Годефруа әулеті: тарих және құқық шешендерінің тегі

Кіріспе

Годфруалар (Gothofredus) – француздық ақсүйек отбасы, оның қатарында бірнеше көрнекті заңгерлер мен тарихшылар болған. Отбасы 1320 жыл шамасында Монста туған және қазіргі Айсен департаментіне қарасты Берри-о-Бак маңындағы Сапиньюлькс иелігіне ие болған Саймон Годфруадан тарағанын мәлімдейді. Денис Годфруа (Дионисий Готофредус) (1549–1622), заңгер, Гиннекур иегері Леон Годфруаның ұлы, Женевада заң профессоры болды. Денистің анасы Мари Лурдель Жак III Де Тудың шөбересі және белгілі антиквар Клод Фошенің некедегі туысы еді. Оның үлкен ұлы Теодор Годфруа (1580–1649) 1580 жылдың 14 шілдесінде Женевада дүниеге келді. Ол кальвинизмнен бас тартып, Париждегі адвокаттық алқаға қабылданды. 1613 жылы Францияның тарихшысы болды және дипломатиялық миссияларда уақыт-уақыт жұмыс істеді. Ол Мюнстер конгресінде жұмыс істеді, 1648 жылы бейбітшілік шарты жасалғаннан кейін келесі жылдың 5 қазанына дейін сол жерде шаруашылық жұмыстарында болды. Оның ең маңызды еңбегі – Le Cérémonial de France (1619), бұл патшалық салтанаттар тақырыбындағы классикалық туынды және оның ұлы 1649 жылы кеңейтілген басылымда қайта жариялады. Ол басылған еңбектерінен өзге, тарихи материалдарды кеңінен жинады, олар қолжазба түрінде сақталған және Париждегі Институт кітапханасындағы бес жүзден астам папкеден тұратын Годфруа жинағының көп бөлігін құрайды. Бұл жинақты Людовик Лаланн Франция тарихы қоғамының жылдық бюллетенінде (1865–1866 және 1892) каталогтады. Денистің екінші ұлы Жак Годфруа (1587–1652), заңгер, 1587 жылдың 13 қыркүйегінде Женевада дүниеге келді. 16-шы жылы Францияға жіберіліп, Бурж және Парижде заң мен тарихты оқыды. Ол кальвинизмге адал болды және көп ұзамай Женеваға оралды, онда қоғамдық істерге белсенді қатысты. Ол 1632–1636 жылдары мемлекеттік хатшы, ал 1637, 1641, 1645 және 1649 жылдары синдик немесе бас судья болды. 1652 жылдың 23 маусымында қайтыс болды. Ол қоғамдық және саяси жұмысынан өзге, заң туралы лекция оқыды және отыз жылдық еңбектен кейін «Кодекс Теодосиан» басылымын жариялады. Бұл кодекс Батыс империясынан құрылған елдердің құқықтық жүйелерінің негізгі, бірақ жалғыз көзі емес еді. Годфруаның басылымы көптеген маңызды түсініктемелермен және тарихи ескертулермен толықтырылды және Батыс империясының құлдырау кезеңіндегі стандартты анықтамалық құралға айналды. Ол оның досы Антуан Марвиллдің күтуімен қайтыс болғаннан кейін он үш жыл өткен соң ғана Лионда басылды (4 том, 1665), және 1736–1745 жылдары Лейпцигте қайта басылды. Оның көптеген басқа еңбектерінің ең маңыздысы – ертедегі рим заңдарының он екі тақтасын қайта құру. Сондай-ақ Moréri сөздігін, Nicéron's Mémoires (том 17) және Женеваның әмбебап кітапханасында жарияланған мақаланы (1837 жылғы желтоқсан) қараңыз. Денис Годфруа (1615–1681), Теодордың үлкен ұлы, әкесінен кейін Францияның тарихшысы болды және ол бұрын жариялаған түрлі жылнамаларды қайта өңдеді. Ол өмірінің көп бөлігін Лилльде өткізді, онда төменгі елдерге қатысты құжаттарды сақтау және зерттеумен айналысты, бұл жұмысқа оны Кольбер тапсырды. Ол сондай-ақ Франция корольдері Карл VII және Карл VIII билігінің тарихшысы болды. Денис Годфруаның екі ұлы да осы білім саласында ерекшеліктерге ие болды: Денис (1653–1719), сонымен қатар тарихшы, және Жан, сиер д'Омон (1656–1732), Людовик XII хаттарын, Маргарита де Валуаның естеліктерін, Кастельнау және Пьер де Л'Эстойльдің еңбектерін редакциялады және төменгі елдер тарихы үшін пайдалы материалдар қалдырды; Жан Батист Ахил Годфруа, сиер де Майяр (1697–1759), және Денис Жозеф Годфруа, сиер де Майяр (1740–1819), Жан Годфруаның ұлы мен немересі, екеуі де Лилльдегі лауазымды тұлғалар болды және қолжазба түрінде сақталған құнды тарихи құжаттарды қалдырды. Толық ақпарат алу үшін Les Savants Godefroy (Париж, 1873) кітабын қараңыз, авторы Денис Чарльз Годфруа Менилглайз, Денис Жозеф Годфруаның ұлы. Шарль Годфруа (1888–1958) 1919 жылы Париждегі Жеңіс аркасы арқылы Nieuport истребителімен ұшты, жеңіс шеруінен үш апта өткен соң. Ол мұны Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан барлық ұшқыштарға құрмет көрсету мақсатында жасады. Годефруа (Ла-Рошельден шыққан гугеноттар, кейін Германияға көшкен), немесе голландтық Годефрой және Годефройж атауларының әртүрлі жазылу түрлері.

The Godefroy family (Gothofredus), a French noble family, which numbered among its members several distinguished jurists and historians. The family claimed descent from Symon Godefroy, who was born at Mons about 1320 and was lord of Sapigneulx near Berry au Bac, now in the département of Aisne. Denis Godefroy (Dionysius Gothofredus) (1549–1622), jurist, son of Leon Godefroy, lord of Guigneccourt, was professor of law in Geneva. Denis's mother, Marie Lourdel, was the great granddaughter of Jacques III De Thou, and a cousin by marriage of the celebrated antiquarian Claude Fauchet. His eldest son, Théodore Godefroy (1580–1649), was born at Geneva on 14 July 1580. He abjured Calvinism, and was called to the bar in Paris. He became historiographer of France in 1613, and was employed from time to time on diplomatic missions. He was employed at the Congress of Münster, where he remained after the signing of peace in 1648 as chargé d'affaires until his death on 5 October of the next year. His most important work is Le Cérémonial de France (1619), a work which became a classic on the subject of royal ceremonial, and was re edited by his son in an enlarged edition in 1649. Besides his printed works he made vast collections of historical material which remain in manuscript and fills the greater part of the Godefroy collection of over five hundred portfolios in the Library of the Institute in Paris. These were catalogued by Ludovic Lalanne in the Annuaire Bulletin de la Société de l'histoire de France (1865–1866 and 1892). The second son of Denis, Jacques Godefroy (1587–1652), jurist, was born at Geneva on 13 September 1587. He was sent to France in 16,1, and studied law and history at Bourges and Paris. He remained faithful to the Calvinist persuasion, and soon returned to Geneva, where he became active in public affairs. He was secretary of state from 1632 to 1636, and syndic or chief magistrate in 1637, 1641, 1645 and 1649. He died on 23 June 1652. In addition to his civic and political work he lectured on law, and produced, after thirty years of labor, his edition of the Codex Theodosianus. This code formed the principal, though not the only, source of the legal systems of the countries formed from the Western Empire. Godefroy's edition was enriched with a multitude of important notes and historical comments, and became a standard authority on the decadent period of the Western Empire. It was only printed thirteen years after his death under the care of his friend Antoine Marville at Lyon (4 vols., 1665),and was reprinted at Leipzig (6 vols.) in 1736–1745. Of his numerous other works the most important was the reconstruction of the Twelve Tables of early Roman law. See also the dictionary of Moréri, Nicéron's Mémoires (vol. 17) and a notice in the Bibliothèque universelle de Genève (Dec. 1837). Denis Godefroy (1615–1681), eldest son of Théodore, succeeded his father as historiographer of France, and re edited various chronicles which had been published by him. He was entrusted by Colbert with the care and investigation of the records concerning the Low Countries preserved at Lille, where a great part of his life was spent. He was also the historian of the reigns of Charles VII of France and Charles VIII of France. Other members of the family who attained distinction in the same branch of learning were the two sons of Denis Godefroy: Denis (1653–1719), also a historian, and Jean, sieur d'Aumont (1656–1732), who edited the letters of Louis XII, the memoirs of Marguerite de Valois, of Castelnau and Pierre de l'Estoile, and left some useful material for the history of the Low Countries; Jean Baptiste Achille Godefroy, sieur de Maillart (1697–1759), and Denis Joseph Godefroy, sieur de Maillart (1740–1819), son and grandson of Jean Godefroy, who were both officials at Lille, and left valuable historical documents which have remained in manuscript. For further details see Les Savants Godefroy (Paris, 1873) by Denis Charles Godefroy Ménilglaise, son of Denis Joseph Godefroy. Charles Godefroy (1888–1958) flew his Nieuport fighter through the Arch of Triumph in Paris in 1919, three weeks after the victory parade. He did it as a salute to all the airmen killed in World War I. Different spelling for the family name Godeffroy (Huguenot from La Rochelle later in Germany), or the Dutch spelling Godeffroij and Godefroij.