Кіріспе
Британдық эволюциялық биолог сэр Эдвард Багналл Пултон, FRS HFRSE FLS (27 қаңтар 1856 – 20 қараша 1943) – британдық эволюциялық биолог, Реджинальд Пуннетт сияқты көптеген ғалымдар оның маңыздылығына күмәнданаған кезеңде табиғи сұрыпталуды өмір бойы қолдаған. Ол түрлердің бір орында эволюциясына қатысты "симпатриялық" терминін ойлап тапты және "Жануарлардың түстері" (1890) кітабында жиілікке тәуелді таңдауды алғаш рет анықтады. Ол жануарлардың түсі мен камуфляжы саласындағы пионерлік жұмысымен, әсіресе ескерту түсі үшін "апосематизм" терминін ойлап тапқаны үшін есте қалады. 1893 жылы Оксфорд университетінде зоология профессоры болды.
Sir Edward Bagnall Poulton, FRS HFRSE FLS (27 January 1856 – 20 November 1943) was a British evolutionary biologist, a lifelong advocate of natural selection through a period in which many scientists such as Reginald Punnett doubted its importance. He invented the term sympatric for evolution of species in the same place, and in his book The Colours of Animals (1890) was the first to recognise frequency dependent selection. He is remembered for his pioneering work on animal coloration and camouflage, and in particular for inventing the term aposematism for warning coloration. He became Hope Professor of Zoology at the University of Oxford in 1893.
Өмір
Эдвард Пултон 1856 жылғы 27 қаңтарда Беркширдің Рединг қаласында сәулетші Уильям Форд Пултон мен оның әйелі Джорджина Сабрина Багналдың ұлы болып дүниеге келді. Ол Редингтегі Оукли Хаус мектебінде білім алды, ол оны көбінесе дінге бас имайтын оқушылары бар деп сипаттады. Ол өліміне дейін жетпіс жыл бойы студент, оқытушы және Fellow (1898 жылы тағайындалды) ретінде колледжбен үзілмес байланыс орнатты. Ол Иса колледжіне жомарт көмек көрсетті, жоғары үстелге күміс заттар сыйлады және басқа да сыйлықтардың ішінде Ескі кассаны қайта жөндеуге жәрдемдесті. Ол 1935 жылы король Георг V-тің қолдауымен рыцарь дәрежесіне ие болды. Пултон 1943 жылғы 20 қарашада Оксфордта қайтыс болды.
Мансап
Пултон дарвинистік көзқарас ұстанымында болды, эволюцияның басты күші – табиғи іріктеу деп санады. 1890 жылы жарық көрген «Жануарлардың түстері» атты кітабында жиілікке тәуелді іріктеу және аposeматикалық бояну концепциялары енгізілді, сондай-ақ Дарвиннің сол кезде кең таралмаған табиғи және жыныстық іріктеу теорияларын қолдады. Ол полиморфты гусеницалардың түстеріне қатысты түрлі тәжірибелер жүргізіп, олардың түсінің өзгеруіне тамақ, фон немесе басқа факторларның әсері бар ма екенін зерттеді. Ол гусеницалардың фондық түстерге сезімтал екенін және олардың көзі жойылған кезде де оны қабылдай алатынын көрсетті, сонымен қатар экстраокулярлық фоторецепция идеясын алғаш ұсынғандардың бірі болды. Пултон Хоуп энтомологиялық жинақтарын далалық аулаулары арқылы кеңейтті, осылайша «Барлығын алатын» Пултон деген лақап атын алды. Көптеген үлгілер жинақталмай, печенье қораптарында сақталады. 1896 жылы жарық көрген «Чарльз Дарвин және табиғи іріктеу теориясы» кітабында Пултон Дарвиннің «Түрлердің пайда болуы» еңбегін биология ғылымдарының тарихындағы «ұлы еңбек» деп сипаттады. Табиғи іріктеуді сынағандар оны түсінуге жеткілікті уақыт бөлмегенін Пултон мәлімдеді. Пултон, Джулиан Хакслимен бірге Дж. Б. С. Холдейн, Р. А. Фишер және Е. Б. Форд дарвинизмнің қараңғы кезеңінде табиғи іріктеу идеясын жандандырды, ол уақытта оған теріс қаралатын. Пултон мен Бейтсонның шәкірті, генетик Реджинальд Пуннетт арасында ұзақ пікірталас болды. Пуннетттің 1915 жылғы «Көбелектердегі мимикрия» еңбегінде мимикрияның басты себебі ретінде іріктеу жоққа шығарылды, ал Пултон оны қолдады. Сонымен қатар, Пултонның 1908 жылғы «Эволюция туралы эсселер» еңбегінде генетикаға «Менделизм» эволюциялық ойлауға кедергі келтіреді деп қарсылық білдірді, бірақ ол пікірін өзгертті және Генетикалық қоғамның жұмысын қолдауға көшті. Пултонның 1937 жылы 81 жасында Британ қауымдастығы алдында жасаған президенттік сөзі эволюциялық ойдың тарихын қамтыды. Ол Дж. Б. С. Холдейн, Р. А. Фишер және Джулиан Хакслидің менделизм мен табиғи іріктеу арасындағы байланысты көрсетудегі маңызды рөлін атап өтті. Көптеген биологтардың байқаулары мен тәжірибелері Бейтс, Уоллес, Мелдола, Тримен және Мюллер сияқты пионерлердің мимикрия және ескерту түстері туралы зерттеулерін «қатты күшейтіп, растады».
Отбасы
Пултон отбасымен бірге Солтүстік Оксфордтағы 56 Банбери-роудта тұрды, бұл Джон Гиббс жобалаған және 1866 жылы салынған үлкен Виктория стиліндегі готикалық үй. 1881 жылы ол Джордж Палмердің қызы Эмили Палмерге (1939 жылы қайтыс болды) үйленді, ол Рединг парламентінің депутаты және Хантли мен Палмер бисквит компаниясының директоры болды; олардың бес баласы болды. 1919 жылға дейін олардың үшеуі қайтыс болды. Олардың үлкен ұлы, Гайдің ауруханасының дәрігері Эдвард Палмер Пултон 1939 жылы қайтыс болды, яғни сэр Эдвардты оның қызы Маргарет Люси (1887–1965), доктор Максвелл Гарнеттің әйелі ғана бақи қалды. Пултонның ұлы Рональд Пултон Палмер Англия құрама командасы сапында халықаралық регби ойнады және 1915 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. Оның үлкен қызы Хилда доктор Эрнест Эйнсли Уокерге үйленді және 1917 жылы қайтыс болды. Оның кіші қызы Джанет Палмер 1915 жылы Чарльз Саймондсқа тұрмысқа шығып, 1919 жылы қайтыс болды.
Мұра
Пултон биологиялық түрлер тұжырымдамасын алғаш рет ұсынған ғалым ретінде есте қалады. Эрнст Майрдың сөзіне сәйкес, Пултон түрлерге қатысты «симпатриялық» терминін ойлап тапқан.
Жарияланған еңбектер
Пултонның 60 жылдан астам уақыт ішінде 200-ден астам жарияланымы болды. 1890 жыл. Жануарлардың түстері: олардың мағынасы және қолданылуы, әсіресе жәндіктерге қатысты. Кеган Пол, Лондон. 1896 жыл. Чарльз Дарвин және табиғи іріктеу теориясы. Касселл, Лондон. 1904 жыл. Түр дегеніміз не? (Лондон энтомологиялық қоғамының президенттік құлшынысы, 1904 жылдың қаңтары) Лондон энтомологиялық қоғамының мәжілістері, 1903 жыл. 1908 жыл. Эволюция туралы эсселер. Лондон, Касселл. 1909 жыл. Чарльз Дарвин және түрлердің шығу тегі; екі жылдық мерейтойлар жылында Америка мен Англияда жасаған дәрістері және басқа да материалдар. 1915 жыл. Ғылым және Ұлы соғыс: 1915 жылғы Роман лекциясы. Оксфорд, Clarendon Press.
1915. Science and the Great War: The Romanes Lecture for 1915 Clarendon Press, Oxford.