survive; an M.11 is in Rovereto, Italy (Museo Storico Italiano della Guerra), a second is displayed in Belgrade's Military Museum and a third is in Bucharest National Military Museum, Romania, along with the only surviving M.16.