Кеңес Одағындағы Баспасөз: Үкіметтік Бақылау және Ықпал
Printed media in the Soviet Union
Кеңес Одағындағы баспасөз – КПСС пен мемлекеттік бақылауда болған газеттер, журналдар тарихы. Пропаганда, идеология тарату, халықты басқару құралы ретінде маңызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
КСРО-дағы баспа құралдары, яғни газеттер, журналдар мен мерзімдік басылымдар, КОКП және Кеңес мемлекетінің қатаң бақылауында болды. Алғашқы совет газеттерін құруға ықпал еткен негізгі фактор – үгіт-насихатты тарату ниеті болды деп есептеледі. Газеттер халықпен байланыс құрудың маңызды құралы болды, сол арқылы үгіт-насихатты таратуға және халықтың санасын бағындыруға ең тиімді жол саналды. Бұдан өзге, Кеңес Одағында баспасөз, КОКП Орталық Комитетінің партиялық қызметкерлер мен белсенділерге берген тапсырмаларын жеткізуші құрал ретінде қалыптасты. Осы маңызды қызметінің нәтижесінде совет газеттері қоғамда беделді де, халықты бақылаудың тиімді құралы да болды; алайда, бастапқыда совет баспасөзінің мақсаты тек манипуляция емес еді.
Printed media in the Soviet Union, i. e., newspapers, magazines and journals, were under strict control of the CPSU and the Soviet state. The desire to disseminate propaganda was believed to had been the driving force behind the creation of the early Soviet newspapers. Newspapers were the essential means of communicating with the public, which meant that they were the most powerful way available to spread propaganda and capture the hearts of the population. Additionally, within the Soviet Union the press evolved into the messenger for the orders from the CPSU Central Committee to the party officials and activists. Due to this important role, the Soviet papers were both prestigious in the society and an effective means to control the masses; however, manipulation initially was not the only purpose of the Soviet Press.
Совет Одағының алғашқы кезеңдері
Bednota (Кедейлер): 1918–1931 жылдары Ресейдің Мәскеу қаласында Коммунистік партия Орталық Комитеті шығарған шаруаларға арналған күнделікті газет. "Жизнь национальностей" (Ұлттар өмірі): 1918–1924 жылдары Мәскеудегі Наркомнат баспасынан шыққан журнал.
Bednota (The Poor Folk): a daily newspaper for peasants, issued by Central Committee of the Communist Party in Moscow, Russia, 1918–1931. Zhizn' Natsional'nostei (Life of the Nationalities): a journal published by Narkomnats in Moscow, 1918–1924.
Басталуы
Кеңес газет өнеркәсібі "Правда" деген сөзді – "ақиқат" деген мағынаны білдіретін – жасырын қозғалыстарда туындады. "Правда" 1912 жылдың 5 мамырында саяси газет ретінде жарық көрді. Бірақ "Правда" бастапқыда саяси басылым емес, әлеуметтік өмірге арналған журнал болды. Дегенмен, 1912 жылы Владимир Ленин партияның ақпарат саласында өкілдігі болуі керек екенін және "Правда" партияның мақсаттарын жеткізе алатынын шешті.
The Soviet newspaper industry began in the underground movements that created Pravda, meaning 'truth', which on 5 May 1912 was published as a political newspaper. Pravda did not start as a political publication, but instead was a journal of social life. Yet in 1912 Vladimir Lenin would decide that the party needed a voice in the news industry and that Pravda could convey the party's desires.
Тарату
Үкіметтік субсидиялар газеттердің арзан бағамен сатылуына және кеңінен таралуына мүмкіндік берді. Газеттер мемлекеттік әкімшіліктер арқылы таратылды және үш түрлі кіріс көзіне ие болды. Бірі – адамдардың оқу үшін төлейтін жазылым ақысы. Екіншісі – газеттермен бірге жарияланатын жарнамалар, олардың көлемі әртүрлі болды. Бұл үлгі, әсіресе ірі қалалардағы кешкі газеттерде кеңінен таралды. Алайда, бұл газеттер кең аудиторияға ие болғандықтан, жарнама берушілер үшін танымал платформа болды. Соңында, газеттер өздерінің бас ұйымдарынан айтарлықтай субсидия алды. Осының нәтижесінде, Кеңес жүйесінде капиталдық шығындар болмады, себебі оларды субсидиялар жабатын. Егер Коммунистік партияның Орталық комитеті газет шығаруға шешім қабылдаса, зауыт салынып, жабдықталғаннан кейін газет компаниясына берілетін. Бірақ, өндіріс көлемін ұлғайтуға тырысып, ірі басылымдар кішірек, белгілі бір топқа бағытталған газеттер шығарды, себебі газетті шығаратын бас мемлекеттік әкімшілік капиталдық инвестицияларды жабатын. Бұл капиталдық инвестицияларды жабу тек бір өндіріс орнымен ғана шектелмеді. Осының арқасында "Правда" сияқты газеттерді бір таңертең бүкіл Кеңес Одағына тарату мүмкін болды, бұл "Нью-Йорк Таймс" сияқты батыс газеттерінің жиырма бес жыл немесе одан да көп уақыт бойына жеткізе алмайтын жетістік болды. Бірақ, бұл жүйеде ақпаратты алу уақыты барлық адам үшін шамалы дерлік бірдей болды. Осы оқиғалардың көпшілігі Кеңес Одағының телеграф агенттігінен келді, ол жаңалықтар агенттігі ретінде де, үкіметтік ақпараттың басты таратушысы ретінде де жұмыс істеді. Демек, Кеңес Одағының телеграф агенттігі АҚШ-тың Ақ үй баспасөз хатшысының Associated Press басшылығына ұқсас болды. Телеграф агенттігінің ең маңызды ақпарат көзі болуының бір әсері – көптеген оқиғалар агенттік оны жариялағанға дейін жарыққа шығарылмады. Сондай-ақ, үкімет тарапынан ақпарат тарату барлық адамның бірдей басылымдарды оқуына мүмкіндік бермеді. Осылайша, кімнің қандай басылымды оқи алатынын мемлекеттік рұқсаттар шешті.
The government subsidization allowed the newspapers to be priced low and distributed widely. Newspapers were distributed by government administrations, and had three streams of revenue. One stream was subscriptions that people would pay to read. A second was advertisements along with some papers which was having more than others. It was an example which was widely spreading that evening newspapers in the major cities. However, these were popular advertisement vehicles because they had the widest audience base. Lastly, newspapers received very substantial subsidies from their parent organization. Subsequently, the Soviet system had no capital costs, as subsidies would cover them. Thus if the Central Committee of the Communist Party decided to publish a paper it would build the plant, equip it, and then turn it over to the Newspaper's company. Yet, there were attempts to achieve economies of scale, and major publications would produce smaller more class oriented papers because the parent government administration publishing the paper would cover the capital investments. This capital investment cost coverage, which was not limited to a single production plant. It allowed papers such as Pravda, to be distributed across the entire Soviet Union in one morning,that was a feat which Western papers such as The New York Times would not achieve for twenty five or more years. On the down side, the Soviets had set up a system in which everyone would receive their news at relatively the same time. Most of these stories came from the Telegraphic Agency of the Soviet Union, making it both a news agency and the main distributor of government information. And so, the Telegraphic Agency of the Soviet Union was similar to the United States White House Press Secretary heading the Associated Press. A side effect of the Telegraphic agency being the most important source was that many stories could not be covered until the agency itself had covered it. Also, this distribution of news by the government meant that not everyone could read the same publications. Governmental clearances thus dictated who could read what.
Қызметкерлер
1921-1928 жылдардағы Жаңа экономикалық саясаттан 1928-1932 жылдардағы "Ұлы үзіліске" дейінгі кезең кеңестік баспасөздің масштабты трансформация кезеңін қамтиды. 1920 жылдары, Жаңа экономикалық саясат тұсында, Кеңес баспасөзінің басты назарында кедей топтардың білім алуы тұрды. Осы мақсатқа жету үшін, газет қызметкерлерінің жан-жақты білімді болуы қажет еді. Алайда, 1920 жылдардың басында Кеңес газеттерінде кадр тапшылығы ғана емес, журналистердің өздерінің білімі де жеткіліксіз болды және журналистік дағдылары болмады. Осы себепті Баспасөз корпусы баспасөз стандартын көтеруге тырысты, сонымен бірге журналистер тарапынан берік партиялық қолдауды сақтап қалуға ұмтылды. Осы кезеңде Кеңес баспасөзінің негізгі міндеті – партия идеологиясын халықтың төменгі топтарына тарату болды, бірақ сонымен қатар, халықты өркендеп келе жатқан жемқорлықтан қорғаушы және партия үкіметіне халықтың өкілі ретінде әрекет етуді де көздеді. Бұл мақсаттардың арасында көзге көрінетін қайшылық туды. Кеңес журналистері бұл тұста өздерінің кәсібилігімен мақтан тұтса да, большевиктер партиясын басқарушы билік ретінде мойындады. Дегенмен, Баспасөз корпусы кеңсе қызметкерлеріне немесе ғалымдарға сенімсіздікпен қарады, адамның әлеуметтік жағдайының большевиктік партияға қатысты көзқарасын анықтайды деп есептеді (кәсіби мамандар мен ғалымдардың биліктегі большевиктерге жағымсыз пікір білдіруі мүмкін деген болжам). Осы болжамға байланысты Баспасөз корпусы пролетариат өкілдерін, әсіресе кедей немесе орта тапты шаруаларды журналистер ретінде даярлауға басымдық берді. Осылайша, Баспасөз корпусының сенім артатын адамдарды жұмысқа алу және халықты білім беру және теңестіру мақсатына жететін білікті журналистерді табу арасында конфликт туды. Алайда, осы конфликттің бар екенін мойындамау кеңестік газеттерде идеологиялық тұрғыдан үйлесімсіз адамдардың жұмыс істеуіне әкелді. Конфликт 1924 жылы Мемлекеттік журналистика институтының кеңестік газеттерге журналистер даярлау үшін тек сенімді идеологиялық көзқарасы бар адамдарды ғана қабылдайтынын жариялауымен аяқталды. Бірақ бұл тек сыртқы көрініс еді, өйткені институт академиялық және кеңсе қызметкерлерін даярлауды жалғастырды, қабылданған үміткерлердің 29 пайызы бұрынғы комсомол мүшелері үшін қажетті ең төменгі деңгей – партия стажымен (біліктілік курсы) бір жылдан да аз уақыт өткізген. Идеологиялық тұрғыдан сәйкес келетін журналист студенттердің саны, престижді лауазымдарға ие болуға қабілетті кәсіби және білікті журналистерге деген сұранысты қанағаттандыра алмады, бұл партияны ауыстырудың көп болуын түсіндіреді. Дегенмен, сыртқы көрініс партиялық үгіт-насихатты жеткізу үшін қажет болды. Мемлекеттік журналистика институты кәсіби стандарттары мен мақсаттарына жету үшін идеологиялық қағидаларын бұзып, білімді, бірақ идеологиялық тұрғыдан аз дамыған студенттерді қабылдады. Үкіметтің партиялық үгіт-насихатты журналистік шеберлікке ие адамдар арқылы жеткізу қажеттілігінен туындаған осы қызықты және қайшылықты жағдай кәсіби кеңес жаңалықтарының бастауы болды. 1920 жылдары Мемлекеттік журналистика институты білікті және кәсіби журналистерді даярлау мақсатында стандартталған оқу бағдарламасын жасауды жалғастырды, бірақ бұл оқу бағдарламасының үнемі өзгеріп отыруына әкелді. Сонымен қатар, редакторлар мен журналистер арасында айқын сыныптық айырмашылық пайда болды, ол 1920 жылдары және тіпті 1928 жылғы Шахты ісі арқылы "сынып жауларына қарсы айыптаулардың" басталуымен жалғасты. Осы айырмашылықтар коммунистік партиялардың кәсіби мамандар мен сыныптық жүйелерден сескенуін көрсетті. Мұның бәрі 1930 жылдары Мемлекеттік журналистика институтының кәсіби журналистика мен стандарттарға ұмтылысын тоқтатуымен, институттағы ескі профессорлық құрамды тазартуымен және үкіметтік шенеуніктердің үгіт-насихат мақсаттарына сәйкес келетін жаңа оқу бағдарламасын жасауымен аяқталды.
The time period from the New Economic Policy of 1921 to 1928 to the "Great Break" of 1928 to 1932 comprises the period of large soviet press transformations. In the 1920s, during the New Economic Policy period, the Soviet Press was concerned with the education of the poorer classes. To achieve that, a broadly educated newspaper staff would be necessary. Yet, at the beginning of the 1920s, the Soviet Newspapers were not only under staffed, the journalists were themselves undereducated and they lacked any journalistic skill. Because of this, the Press Corps strived to raise the standards of the press, while at the same time maintaining strong party support from the journalists. During this time the Soviet Press's main objective was to disseminate party ideology to the lower classes, but it also intended to act as the watchdog to protect the people from increasing corruption, and as the emissary from the people to the party regime. This resulted in an apparent conflict of purpose. Soviet journalists prided themselves in their professionalism at this time, all while accepting the Bolshevik Party as the ruling authority. However, the Press Corps distrusted anyone who was a white collar employee, or a member of the academia, believing that an individual's class would predetermine their attitude towards the Bolshevik Party (the assumption being that white collar professionals and academics looked unfavorably on the ruling Bolsheviks). Due to this assumption, the Press Corps had a preference for training members of the proletariat, or more specifically the poor or middle class peasants as journalists. Thus, a conflict arose between the desire to hire people the press corps trusted, and finding skilled journalists who could succeed in the goal of educating and equalizing the masses. However, the denial that this conflict existed led to the Soviet Newspapers to being staffed by persons with an uncomfortable combination of ideologies. The conflict ended when a large movement favoring party ideology and background emerged, culminating in 1924, when the State Institute of Journalism determined they would train only those with trusted ideological backgrounds to be journalists for the Soviet Newspapers. In reality, this was only a façade, as the institute continued to train members of academia and the white collar class, with 29 percent of the admitted applicants having less than one year with the party Stazh (qualification course), which was the required minimum for former Komsomol (young communist) members. The supply of journalist students that fit the proper ideological background could not meet the demand for professional and competent journalists for the prestigious spots, which explains the large number of party switchers. Yet the façade was needed to convey party propaganda. The State Institute of Journalism broke its own ideological rules in order to meet its professional standards and goals by accepting better educated but less ideologically centered students. The interesting and conflicted mix that occurred from the government's need for party propaganda to be conveyed by individuals with journalistic skill was the true beginning of the professional Soviet News Media. Throughout the 1920s the State Institute of Journalism would continue to produce a standardized curriculum to meet their goals of producing competent and professional journalists, however, this led to a curriculum in a constant state of flux. Additionally, a clear class distinction developed between editors and journalists that would continue throughout the 1920s and even through the 1928 Shakhty trial, the beginning of "charges against class enemies." The distinctions that began to form underlined the Communist parties fear of professionals and class systems. All of this culminated in the 1930s when the State Institute of Journalism ended its drive for professional journalism and standards purged the old faculty at the Institute of Journalism, and government officials revised the entire curriculum to meet propaganda goals.
Айналым
1988 жылы КСРО шамамен алпыс тілде 8000-нан астам күнделікті газет шығарды, олардың жалпы тиражы шамамен 170 миллионға жетті. Барлық одақтық газеттер орыс тілінде таратылды. Дегенмен, халыққа орыс тілінен өзге тілдерде 3 мыңға жуық газет жеткізілді, бұл жалпы тираждың шамамен 25 пайызын құрады, ал орыс емес халықтың үлесі тұрғындардың шамамен 50 пайызын білдірді. 1970-ші және 1980-ші жылдардағы КСРО-дағы баспа технологиясы ыстық типтегі қорғасынға негізделген, ол батыс елдерінен қалып қойды, себебі олар суық типтегі, фотожинақталған технологияға көшкен. Бұл, көбінесе, субсидиялау бағдарламасының салдарынан болды, ол жаңа технологияны енгізуге және бәсекелестікті күшейтуге баспа саласының ынтасын азайтты. КСРО баспа құралдарының технологиясы артта болғанымен, осы кемшіліктер күшпен, экономикалық мүмкіндіктер арқылы толықтырылды. АҚШ-та мұндай мүмкіндік болмаған субсидияланған өндіріс көлемі КСРО баспасөзіне барлық Одақ бойынша басылымдарды кеңінен таратуға мүмкіндік берді.
In 1988 the Soviet Union published more than 8,000 daily newspapers in approximately sixty languages, with a combined circulation of about 170 million. Every all union newspaper was circulated in its Russian language version. Nearly 3,000 newspapers, however, reached the population in non Russian languages, constituting roughly 25 percent of the total circulation, although non Russians made up almost 50 percent of the population. Press technology in the Soviet Union during the 1970s and 1980s was based upon hot type lead, which was behind that of their western counterparts, which had transitioned to cold type, photo type settings. This was largely due to the subsidy program, which took away from the news industries incentive to produce new technology by reducing competition. Although the technology in the Soviet Union print media was less advanced, the shortcomings were made up for by brute economic force. Working at a subsidized scale not present in the US allowed the Soviet press to widely distribute publications across the USSR.
Қызметкерлер
Газет журналистері мен редакторларының көпшілігі коммунистік партия бақылауындағы, шамамен 74 000 мүшеден тұратын Журналистер одағына мүше болды. 1988 жылы одақтың 80 пайызы журналистер мен редакторлардан тұрды, олар партия мүшелері еді. Редакторларды тағайындау партияның келісімімен жасалатын. 1980 жылдардың соңында барлық ірі одақтық газеттердің бас редакторлары КСРО Коммунистік партиясының Орталық комитетіне мүше болды. Партия журналистерді бақылауға тырысып, жоғары білім беруді Жоғары партия мектептерімен және журналистика мектептерімен біріктірді. Осылайша журналистер мен редакторлар партиялық элитаның бағыныстылығында білім алды. Газет журналистері, теле- және радиохабарлар, газет фотографтары және әдеби редакторлар үшін Мәскеу университетінің журналистика факультеті бұқаралық ақпарат құралдары саласындағы партиялық қызметтерге басты жол ашты. 1980 жылдары факультеттен жыл сайын шамамен 2500 аспирант, бакалавр, кешкі және сыртқы оқу бөлімінің студенттері бітіріп шықты. Студенттерге келесі сегіз кафедрада партиялық бағдарламалар оқытылды: Партиялық кеңес баспасөзінің теориясы мен практикасы, Партиялық кеңес баспасөзінің тарихы, Телевизия және радио хабарларын тарату, Кино өндірісі және редакциялық баспа жұмысы, Шет елдік баспасөз және әдебиет, Орыс журналистикасы мен әдебиеті, Орыс тілінің стилистикасы, Газет жұмысы және ақпарат құралдары. 1980 жылдардың соңына қарай Мәскеу университетінің журналистика факультеті шамамен 100 000 журналистті бітірді.
Most of newspaper reporters and editors belonged to the Communist Party controlled Union of Journalists, composed of nearly 74,000 members. In 1988 some 80 percent of the union's reporters and editors were party members. Inevitably, assignments of editors had to be approved by the party. In the late 1980s, all the central editors in chief of major all union newspapers belonged to the Central Committee of the Communist Party of the Soviet Union. The party also sought to control journalists by combining higher education and Higher Party Schools with schools of journalism. Reporters and editors thus were trained under the aegis of the professional party elite. For newspaper journalists and television and radio reporters, newspaper photographers, and literary editors, Moscow University's School of Journalism provided a main conduit to party positions concerned with the media. In the 1980s, some 2,500 graduate, undergraduate, evening school, and correspondence students annually graduated from the School of Journalism. Students were taught party strictures within the following eight departments: Theory and Practice of the Party Soviet Press, History of the Party Soviet Press, Television and Radio Broadcasting, Movie making and Editorial publishing Work, Foreign Press and Literature, Russian Journalism and Literature, Stylistics of the Russian language, and Techniques of Newspaper Work and Information Media. By the late 1980s, Moscow University's School of Journalism had graduated approximately 100,000 journalists.
Соңғы өзгерістер
1980 жылдардың аяғында газеттер біртіндеп жаңа форматтар мен жаңа мазмұндарды дамытты. Юрий Андроповтың кезінде «Правда» газеті Саяси бюроның апталық отырыстары туралы қысқаша хабарламалар жариялай бастады. Соңынан басқа да ірі газеттер де осы отырыстар туралы есептерді жариялады. Михаил Горбачевтың тұсында Политбюро есептері ішкі және сыртқы саясатқа қатысты басшылықтың ой-пікірлерін толыққанды көрсетуге мүмкіндік берді. Горбачев билікке келгенге дейін Батыс деректері тыйым салынған тақырыптардың ішінара тізімін анықтаған, оған қылмыс, есірткі, апаттар, табиғи апаттар, кәсіби жарақаттар, ресми цензура органдары, қауіпсіздік қызметтері, барлау, саяси басшылардың сапар кестелері, шетелге қару сату, қарулы күштердегі қылмыс немесе моральдық мәселелер, шетелдегі совет азаматтарына қарсы жаулық әрекеттер, спортшыларға арналған арнайы төлемдер мен білім беру кірген. 1985 жылдан кейін Горбачевтың ашықтық саясаты редакторларға осы тақырыптардың көпшілігі туралы ақпаратты жариялауға көбірек еркіндік берді. 1980 жылдары аймақтық газеттер барлық одақтық газеттерден бірнеше жағынан өзгеше болды. Аймақтық газеттердің таралымы республика деңгейінен бастап, облыс, қала немесе аудан бойынша таралымға дейін ауысып отырды. Партия көптеген аймақтық газеттерге өздерінің көп бөлігін аймақтың тілінде басып шығаруға рұқсат берді, бұл сталиндік «формада ұлттық, мазмұны социалистік» саясатын көрсетеді. Жергілікті газеттердің таралымы тек бір аймақпен ғана шектелді. Бұл басылымдар көбінесе қоғамның игілігіне үлес қосқан жергілікті батырлар немесе қылмысқа немесе табиғи апаттарға байланысты маңызды мәселелер (редакцияға түскен хаттарда көтерілгендей) сияқты тақырыптарға назар аударды. Ал Горбачев билікке келгеннен кейін, барлық одақтық газеттер қоғамдағы кемшіліктер туралы хабарлай бастады. Дегенмен, 1980 жылдардың соңында аймақтық газеттерде барлық одақтық газеттерге қарағанда жеке жарнамалар мен жергілікті саудагерлер туралы хабарламалар көбірек болды, егер соңғыларында мұндай хабарламалар болса.
In the late 1980s, newspapers gradually developed new formats and new issues. Under Yuri Andropov, Pravda began to print short reports of weekly Politburo meetings. Eventually, other major newspapers published accounts of these meetings as well. Under Mikhail Gorbachev, Politburo reports expanded to provide more details on the leadership's thinking about domestic and foreign affairs. Before Gorbachev's assumption of power, Western sources had identified a partial list of proscribed topics, which included crime, drugs, accidents, natural disasters, occupational injuries, official organs of censorship, security, intelligence, schedules of travel for the political leadership, arms sales abroad, crime or morale problems in the armed forces, hostile actions against Soviet citizens abroad, and special payments and education for athletes. After 1985 Gorbachev's policy of openness gave editors a freer hand to publish information on many of these subjects. In the 1980s, regional newspapers differed in several ways from all union newspapers. The distribution of regional newspapers varied from circulation at the republic level to circulation in a province, city, or district. The party allowed many regional newspapers to print most of their issues in the region's native language, which reflected the Stalinist policy of "national in form, socialist in content." Local newspaper circulation remained restricted to a region. These publications often focused on such issues as local heroes who contributed to the good of the community or significant problems (as expressed in letters to the editor) relating to crime or natural disasters. By contrast, after Gorbachev came to power, most all union newspapers began to report on societal shortcomings. However, in the late 1980s regional papers continued to contain more personal advertisements and local merchant notices than the all union newspapers, if the latter carried any at all.
Бас редакторға хаттар
Бастапқыда Владимир Ленин сынды редакцияға хаттар арқылы жеткізілуі керек және қоғамды проблемаларынан тазартуға көмектесетінін айтқан. Ол, қоғамдық пікір-таластың кемшіліктерді жоюға мүмкіндік беретініне және проблемаларды ашық білдірудің басшылық пен жалпы ел үшін маңызды кері байланыс механизмін құратынына сенді. Алайда, Иосиф Сталин мен Никита Хрущев Лениннің осы бағыттағы идеяларын іске асырмады, себебі олар партияның проблемаларды анықтау үшін халықтан көмекке мұқтаж емес деп есептеді. Бірақ 1981 жылы Леонид Брежнев Орталық Комитет Хаттар бөлімін құрды, ал кейін Андропов жемқорлық пен басқарудың кемшіліктерін ашу үшін редакцияларға көбірек хаттар жіберуге шақырды. Константин Черненко бұқаралық ақпарат құралдарының тиімділігін арттыруды ұсынды, мысалы, газеттер өзекті мәселелерді тереңірек және уақтылы талдаулармен жарыққа шығаруы керек. Горбачев газеттерге қоғамға, тіпті үкіметке сын бағытталған хаттарды жариялауға еркіндік беріп, икемділікті кеңейтті. Газеттердің хаттар бөлімінде әдетте көп штат жұмыс істеді және күн сайын өте көп хаттармен айналысты. Барлық хаттар жарияланбады, өйткені олар көбінесе цензураға ұшыраған тақырыптарды қамтыды немесе бір газетке оларды өңдеу үшін тым көп жүк болды. Дегенмен, хаттар бөлімдері өз жұмыстарын өте жауапкершілікпен қарады және 1980-жылдардың соңында баспасөз оларды халықты қоғамды жақсартуға ынталандыру үшін пайдаланды. Бұрын тыйым салынған көптеген тақырыптар бойынша редакцияға түскен хаттар халықтан жауап алды, оны совет газеттері қоғамдық пікірді қажетті бағытта ықпал ету үшін пайдаланды. Совет Одағында жүргізілген сауалнамаларға сәйкес, газет оқырмандарының көп бөлігін партия мүшелері құрағандықтан, олар редакцияға жазған хаттардың көп бөлігін жазды. Осылайша, олардың көзқарастары газеттердегі хаттар бөліміне әсер еткен болуы мүмкін.
Originally, Vladimir Lenin argued that criticism should be channeled through letters to the editor and would assist in cleansing society of its problems. He believed that public discussion would facilitate the elimination of shortcomings and that open expression of problems would create a significant feedback mechanism for the leadership and for the country as a whole. Lenin's ideas in this regard were not carried out by Joseph Stalin and Nikita Khrushchev, who apparently believed the party needed no assistance from the people in identifying problems. But in 1981, Leonid Brezhnev created the Central Committee Letters Department, and later Andropov called for more letters to editors to expose corruption and mismanagement. Konstantin Chernenko advocated that greater "media efficacy" be instituted so that newspapers, for example, would carry more in depth and current analyses on pressing issues. Gorbachev expanded the flexibility allowed by giving newspapers leeway in publishing letters critical of society and even critical of the government. Newspaper letters departments usually employed large staffs and handled extremely high volumes of letters daily. Not all letters were published because they often dealt with censored subjects or their numbers simply posed too great a burden for any one newspaper to handle. The letters departments, however, reportedly took their work very seriously and in the late 1980s were used by the press to encourage the population to improve society. Letters to editors on a great number of previously forbidden topics also elicited responses from the population that could be manipulated by the Soviet newspapers to influence public opinion in the desired direction. Because party members made up the majority of active newspaper readers, according to polls conducted in the Soviet Union, they wrote most of the letters to the editor. Thus, their perspectives probably colored the newspapers' letters sections.
Үлкен газеттер
Атаулардың аудармалары жақшада берілген. Барлық газеттердің ішінде КПСС Орталық Комитетінің органы "Правда" (Ақиқат) ең беделді және, демек, ең маңыздысы болды. Ол маңызды оқиғалардың белгісі болды және оқырмандар саясаттағы өзгерістерді байқау үшін оның жаңалықтарын жиі қадағалап отырды. Күн сайын 20 миллионнан астам азаматқа таратылатын 12 миллионнан астам данасы бар "Правда" партиялық шараларға, отандық және шетелдік жаңалықтарға баса назар аударды. Дегенмен, басқа газеттер де кең таралды. "Известия" (Жаңалықтар) – екінші ең беделді газет, ол Жоғарғы Кеңес Президиумынан шығып, 1980-жылдардың соңында күніне 8 мен 10 миллион адамға жетіп отырды. "Известия" ресми үкімет ақпаратын, жалпы жаңалықтарды және сонымен қатар жаңалықтарды талдау, мақалалар, өлеңдер мен карикатуралардан тұратын кеңейтілген жексенбілік бөлімді қамтыды. Советтік кәсіби одақтар шығарған "Труд" (Еңбек) аптасына алты күн жарық көріп, 8-9 миллион адамға жетіп отырды. Ол еңбек және экономикалық талдауларға баса назар аударды және басқа да ресми жарлықтарды қамтыды. Комсомол басылымы "Комсомольская правда" (Комсомол Ақиқаты) 9-10 миллион адамға таратылды. Жастарға бағытталған газет Комсомол саясатын және жалпы жастар мәселелерін қамтыды. Оның кішігірім әріптесі, Владимир Лениннің Бүкілодақтық Пионер ұйымының ресми күнделігі "Пионерская правда" (Пионерлер Ақиқаты) 14 жасқа дейінгі балаларға арналды, балалар мәселелеріне, білім беруге және спортқа назар аударды. КСРО Қорғаныс министрлігі шығарған "Красная Звезда" (Қызыл Жұлдыз) күнделікті әскери жаңалықтар мен оқиғаларды, сондай-ақ әскери адамдар туралы қызықты оқиғалар мен ашық хабарламаларды жариялады. Әдеби екіайлық "Литературная газета" (Әдеби газет) КСРО Жазушылар одағының көзқарастарын таратып, әдебиет, драма, кино және қоғамға қызығушылық тудыратын әдеби мәселелер бойынша беделді мәлімдемелер мен пікірлерді ұсынды. Орталық Комитет басылымы "Советская Россия" (Совет Ресейі) 12 миллионға жуық таралымымен Ресей Республикасындағы ең көп таралған газет болды. Үкімет пен ВЦСПС және Дене шынықтыру мен спорт жөніндегі Ұлттық кеңес бірлесіп шығарған ірі спорт газеті "Советский спорт" 5 миллион данада таратылды. Онда спорттық жаңалықтар мен ерекшеліктер туралы материалдар жарияланды, сонымен қатар түрлі ұлттық және халықаралық спорттық жарыстар алдында КСРО құрама командасы, әртүрлі ұлттық спорт командалары мен ұйымдары, республикалық командалар мен спортшылар туралы ақпарат берілді. "Московские новости" (Мәскеу жаңалықтары) апталық газеті орыс және ағылшын тілдерінде жарық көрді және отандық және халықаралық оқиғалар туралы хабарлады. 1980-жылдардың соңында бұл газет Кеңес Одағында да, шетелде де өте танымал болды. "За рубежом" (Шет елде) апталық газеті халықаралық істер мен шетелдегі оқиғаларға толық арналды. Соңында, күнделікті шығатын "Социалистическая индустрия" (Социалистік индустрия) газеті өнеркәсіптік және экономикалық оқиғаларға, статистикаға және еңбекшілерге арналған қызықты оқиғаларға назар аударды.
Translations of names given in parentheses. Of all the newspapers, Pravda (Truth), an organ of the CPSU Central Committee, was the most authoritative and, therefore, the most important. Frequently, it was the bellwether for important events, and readers often followed its news leads to detect changes in policies. With about 12 million copies circulated every day to over 20 million citizens, Pravda focused on party events and domestic and foreign news. Other newspapers, however, also commanded wide circulation. Izvestiya (News), the second most authoritative paper, emanated from the Presidium of the Supreme Soviet and in the late 1980s circulated to between 8 and 10 million people daily. Izvestiya also contained official government information and general news and an expanded Sunday section composed of news analysis, feature stories, poetry, and cartoons. Trud (Labor), issued by the Soviet Labor Unions, circulated six days a week, reaching 8 to 9 million people. It emphasized labor and economic analyses and included other official decrees. Komsomolskaya Pravda (Komsomol Truth), published by the Komsomol, was distributed to between 9 and 10 million people. Being youth oriented the paper tackled Komsomol policies and youth issues in general. Its more junior counterpart, the Pionerskaya Pravda (Pioneers' Truth), the official daily of the Vladimir Lenin All Union Pioneer Organization, aimed at children up to 14, focused on children's issues, education and sports among others. Krasnaya Zvezda (Red Star), published by the Ministry of Defence of the Soviet Union, covered most daily military news and events and published military human interest stories and exposes. The literary bimonthly Literaturnaya Gazeta (Literary Gazette) disseminated the views of the USSR Union of Writers and contained authoritative statements and perspectives concerning literature, plays, cinema, and literary issues of popular interest. A publication of the Central Committee, Sovetskaya Rossiya (Soviet Russia), was the Russian Republic's most widely distributed newspaper, with a circulation of nearly 12 million. The major sports newspaper, Sovetskiy Sport, published by the government and VTsSPS, in cooperation with the National Council for Physical Culture and Sport, had a circulation of 5 million. The topics covered were all about sports news and features, and in the lead up to various national and international sports competitions, gave a preview of the USSR's national team, the various national athletic teams and organizations, and various republican teams and athletes. A weekly regional newspaper, Moskovskiye Novosti (Moscow News), appeared in both Russian and English editions and reported on domestic and international events. It became very popular during the late 1980s, both in the Soviet Union and abroad. The weekly newspaper Za Rubezhom (Abroad) devoted its pages exclusively to international affairs and foreign events. Finally, Sotsialisticheskaya Industriya (Socialist Industry), a daily newspaper, concentrated on industrial and economic events, statistics, and human interest stories, mostly aimed at those in the labor force.
Журналдар мен журналдар
1980 жылдардың соңында апталық, айлық және тоқсандық журналдар мен мерзімдік басылымдардың саны шамамен 5500-ге жетті және олардың таралымы күнделікті газеттерге шамалас болды. Газеттерге қолданылған КПСС ережелері мен нұсқаулары журналдар мен мерзімдік басылымдарға да қатысты. 1980 жылдардың ортасында, режимнің цензура саясатының жұмсаруына байланысты, журналдар мен мерзімдік басылымдар тарихи "ақ дақтарды" толтыру мақсатымен мақалалар мен әңгімелер жариялады. Бұл мақалалар бұрын тыйым салынған өткен және қазіргі авторлардың шығармаларын, сондай-ақ әдеби ортаға бұрынғы басшылар тарапынан қойылған шектеулерге қарсы тұрған жаңа туындыларды қамтыды. Өткен басшылықтың бағасы мен сын-пікірлері көптеген тарихи қасіреттерді, әсіресе Сталин тұсында жасалған зұлматтарды ашты. Осының нәтижесінде 1980 жылдардың соңында мерзімдік басылымдарға жазылушылар саны күрт өсті, журналдар мен мерзімдік басылымдар дүкендерде бірнеше минуттың ішінде сатылып түгелдей таусылып кететін. 1980 жылдардың соңында осы журналдар мен мерзімдік басылымдар даулы мақалаларын жариялау арқылы қоғамда қозғалыс тудырды. 6 миллионға жуық таралымы бар ең танымал журналдардың бірі – «Крокодил» әзіл-сықақ, сатира, көркем саяси карикатуралар мен идеологиялық хабарламалар жариялады. «Неделя» журналы «Известия» газетінің апталық қосымшасы ретінде шығарылып, әр жексенбіде жарық көрді, таралымы шамамен 9-10 миллион болды. «Огонек» (Кішкентай от) сияқты апталық журналдар, 1980 жылдардың соңында саяси ашып айтулары, адамдарға қызығушылық тудыратын оқиғалары, сериялық материалдары мен суреттері арқасында танымал болды, оның аудиториясы 2 миллионнан асты. 1986 жылы ол бұрын тыйым салынған жазушы Николай Гумилевтің шығармаларынан үзінділерді жариялады, ол 1921 жылы контрреволюциялық жариялама жазды деген айыппен атылды. 1988 жылы ол 1966 жылғы әйгілі соттан кейін туындыларын жариялағаны үшін түрмеге қамалған Юлий Даниэльдің өлеңдерінен де үзінділер жариялады. «Новый мир» (Жаңа әлем) – әдебиеттегі ең даулы және көбінесе өзгеше сын-пікірлерді ұсынатын журнал, интеллигенция арасында кең оқырман қауымын қамтыды. Ай сайын жарық көретін бұл басылым 2 миллионға жуық оқырманға жетіп, жаңа проза, поэзия, сын және түсініктемелерге бағытталды. Оның беттерінде бұрын тыйым салынған көптеген еңбектер жарияланды, ең танымалдарының бірі Борис Пастернакның «Доктор Живаго» романы болды. «Доктор Живаго» романының Батыста жарық көргені Пастернактың 1956 жылы Жазушылар одағынан шығарылуына және 1958 жылы әдебиет бойынша Нобель сыйлығын жеңіп алуына себеп болды. «Октябрь» журналы мазмұны, таралымы және тартымдылығы жағынан «Новый мир» журналына ұқсас болды, бірақ көбінесе консервативті көзқарасты ұстанды. Дегенмен, Анна Ахматованың Сталиннің репрессиясы кезінде қаза тапқандарға арналған поэтикалық құрметі – «Реквием» 1987 жылғы қараша айындағы санында жарияланды. «Советская культура» (Совет мәдениеті) журналы кең оқырман қауымын қамтыды және 1930 жылдардағы коллективтендіру, индустрияландыру және репрессияны қатысты айқын сынға алды. 1988 жылы журнал Лениннің мәжбүрлі еңбек лагерьлері жүйесін құруға рұқсат бергеніне байланысты сынаған мақалалар жариялады.
In the late 1980s, weekly, monthly, and quarterly magazines and journals numbered almost 5,500 and had a circulation nearly equal to that of the daily newspapers. The same CPSU regulations and guidelines that applied to newspapers extended to magazines and journals. In the mid 1980s, under the regime's less restrictive censorship policy, both magazines and journals published articles and stories to fill in historical "blank spots." These articles included works of past and contemporary authors once banned and new works that challenged the limits imposed on literary society by previous leaders. Assessments and criticisms of past leaderships exposed many historical atrocities, particularly those committed under Stalin. As a result, in the late 1980s the number of subscribers to periodicals climbed considerably, and magazines and journals frequently sold out at kiosks within minutes. In the late 1980s, these magazines and journals created reverberations throughout society with their publication of controversial articles. Krokodil (Crocodile), one of the most popular magazines with a circulation of approximately 6 million, contained humor and satire and featured excellent artistic political cartoons and ideological messages. Nedelya (Week), another magazine, was published as a weekly supplement to Izvestiya newspaper and appeared every Sunday, having a circulation of some 9 to 10 million. Such journals as Ogonyok (Little Fire), a weekly that became more popular in the late 1980s because of its insightful political exposes, human interest stories, serialized features, and pictorial sections, had an audience of over 2 million people. In 1986 it published excerpted works by the previously banned writer Nikolai Gumilev, who was shot in 1921 after being accused of writing a counterrevolutionary proclamation. In 1988 it also published excerpts of poetry from Yuliy Daniel, imprisoned after a famous 1966 trial for publication of his work abroad. Novy Mir (New World), one of the most controversial and often original literary reviews, attracted widespread readership among the intelligentsia. The monthly publication reached nearly 2 million readers and concentrated on new prose, poetry, criticism, and commentary. Many previously banned works were published in its pages, most notably Doctor Zhivago by Boris Pasternak. The publication of Doctor Zhivago in the West not only resulted in Pasternak's expulsion from the Union of Writers in 1956 but won him the 1958 Nobel Prize for Literature. Oktyabr (October), a journal resembling Novy Mir in content, circulation, and appeal, espoused more conservative viewpoints. Nevertheless, Anna Akhmatova's "Requiem" a poetic tribute to those who perished during Stalin's purges, appeared in its November 1987 issue. Sovetskaya Kultura (Soviet Culture), a journal with broad appeal, published particularly biting indictments of collectivization, industrialization, and the purges of the 1930s. In 1988 the journal published articles indirectly criticizing Lenin for sanctioning the establishment of the system of forced labor camps.
Цензура
Кеңес баспасы Главлит деп аталатын ұйым арқылы баспаға дейінгі цензура жүргізді, ол баспаны цензуралаудың бас әкімшілік органы болды және әр редакцияда өкілдігі болды. Баспасөз осы ұйымдардың ақпаратты жалпы халыққа жеткізу құралы болды. Әрбір редакцияда цензуралықтар болды, олар журналистердің үкімет рұқсат еткен шектен асып кетпеуін қадағалап, жариялану алдында әр мақаланы тексеріп отыратын. Мұндай цензура тек кеңес жазушыларына ғана емес, сонымен қатар батыс басылымдары үшін жазатын шетелдік тілшілерге де қатысты.
The Soviet Press conducted pre publication censorship under an organization called Glavlit, which was the chief administrative arm of the censorship of the Press, and had a presence in every newsroom. The press provided the transmission belt by which these organizations sent information to their representatives in the general public. Each had censors to insure that the journalist did not go further than were allowed by the government that would read through every article prior to publication. This degree of censorship was not only for soviet writers but foreign correspondents who wrote for western publications.
Ішкі (Кеңес жаңалықтары)
Кеңес баспасөзінің мақсаты батыс баспасөзінен өзгеше болды, себебі кеңес газеттері қоғамға қызмет ететін кәсіпорындар мен институттардың жұмысын сынап, жақсарту үшін қоғамдық платформа ретінде тағы қызмет етті. Мысалы, жұмысшы жергілікті газетке хат жолдап, зауытта жеткілікті мөлшерде қосалқы бөлшектер болса, кәсіпорны күніне көбірек өнім шығара алатынын түсіндіруі мүмкін. Егер хат жеткілікті түрде анық жазылған болса немесе оңай түзетуге болатын болса, мазмұны құнды деп танылса және цензурадан өтіп, мақұлданса, онда ол бүкіл қауымның оқуы үшін жергілікті газетте жарияланатын еді, тек кәсіпорындағы жақсарту жиналысында талқыланбайтын. Кеңес баспасөзі қоғамның жұмысын жақсарту, мәселелерді шешу және жемқорлықпен күресуде белсенділік танытты. Осыған байланысты журналистердің шағымдары "үкімші партияның органы" ретінде жұмыс істегендіктен саяси насихатқа сын айтудан гөрі, кішкентай аймақтық баспасөзде маңызды мәселелерге орын жетіспеушілігіне және ірі газеттерде бұрыннан жарияланған үлкен саяси мәселелердің қайталануына қатысты болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Кеңес баспасөзі журналистердің "стильдік жетілуіне" көбірек мән беріп, кәсіби жазылған мақалалардың пайдасына нақты жұмысшылардан түскен хаттардың санын азайта бастады. Мысалы, 1950 жылдардың басында партияның Горький облыстық газетінде (кішкентай аймақтық) 1890 жұмысшы және 1150 ауылдық тілші болды, ал олардың саны тиісінше 530-ға және 550-ге дейін азайтылды. Жұмысшылар мен ауыл тұрғындарынан түскен материалдарды редакциялаған жас журналистер "қайта жазу" жұмысының "есек еңбегіне" ұқсас екенін және басқа бөлімдерге жазуға қарағанда абыройсыз екенін айтты. Бұл пікірлер газеттер тарапынан жоққа шығарылса да, баспасөздің дәстүрлі функцияларын ұмытудың белгісі болды. Қоғамдық форум ретінде газеттерге жігітінің анасын сынаған қыздың хаты (жарияланды) және партия шенеуніктерінің жемқорлығын айыптаған хаттар келіп түсті. Редакторлар авторды жазалаудан қорғау үшін қандай мәселелерді тергеу керектігін және анонимді түрде жариялау керектігін шешуі керек болды. Басылымдағы сынға байланысты авторларға кек қайтаруға тырысқандарды жазалау туралы кеңестер де берілді. Шлезингердің осы тақырыптағы жазбаларынан, ол тексерген журналистердің бұл әрқашан дұрыс орындалмағанын және осындай кең ауқымдағы тілшілерден түскен сынды сұрыптауға кеткен уақыт пен күштің маңызды мазмұнның жоғалуына әкелгенін сезінгені белгілі болды. Көптеген цензурадан өту журналистік мазмұнды одан әрі қиындатты. "Ешбір жол редактордың және жауапты [партиялық] хатшының қолы қойылмайынша басылмайды". Мұны редакциялық қызметкерлер мен партия хатшысы өздеріне тапсырылған тақырып бойынша білімі болмауы, маңызды мазмұнның жоғалып кетуіне себеп болды. Журналистердің ең көп сынға алғаны – мекемелердің олар туралы жарияланған шағымдарға жауап бермеуі болды. Мысалы, Романов "Строительная газета" газеті 112 сын мақалаға немесе "көмек сұраған" 575 хатқа жауап алмағанын атап өтті. Ол бұл мысалдың ерекше емес екенін қосты. Кеңес Одағы үшін баспасөз халықтың өкілі болды және өлімге әкелген мас күйдегі жүргізушілердің қудалануы сияқты өзгерістер жасағанымен мақтанды. Журналистер басқа сот істерінің қалай жарияланғанына наразылық білдірді. Мысалы, газеттер қылмыскерлер ұсталып, жазаланатынына сенімділік білдіргісі келгендіктен, қылмыскер анықталмаған қылмыстар туралы мақалалар жарияламайтын. Әсіресе, күдіктілер ұсталмаған кісі өлтірулер туралы ақпараттың жоқтығы қорқынышты болды.
The Soviet press's purpose differed from the western press in that the Soviet papers also served as public forums to criticize and improve the function of businesses and institutions serving the communities. For example, a worker might send a letter to a local paper describing how his place of business could build more widgets per day if the factory kept more replacement parts in stock. Then if that letter had been written clearly enough, or could be edited easily, and the content was considered to have enough value, and the censors approved, it would be published in the local paper for the entire community to read rather than merely being brought up in an improvement meeting held within the business. The Soviet press was passionate about the role of improving the function of society, solving problems, and squelching corruption. In such, the journalists' complaints had more to do with lack of space for important issues in the smaller regional print media and over repetition of large political issues already given coverage in the major papers than any criticism political propaganda because they worked as "organs of the ruling party." Following World War II the Soviet press became more concerned about the "stylistic perfection" of journalists and started to reduce the number of published letters from actual workers in favor of more professionally written articles. In one such example, in the early 1950s the party's Gorky oblast paper (a small regional) had 1,890 worker correspondents and 1,150 village correspondents, and reduced that to 530 and 550 respectively. Young journalists working as editors of these submissions from workers and villagers had complained that the "re writing" was a type of "donkey work" and was less dignified than writing for other departments. These opinions, though rejected by the papers, were a sign of the underlying loss of consciousness of the traditional functions of the press. The function of being the community's forum for criticism meant that the papers received letters that ranged in subject matter from a girl criticizing a boyfriend's mother (which did get published) to calling out party officials on corruption. The editors then needed to make delicate judgments on what subjects to investigate in order to authenticate, and when to publish anonymously in order to protect the author from recrimination. Advice was even given to punish those who took revenge on the authors of published criticisms. From Schlesinger's writing on the subject it is clear that the journalists he reviewed felt that this was not always done in the best manner and that the time and energy required to sort through criticisms from such a broad field of correspondents resulted in important content being lost in the melee. The number of censorships it must pass through further bogged down journalistic content. "No line can go to press without the initials of the acting editor and, additionally, of the responsible [party] secretary." Add to that the problem that the editorial staff and party secretary often had no education on the subject they were tasked to vet, and important content was often completely lost. The most frequent criticism by the journalists was on the lack of the institutions to react to the complaints published about them. As a case in point, Romanov noted that Stroitelnaya Gazeta received no replies to the 112 critical articles or the 575 forwarded letters to the institutions regarding the "pleas for relief." He added that that specific example was in no way exceptional. To the Soviets, the press represented the public, and took pride in creating change such as how drunk drivers who had caused a death were prosecuted. The journalists expressed frustration, though; in how other court cases were reported. For example, because the press wanted to convey faith that offenders would be caught and punished, the papers would not publish articles on crimes where no perpetrator had been identified. Particularly offensive was the lack of press on murders where no suspect was prosecuted.
Сыртқы (кеңестік)
Ескі совет әзілі "Известияда ақпарат жоқ, Правдада шындық жоқ" деуші еді. "Известия" – ақпаратты білдірсе, "Правда" – шындықты білдірді. Осылайша, совет халқы ірі басылымдарға үлкен күдікпен қарады. Дегенмен, газеттер ақпарат тарату құралдары болғандықтан, адамдар оларды оқып, не болып жатқанын анықтауға тырысты. Совет газеттерінде мақалалардың басында жақсы жайттар тізімі келтіріліп, содан кейін "бірақ" деген сөзбен нақты жаңалықтарға көшірілетін. Сондықтан көптеген адамдар "бірақ" деген сөзден бастап оқып, шынайы жағдайды білуге үміттенеді.
An old Soviet joke was that "there is no information in Izvestia, there is no truth in Pravda," Izvestia meaning information and Pravda meaning truth. Thus, the Russian populace regarded the major publications with a great deal of cynicism. The papers were, however, information transmission belts, so people would try to decipher what was going on by reading them. Soviet papers were written in such a way that the beginnings of articles would have a list of what was going well, and then would transition with a "however" to the real news. So, many people would read from the "however" in the hopes to get at the real story.