Сержиу Буарки де Оланда: Бразилия тарихы мен мәдениетінің қайта жаңғыртушысы

Кіріспе

Бразилиялық тарихшы, жазушы, журналист және әлеуметтанушы (1902–1982)

Серджио Буарке де Холанда (11 шілде 1902 – 24 сәуір 1982) – бразилиялық тарихшы, жазушы, журналист және әлеуметтанушы. Оның ең маңызды еңбегі – «Бразилияның тамыры» (Raízes do Brasil) еңбегі, бразилиялық әлеуметтанудың көрнекті туындысы. Онда ол «жүректі адам» тұжырымдамасын бразилиялық ұлттық ерекшеліктің негізгі сипаты ретінде жасады. Оның ұлы Чико Буарке де Холанда – белгілі әнші-күйші және романист, ал қызы Миуча да танымал әнші болған. Серджио Буарке де Холанда «Academia Paulista de Letras» академиясының мүшесі де болды.

Өмір және мансап

Серджио Буарке де Холанда 1902 жылғы 11 шілдеде Сан-Паулу қаласында дүниеге келген. Он тоғыз жасында ол отбасымен Рио-де-Жанейроға көшіп барды. Келесі жылы ол Сан-Паулуға осы шараға қатысып, Марио де Андраде және Освальдо де Андраде ұсынған Рио-де-Жанейродағы Klaxon журналының өкілі атанды. 1925 жылы ол Бразилия Университетінде, қазіргі Рио-де-Жанейро Федералдық Университетінде заңгер мамандығын бітірді. 1926 жылы "O Progresso" газетінің директорының шақыруымен Эспириту-Санту штатындағы Качоэйро-ду-Итапемириме көшіп барды. Сол жылы ол Пруденте де Мораес Нетомен бірге Estética журналын құрды. 1927 жылы Рио-де-Жанейроға оралып, Jornal do Brasil газетінде мақала жазушы және United Press Agency агенттігінде жұмыс істей бастады. Төрт жылдан кейін ол Diários Associados тілшісі ретінде Еуропаға сапар шегіп, Берлинге қоныс аударды, онда Фридрих Майнекемен танысты. 1930 жылы Гамбургтің Бразилия сауда кеңесінің "Brasilianische Rundschau" журналында қызмет етті. 1936 жылы Бразилияға оралғаннан кейін ол Федералдық округ университетінде Анри Хаузердің қазіргі және заманауи тарих кафедрасында көмекші оқытушы болып жұмыс істеді. Сондай-ақ, профессор Трушонның көмекшісі ретінде салыстырмалы әдебиетті оқытты. 1936 жылы Буарке де Холанда өзінің "Raízes do Brasil" атты кітабын жариялады, оны көптеген адамдар Бразилияда жазылған ең маңызды кітаптардың бірі деп санайды. 1939 жылы Universidade do Distrito Federal жабылған кезде Серхио Буарке де Холанданы Аугусто Мейер Instituto Nacional do Livro [pt] баспа бөлімінің директоры болуға шақырды. 1941 жылы Мемлекеттік департаменттің халықаралық қатынастар бөлімінің шақыруымен АҚШ-қа сапар шекті. Үш жылдан кейін ол Рио-де-Жанейродағы Ұлттық кітапхананың кеңес беру бөлімінің директоры болды. 1945 жылы Демократиялық солшылдар қозғалысын құруға қатысып, Сан-Паулуға жазушылардың құрылтай жиналысына барды. Ол Бразилия жазушылар қауымдастығының Федералдық округ бөлімінің президенті болып сайланды. 1946 жылы Сан-Паулуға көшіп барып, өзінің бұрынғы профессоры Афонсо Таунайдың орнына Паулиста мұражайының директоры болды. Ал 1947 жылы Роберто Симонсеннің орнына Бразилияның әлеуметтік және саяси мектебінде Бразилияның экономикалық тарихынан дәріс берді. Ол 1949 жылы Парижге Сорбоннада өткен үш академиялық конференцияға қатысты, ал 1952 жылы Буарке де Холанда отбасымен бірге Италияға көшіп барды, онда ол Рим университетінің Бразилияны зерттеу орталығында қонақ профессор ретінде екі жыл жұмыс істеді. 1957 жылы "Caminhos e Fronteiras" кітабын жариялағаннан кейін Instituto Nacional do Livro-дан Эдгард Кавальхиру сыйлығын алды. 1958 жылы Сан-Паулу университетінің (USP) Философия, әдебиет және гуманитарлық ғылымдар факультетінде Бразилия өркениетінің тарихы кафедрасын "Visão do Paraíso – os motivos edênicos no descobrimento e na colonização do Brasil" тақырыбындағы диссертациясымен қорғады. 1962 жылы Сан-Паулу университетінің Бразилияны зерттеу институтының бірінші директоры болды. 1963 жылдан 1967 жылға дейін Чили мен АҚШ университеттеріне қонақ профессор ретінде саяхаттап, ЮНЕСКО-мен бірлесіп Перу мен Коста-Рикада мәдени миссияларға қатысты. 1969 жылы ол АИ-5-ке байланысты қиындыққа тап болған әріптестеріне қолдау көрсету үшін USP профессоры қызметінен кетті (Бразилияның әскери диктатурасы туралы көріңіз). 1967 жылы әдебиет саласында Губернатор Ду Эстадо сыйлығын алды. 1979 жылы Бразилияның интеллектуалды тұлғасы ретінде Juca Pato сыйлығына ие болды. Келесі жылы Буарке де Холанда жұмысшылар партиясын құруға қатысып, партияның үшінші мүшелік билетін алды. Серджио Буарке де Холанда 1982 жылғы 24 сәуірде Сан-Паулу қаласында өкпе ауруынан қайтыс болды.

Sérgio Buarque de Holanda was born on July 11, 1902, in São Paulo. At the age of nineteen, he moved with his family to Rio de Janeiro. In the following year, he participated in the Week of Modern Art, returning to São Paulo for the event, later being nominated by Mário de Andrade and Oswaldo de Andrade the representative of the Klaxon magazine in Rio de Janeiro. In 1925, he earned the degree of bachelor of law from the Universidade do Brasil, today renamed as Universidade Federal do Rio de Janeiro. In 1926, he moved to Cachoeiro do Itapemirim, in Espírito Santo, after being invited by the director of the newspaper O Progresso. In the same year, he founded with Prudente de Moraes Neto, the magazine Estética. He returned to Rio de Janeiro in 1927 and started to work as a columnist of the Jornal do Brasil and as an employee of the United Press Agency. Four years later, he traveled to Europe as a correspondent of the Diários Associados and settled in Berlin, where he met Friedrich Meinecke. He collaborated, in 1930, in the "Brasilianische Rundschau" magazine of the Conselho do Comércio Brasileiro de Hamburgo. In 1936, back in Brazil, he worked at the Universidade do Distrito Federal as assistant teacher to Henri Hauser in the chair of contemporary and modern history. He also taught comparative literature as an assistant to Professor Trouchon. In 1936, Buarque de Holanda published his book Raízes do Brasil, considered by many to be one of the most important books ever written in Brazil. In 1939, when the Universidade do Distrito Federal was closed, Sergio Buarque de Holanda was invited by Augusto Meyer to be the director of the publishing sector of the Instituto Nacional do Livro [pt]. Invited by the State Department sector of International Relations, he traveled in 1941 to the United States. Three years later, he became the director of the Divisão de Consulta da Biblioteca Nacional do Rio de Janeiro. In 1945, he participated of the Democratic Left foundation, and traveled to São Paulo to participate in the Writers' Congress. He was elected as a president of the Federal District Sector of the Brazilian Association of Writers. In 1946, he moved to São Paulo, where he substituted for his ex professor, Afonso Taunay, as director of the Museu Paulista and, in 1947, he became professor of Economic history of Brazil in the Escola de Sociologia e Política, substituting for Roberto Simonsen. He traveled to Paris for three academic conferences at the Sorbonne, in 1949 and, in 1952, Buarque de Holanda moved with his family to Italy, where he stayed for two years as visiting professor in the Brazilian Studies Department of University of Rome. In 1957, he received the Edgard Cavalheiro Prize from the Instituto Nacional do Livro after publishing the book "Caminhos e Fronteiras". He occupied in 1958, the chair of History of the Brazilian Civilization in the Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas of University of São Paulo (USP), with the thesis Visão do Paraíso – os motivos edênicos no descobrimento e na colonização do Brasil. He became in 1962 the first director of the Instituto de Estudos Brasileiros of University of São Paulo. From 1963 to 1967, he traveled as visiting professor to universities in Chile and the United States and participated in cultural missions in association with Unesco in Peru and Costa Rica. In 1969, he retired from his job as professor of USP in solidarity with his colleagues affected by the AI 5 (see Brazilian military dictatorship and military dictatorship). He also received the Governador do Estado Prize, in 1967, in the category of literature. In 1979, he received, as the year's Brazilian Intellectual, the Juca Pato Prize. In the following year, Buarque de Holanda participated in the foundation of the Workers' Party receiving the third membership card of the party. Sérgio Buarque de Holanda died in São Paulo, on April 24, 1982, from pulmonary complications.

Кітап тізімінің ішінара сипаттамасы

(Бірінші басылымның жылы бойынша) Бразилияның тамырлары. Рио-де-Жанейро, 1936 жыл. Кобра де Видро. Сан-Паулу, 1944 жыл. Монсондар. Рио-де-Жанейро, 1945 жыл. XVI ғасырдың соңындағы және XVII ғасырдың басындағы Паулистік кеңею. Сан-Паулу, 1948 жыл. Жолдар мен шекаралар. Рио-де-Жанейро, 1957 жыл. Бейіштің көрінісі. Бразилияның ашылуы мен отарлауындағы эдемдік мотивтер. Сан-Паулу, 1959 жыл. Империядан Республикаға. Сан-Паулу, 1972 жыл. (Бразилия өркениетінің жалпы тарихы, II том, 5-ші кітап). Мифологияға талпыныстар. Сан-Паулу, 1979 жыл. Серджо Буарке де Голланда: Тарих (құраст. Мария Одила Диас). Сан-Паулу, 1985 жыл. Батыс шегі. Сан-Паулу, 1986 жыл. Рух және әріп (құраст. Антонио Арнони до Прадо) 2 томдық. Сан-Паулу, 1996 жыл. Жаңа тарихқа қарай (құраст. Маркос Коста). Сан-Паулу, 2004 жыл (текстер жинағы).