Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес Одағының кино тарихы
Film history of the Soviet Union
Кеңес Одағының киносы – Кеңес Одағы құрамына кірген республикалардың шығарған фильмдерін қамтиды. Бұл фильмдер олардың кеңеске дейінгі мәдениетінің, тілінің және тарихының элементтерін көрсетеді, бірақ барлығы да Мәскеудегі орталық үкімет тарапынан реттелді. Ресей Совет Федеративтік Социалистік Республикасынан кейін, республикалық фильмдерін ең көп шығарғандар – Армения, Әзірбайжан, Грузия, Украина, сондай-ақ Литва, Беларусь және Молдавия болды. Сонымен қатар, ел тарихының көп бөлігінде толыққанды мемлекеттік меншікке алынған киноиндустрия, Кеңес Коммунистік партиясы ұсынған философиялар мен заңдармен басшылыққа алынды. Бұл партия киноға жаңа көзқарас – социалистік реализмді енгізді, ол Кеңес Одағының құрылуына дейінгі және кейінгі кезеңдердегі кинодан ерекшеленді.
The cinema of the Soviet Union includes films produced by the constituent republics of the Soviet Union reflecting elements of their pre Soviet culture, language and history, albeit they were all regulated by the central government in Moscow. Most prolific in their republican films, after the Russian Soviet Federative Socialist Republic, were Armenia, Azerbaijan, Georgia, Ukraine, and, to a lesser degree, Lithuania, Belarus and Moldavia. At the same time, the nation's film industry, which was fully nationalized throughout most of the country's history, was guided by philosophies and laws propounded by the monopoly Soviet Communist Party which introduced a new view on the cinema, socialist realism, which was different from the one before or after the existence of the Soviet Union.
Тарихи желі
1917 жылдың 7 қарашасында Ресей Совет Федеративтік Социалистік Республикасы (РСФСР) құрылғаннан кейін (Кеңес Социалистік Республикалар Одағы ресми түрде 1922 жылдың 30 желтоқсанында ғана құрылғанмен), бұрынғы Ресей империясының барлық мекемелері кеңестік қайта ұйымдастырудың ықпалына тез түсе бастады. Жаңа мемлекеттің басшылары киноны жаңа елдің орныққан азаматтары арасындағы кең танымалдылығынан Совет Одағы үшін ең тиімді үгіт құралы деп санады. Владимир Ленин киноны халықты коммунизмнің жолдары, амалдары және жетістіктері туралы білім берудің ең маңызды құралы деп есептеді. Осының нәтижесінде Ленин 1922 жылдың 17 қаңтарында «Кино ісі жөніндегі директивалар» қабылдады, онда Білім беру халық комиссариатына кино ісін жүйелеуді, Ресей Совет Федеративтік Социалистік Республикасында көрсетілетін барлық фильмдерді тіркеуді және нөмірлеуді, барлық жекеменшік кинотеатрлардан жалға алуды және оларды цензуралауды тапсырды. Алайда, Бірінші дүниежүзілік соғыс пен Ресей революциясы аралығында Ресей киноиндустриясы мен оны қолдауға қажетті инфрақұрылым (мысалы, электр қуаты) жұмыс істемейтін жағдайға жетті. Кинотеатрлардың көп бөлігі Мәскеу мен Санкт-Петербург арасында орналасқан, ал көпшілігі жабық болды. Сонымен қатар, советке дейінгі Ресейдің көптеген актерлері, продюсерлері, режиссерлері және басқа да өнерпаздары елден қашып кетті немесе Қызыл Армия күштерінің алдында оңтүстікке қарай жылжыды, Ресей империясының қалдықтарына қарай. Бұған қоса, жаңа үкімет кино өндірісі жүйесін кең ауқымда қайта жаңартуға қаражат таба алмады. Сондықтан, бастапқыда жобаларды мақұлдау және цензуралық талаптарды белгілеуге басымдық берілді, ал индустрияның қалған бөлігі жеке қолда ұсталды. Бұл көбінесе кинотеатрлар болғандықтан, алғашқы совет фильмдері Ресей империясының және оның импорттық фильмдерінің қайта өңделген нұсқаларынан тұрды, егер олар жаңа совет идеологиясына қайшы келмесе. Алайда, Совет Ресейінде шыққан алғашқы жаңа фильм осы үлгіге дәл сәйкес келмеді: ол Ресей империясының соңғы апталарында аяқталған, бірақ әлі көрсетілмеген діни фильм – «Сергий әке» болды. Ол 1918 жылы совет киноэкранында пайда болды. Бұдан басқа, үкімет негізінен қысқа, ағартушылық фильмдерді ғана қаржыландыра алды, олардың ең танымалдары – агиткалар, яғни халықты кеңестік шараларға толыққанды қатысуға шақыруға, оларды ынталандыруға және жаңа тәртіпке қарсылармен тиімді күресуге бағытталған ағартушылық фильмдер болды. Бұл қысқа (көбінесе бір катушка) фильмдер көбінесе тікелей лекциялар мен баяндамаларға қарапайым көрнекі құралдар ретінде қолданылды және бүкіл елді білім беру үшін қаладан қалаға, ауылдан ауылға (лекторлармен бірге) тасымалданды, тіпті бұрын кино көрмеген аймақтарға дейін жетті. Деректі фильмдер ретіндегі киножурналдар – ерте совет киносының тағы бір маңызды түрі болды. Дзига Вертовтың «Кино-правда» киножурналы 1922-1925 жылдар аралығында жарық көрді және үгіттендіруге бағытталған, Вертов социалистік реализмді насихаттаумен қатар киномен тәжірибе жасады. Дегенмен, 1921 жылы Мәскеуде жыл соңына дейін бірде-бір кинотеатр жұмыс істемеді. Ескі ресейлік және импорттық көркем фильмдерді пайдалану арқасында индустрия тез дамыды, әсіресе үкімет көрсетілімдерді қатты немесе тікелей реттемегендіктен, 1923 жылы тағы 89 кинотеатр ашылды. Билет сату мен кинопрокаттан алынатын салық өте жоғары болғанына қарамастан, жеке тұлғалар көркем фильмдерді қайта жасауға ынталандырылды, өйткені фильмдерді көрсетуге орындар болды, бірақ енді олардың мазмұны советтік көзқарасқа сәйкес болуы керек еді. Осы орайда, коммунизмнің мақсаттарын қолдайтын режиссерлер мен жазушылар индустрияда жедел үстемдікке ие болды, өйткені олар үкіметтік цензураны қанағаттандыратын фильмдерді ең сенімді және нақты шығара алатын адамдар еді. Жаңа таланттар тәжірибелі өнерпаздарға қосылды және «совет киносын» «декаденттік капитализмнің» өнімінен ерекшелендіріп, жақсырақ деп анықтау мақсатымен көркемдік қауымдастық құрылды. Бұл қауымдастықтың басшылары фильмнің барлық сипатын тәжірибе жүргізуді осы мақсатқа жету үшін маңызды деп санайды, бұл бірнеше танымал шығармашылық жобаларға әкелді, бірақ сонымен қатар үкіметтік бақылаудағы қоғамның әкімшілерінен күтпеген қарсылық тудырды. 1924 жылы Лебедев, Николай Алексеевич (кинотанушы) кино тарихы туралы кітап жазды, ол бұл кітаптың «кино туралы қолдағы аз деректерді жүйелеуге жасалған алғашқы советтік әрекет» екенін айтты. Лебедевтің «Правда», «Известия» және «Кино» басылымдарында жарияланған басқа да мақалаларында ол совет киносының ұлттықтандырылуынан кейін туындайтын қаржылық қиындықтарға назар аударды. 1925 жылы барлық кино ұйымдары «Совкино» біріктігін құру үшін бірікті. «Совкино» аясында киноиндустрияға салық жеңілдігі берілді және кино саласындағы барлық экспорт пен импортқа монополия белгіленді. Сергей Эйзенштейннің «Броненосец Потемкин» фильмі 1925 жылы кең танылды, бұл фильм жоғары дәрежеде көркемделген және үгіттендіруге бағытталған, пролетариаттың қасиеттері туралы партиялық ұстанымды көрсетті. Сол жылы құрылған «Кинокомитет» Бела Балаж, Рудольф Хармс және Леон Муссинак жазған кино теориясы туралы маңызды кітаптардың аудармаларын жариялады. Ұлттықтандырылған киностудиялардың жұмысын Бүкілресейлік Фото және Кино басқармасы басқарды, ол 1923 жылы «Госкино» болып қайта ұйымдастырылды, ал 1926 жылы «Совкино» болып өзгертілді. Әлемдегі алғашқы мемлекеттік киномектеп – Мәскеудегі Бірінші Мемлекеттік Киномектеп 1919 жылы құрылды. Ресей азамат соғысы кезінде агитациялық пойыздар мен кемелер әскерлерге, жұмысшыларға және шаруаларға барып, лекциялар, баяндамалар мен саяси жиналыстарды өткізді, сонымен қатар түрлі майдандағы оқиғалар туралы киножурналдар көрсетілді.
Upon the establishment of the Russian Soviet Federative Socialist Republic (RSFSR) on November 7, 1917 (although the Union of Soviet Socialist Republics did not officially come into existence until December 30, 1922), what had formerly been the Russian Empire began quickly to come under the domination of a Soviet reorganization of all its institutions. From the outset, the leaders of this new state held that film would be the most ideal propaganda tool for the Soviet Union because of its widespread popularity among the established citizenry of the new land. Vladimir Lenin viewed film as the most important medium for educating the masses in the ways, means and successes of communism. As a consequence Lenin issued the "Directives on the Film Business" on January 17, 1922, which instructed the People's Commissariat for Education to systemise the film business, registering and numbering all films shown in the Russian Soviet Federative Socialist Republic, extracting rent from all privately owned cinemas and subject them to censorship. However, between World War I and the Russian Revolution, the Russian film industry and the infrastructure needed to support it (e. g., electrical power) had deteriorated to the point of unworkability. The majority of cinemas had been in the corridor between Moscow and Saint Petersburg, and most were out of commission. Additionally, many of the performers, producers, directors and other artists of pre Soviet Russia had fled the country or were moving ahead of Red Army forces as they pushed further and further south into what remained of the Russian Empire. Furthermore, the new government did not have the funds to spare for an extensive reworking of the system of filmmaking. Thus, they initially opted for project approval and censorship guidelines while leaving what remained of the industry in private hands. As this amounted mostly to cinema houses, the first Soviet films consisted of recycled films of the Russian Empire and its imports, to the extent that these were not determined to be offensive to the new Soviet ideology. Ironically, the first new film released in Soviet Russia did not exactly fit this mold: this was Father Sergius, a religious film completed during the last weeks of the Russian Empire but not yet exhibited. It appeared on Soviet screens in 1918. Beyond this, the government was principally able to fund only short, educational films, the most famous of which were the agitki – educational films intended to agitate, or energize and enthuse, the masses to participate fully in approved Soviet activities, and deal effectively with those who remained in opposition to the new order. These short (often one small reel) films were often simple visual aids and accompaniments to live lectures and speeches, and were carried from city to city, town to town, village to village (along with the lecturers) to educate the entire countryside, even reaching areas where film had not been previously seen. Newsreels, as documentaries, were the other major form of earliest Soviet cinema. Dziga Vertov's newsreel series Kino Pravda, the best known of these, lasted from 1922 to 1925 and had a propagandistic bent; Vertov used the series to promote socialist realism but also to experiment with cinema. Still, in 1921, there was not one functioning cinema in Moscow until late in the year. Its rapid success, using old Russian and imported feature films, jumpstarted the industry significantly, especially insofar as the government did not heavily or directly regulate what was shown, and by 1923 an additional 89 cinemas had opened. Despite extremely high taxation of ticket sales and film rentals, there was an incentive for individuals to begin making feature film product again – there were places to show the films – albeit they now had to conform their subject matter to a Soviet world view. In this context, the directors and writers who were in support of the objectives of communism assumed quick dominance in the industry, as they were the ones who could most reliably and convincingly turn out films that would satisfy government censors. New talent joined the experienced remainder, and an artistic community assembled with the goal of defining "Soviet film" as something distinct and better from the output of "decadent capitalism". The leaders of this community viewed it essential to this goal to be free to experiment with the entire nature of film, a position which would result in several well known creative efforts but would also result in an unforeseen counter reaction by the increasingly solidifying administrators of the government controlled society. In 1924 Лебедев, Николай Алексеевич (киновед) wrote a book on the history of film he says is "the first Soviet attempt at systematization of the meager available sources [on cinema] for the general reader". Along with other articles written by Lebedev and published by Pravda, Izvestia and Kino. In the book he draws attention to the funding challenges that follow nationalization of Soviet cinema. In 1925 all film organizations merged to form Sovkino. Under Sovkino the film industry was given a tax free benefit and held a monopoly on all film related exports and imports. Sergei Eisenstein's Battleship Potemkin was released to wide acclaim in 1925; the film was heavily fictionalized and also propagandistic, giving the party line about the virtues of the proletariat. The kinokomitet or "Film Committee" established that same year published translations of important books about film theory by Béla Balázs, Rudolf Harms and Léon Moussinac. The work of the nationalized motion picture studios was administered by the All Russian Photography and Motion Picture Department, which was reorganized in 1923 into Goskino, which in 1926 became Sovkino. The world's first state filmmaking school, the First State School of Cinematography, was established in Moscow in 1919. During the Russian Civil War, agitation trains and ships visited soldiers, workers, and peasants. Lectures, reports, and political meetings were accompanied by newsreels about events at the various fronts.
1920-шы жылдар
1920 жылдары Дзига Вертов жетекшілік еткен деректі фильмдер тобы, дәстүрлі киножурналдан "бейнеге бағытталған публицистикалық фильмге" жаңа жол ашты, ол Кеңес кинодокументалистігінің негізі болды. 1920-ші жылдарға тән мысал – "Кино-правда" және Вертовтың "Алга, Совет!" фильмі. Оның деректі фильмдердегі тәжірибесі мен жетістіктері орыс және әлемдік кинематографияның дамуына ықпал етті. 1920-ші жылдардың маңызды фильмдерінің бірі – Эсфир Шубтың "Романовтар әулетінің құлауы" сияқты тарихи-революциялық фильмдері. Онда ескі Империялық деректі фильмдерді революциялық тақырыпқа бейімдеу үшін монтаж әдістері қолданылды. 1924 жылы режиссерлер Сергей Эйзенштейн мен Лев Кулешов "пролетариаттың идеологиялық және көркемдік қажеттіліктерін қанағаттандыру" мақсатымен Кеңес режиссерлерінің алғашқы бірлестігі – Революциялық кинематография қауымдастығын (РКҚ) құрды. Мемлекеттік бақылауда болғанымен, "ұлтық ұйым 1920 жылдардың соңына дейін саяси және көркемдік көзқарастардың алуан түрлілігімен ерекшеленді". Осы кезеңдегі кинодағы маңызды жаңалықтардың бірі – мағына жасау үшін монтаж және монтаждық тәсілдерді пайдалану болды. Бұл кино жасау стилі Кулешов эффектісі деп аталды және сол кездегі пленка тапшылығына байланысты оны үнемдеу үшін қолданды. Юрий Желябужскийдің "Гидропеат" фильмі ғылыми-танымдық фильмдердің бастауын берді. 1918–1921 жылдардағы толық метражды агитациялық фильмдер киноиндустрияның дамуына үлкен үлес қосты. Орыс киноөнеріндегі инновациялар ең айқын түрде Эйзенштейннің туындыларында көрінді. "Потёмкин броненосеці" жаңашыл монтажымен және кинотілінің метафоралық сипатымен ерекшеленді, ол әлемдік деңгейде танылды. Эйзенштейн "Октябрь" фильмінде революциялық эпостың тұжырымдамаларын жасады. Сондай-ақ, 1926 жылы Всеволод Пудовкиннің Максим Горькийдің "Анасы" романын экранға әкелгені де ерекше атап өтуге лайық. Пудовкин "Санкт-Петербургтің соңы" (1927) фильмінде революциялық тарих тақырыбын дамытты. Басқа да көзге түсетін нұсқаусыз фильмдердің қатарында Борис Барнеттің "Трубнаядағы үй" сияқты заманауи өмірге арналған туындылар бар. Яков Протазановтың фильмдері революциялық күрес пен жаңа өмір салтын құруға арналған, мысалы, "Дон Диего мен Пелагия" (1928). Украин режиссері Александр Довженко "Звенигора", "Арсенал" тарихи-революциялық эпостарымен және "Земля" поэтикалық фильмімен танымал болды.
In the 1920s, the documentary film group headed by Dziga Vertov blazed the trail from the conventional newsreel to the "image centered publicistic film", which became the basis of the Soviet film documentary. Typical of the 1920s were the topical news serial Kino Pravda and the film Forward, Soviet! by Vertov, whose experiments and achievements in documentary films influenced the development of Russian and world cinematography. Other important films of the 1920s were Esfir Shub's historical revolutionary films such as The Fall of the Romanov Dynasty which used montage editing techniques to repurpose old Imperial documentaries into a revolutionary theme. In 1924, filmmakers Sergei Eisenstein and Lev Kuleshov created the first association of Soviet filmmakers, the Association of Revolutionary Cinematography (ARK), to "meet the ideological and artistic needs of the proletariat". Although state controlled, "the organization was characterized by a pluralism of political and artistic views until the late 1920s". One of the most iconic developments in film during this period that is still used in films today was editing and montage to create meaning. This style of film making came to be known as the Kuleshov effect and was employed to conserve film stock due to shortages during that period. The film Hydropeat by Yuri Zhelyabuzhsky marked the beginning of popular science films. Feature length agitation films in 1918–21 were important in the development of the film industry. Innovation in Russian filmmaking was expressed particularly in the work of Eisenstein. Battleship Potemkin was noteworthy for its innovative montage and metaphorical quality of its film language. It won world acclaim. Eisenstein developed concepts of the revolutionary epic in the film October. Also noteworthy was Vsevolod Pudovkin's adaptation of Maxim Gorky's Mother to the screen in 1926. Pudovkin developed themes of revolutionary history in the film The End of St. Petersburg (1927). Other noteworthy silent films were films dealing with contemporary life such as Boris Barnet's The House on Trubnaya. The films of Yakov Protazanov were devoted to the revolutionary struggle and the shaping of a new way of life, such as Don Diego and Pelagia (1928). Ukrainian director Alexander Dovzhenko was noteworthy for the historical revolutionary epic Zvenigora, Arsenal and the poetic film Earth.
1940 жылдар
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін "Тас гүл" (1946), "Сибирь баладасы" (1947) және "Кубань казактары" (1949) сияқты түсті фильмдер көрсетілімге шықты. 1940-жылдардың тағы бір ең белгілі фильмдері – "Александр Невский", "Іван Грозный" және "Эльбадағы кездесу" сияқты ақ-қара фильмдер. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде совет киноиндустриясы қиындыққа тап болды. Соғыстың ауыр материалдық және қаржылық жоғалтуларымен күресумен қатар, Сталин режимі халыққа батыстың жаңа әсерінің салдарынан туған құбылыстарды бақылау үшін әлеуметтік бақылау мен цензураны күшейтті. Соғыстан кейінгі кезең совет Одағындағы дербестіктің жоғалуымен сипатталды. Совет фильмдерінің каталогы 1945 жылдан 1953 жылға дейін өндірілген фильмдердің өте төмен санын тіркеді, 1951 жылы бар болғаны тоғыз фильм, ал 1952 жылы ең көп дегенде жиырма үш фильм шықты. Дегенмен, бұл көрсеткіштерге көбінесе "фильм" деп есептелмейтін көптеген туындылар кірмейді, мысалы, театрлық қойылымдар мен опералардың түсірілген нұсқалары, ұзақ метражды деректі фильмдер мен саяхаттық фильмдер, балаларға арналған қысқа фильмдер және тәжірибелік стереоскопиялық фильмдер. Бірақ Голливудтың әр жылы өндіретін төрт жүзден бес жүзге дейінгі фильмдермен салыстырғанда, совет киноиндустриясы дерлік тоқтап қалды. Совет Одағының экономикасы күшейгеніне қарамастан, фильм өндірісі азайды. 1948 жылы Министрлер Кеңесі қабылдаған қаулы киноиндустрияны одан әрі әлсіретті. Қаулыда индустрияның жұмысы сынға алынып, сапаға қарағанда көлемге басымдық бергені фильмдерді идеологиялық тұрғыдан әлсіз еткені айтылды. Кеңес, керісінше, әр фильмнің коммунистік идеялар мен советтік жүйені насихаттау үшін шедевр болуын талап етті. Көп жағдайда, жаңа фильмнің көрсетілімге жарамдылығын Сталин шешетін. Политбюро отырыстарынан кейін жеке көрсетілімдерде, Фильмдер министрі Иван Большаков Сталинге және совет үкіметінің жоғары лауазымды өкілдеріне фильмдерді жеке көрсетті. Мазмұнға қатысты қатаң шектеулер мен кешенді, орталықтандырылған бекіту процесі көптеген сценарийшілерді жұмыстан кетуге мәжбүр етті, ал студиялар 1948 жылғы қаулыда талап етілген сапалы фильмдерді өндіруде үлкен қиындықтарға тап болды.
Immediately after the end of the Second World War, color movies such as The Stone Flower (1946), Ballad of Siberia (1947), and Cossacks of the Kuban (1949) were released. Other notable films from the 1940s include the black and white films, Alexander Nevsky, Ivan the Terrible and Encounter at the Elbe. The Soviet film industry suffered during the period after World War II. On top of dealing with the severe physical and monetary losses of the war, Stalin's regime tightened social control and censorship to manage the effects recent exposure to the West had on the people. The postwar period was marked by an end of almost all autonomy in the Soviet Union. The Catalogue of Soviet Films recorded remarkably low numbers of films being produced from 1945 to 1953, with as few as nine films produced in 1951 and a maximum of twenty three produced in 1952. These numbers do not, however, include many of the works which are not generally considered to be "film" in an elitist sense, such as filmed versions of theatrical works and operas, feature length event documentaries and travelogues, short films for children, and experimental stereoscopic films. But compared to the four hundred to five hundred films produced every year by Hollywood, the Soviet film industry was practically dead. Even as the economy of the Soviet Union strengthened, film production continued to decrease. A resolution passed by the Council of Ministers in 1948 further crippled the film industry. The resolution criticized the work of the industry, saying that an emphasis placed on quantity over quality had ideologically weakened the films. Instead, the council insisted that every film produced must be a masterpiece for promoting communist ideas and the Soviet system. Often, Stalin had the ultimate decision on whether a newly produced film was appropriate for public viewing. In private screenings after meetings of the Politburo, the Minister of the Film Industry Ivan Bolshakov privately screened films for Stalin and top members of Soviet government. The strict limitations on content and complex, centralized process for approval drove many screenwriters away, and studios had much difficulty producing any of the quality films mandated by the 1948 resolution.
Трофи фильмдері
Соғыстан кейінгі кезеңде кинотеатрлар студиялардың жаңа туындыларының жетіспеушілігімен күресіп, совет көрермендерінің киноға деген қызығушылығын қанағаттандыру мәселесіне тап болды. Осыған жауап ретінде кинотеатрлар бірнеше ай бойы бір фильмді көрсетіп отырды, олардың көпшілігі 1930 жылдардың соңындағы туындылар еді. Жаңа фильмдер миллиондаған адамды кинотеатрларға тартты, ал көптеген кинотеатрлар көрермендерді көптеп тарту үшін шетелдік фильмдерді көрсетті. Бұл шетелдік фильмдердің көпшілігі "трофейлік фильмдер" болатын, яғни Екінші дүниежүзілік соғыста Германия мен Шығыс Еуропаны басып алғаннан кейін Қызыл Армия елге әкелген екі мың фильм. 1948 жылғы 31 тамыздағы КОКП Орталық Комитетінің құпия хаттамасында комитет Кино өнеркәсібі министріне осы фильмдердің елуін Совет Одағында көрсетуге рұқсат берді. Осы елу фильмнің жиырма төртін ғана жалпы жұртшылыққа көрсетуге рұқсат етілді, олар негізінен Германия, Австрия, Италия және Францияда түсірілген фильмдер еді. Қалған жиырма алты фильм, олардың көпшілігі американдық фильмдерден тұрды, тек жеке көрсетілімдерде ғана көрсетілуге рұқсат алды. Хаттамада сонымен қатар рұқсат етілген неміс музыкалық фильмдерінің жеке тізімі де бар, олар негізінен танымал опералардың неміс және итальяндық киноверсияларынан тұрды. Трофейлік фильмдердің көпшілігі 1948-1949 жылдары жарық көрді, бірақ қызығы, жарық көрген фильмдердің тізімдері Орталық Комитеттің ресми хаттамасында бұрын аталмаған фильмдерді де қамтиды. Бұл фильмдердің көпшілікке көрсетілуі 1940 жылдардағы Совет Одағының аясында қайшылықты көрінеді. Совет үкіметі шетелдік фильмдердің көрсетілуіне рұқсат берді, олар кез келген совет режиссерінің фильмге салуға тырысқаннан гөрі әлдеқайда радикалды идеяларды қамтыды, осы уақытта совет суретшілері цензура заңдарынан жұмыссыз қалған еді. Тарихшылар совет үкіметінің шетелдік фильмдерге неге осылай түсініксіз кешірімділік танытқанының көптеген себептерін болжайды. Үкімет кинотеатрларға фильмдерді көрсету құқығын берген болуы мүмкін, осылайша отандық кино өнеркәсібінің құлдырауынан кейін олар бизнесте қалуы мүмкін болды. Екінші болжам бойынша, үкімет фильмдерді соғыстан кейін елді қайта құруға көмектесетін ақшаның оңай көзі ретінде қарастырды. КПСС Орталық Комитетінің отырысының хаттамасында фильмдер мемлекеттік қазынаға жыл бойы мемлекеттік және жеке көрсетілімдерден кем дегенде 750 миллион рубль таза табыс әкелуі керек екені, ал оның 250 миллионы кәсіподақтар желісіне жалға беруден түсуі тиіс екені айтылған. Фильмдерді шығарумен қатар, комитет Большаков пен КОКП Орталық Комитетінің Агитация және үгіт-насихат бөліміне "фильмдерге қажетті редакциялық түзетулер енгізуді және әрбір фильмге кіріспе мәтін мен мұқият өңделген субтитрлерді ұсынуды" тапсырды. Жалпы алғанда, тұтқынға алынған нацистік фильмдер жалпы халыққа көрсету үшін жеткілікті саяси емес деп саналды. Дегенмен, Орталық Комитеттің үгіт-насихат және агитация бөлімі екі фильмді цензуралау мәселесімен күресті. Цензура антисемиттік, нацистік пропагандалық фильм "Джуд Сусс" фильмінен "сионистік" идеяларды алып тастау мүмкін емес деп тапты. Сонымен қатар, цензура "Егеуқырлар мен адамдар" романының киноверсиясымен де қиындыққа тап болды, өйткені ол кедейлерді қоғамға зиянды күш ретінде көрсеткен. Совет көрермендерінің трофейлік фильмдерді қалай қабылдағаны туралы тікелей дәлелдер өте аз. Совет журналдары мен газеттерінде фильмдер туралы пікірлер жарияланбады, көрермендер арасында сауалнамалар жүргізілмеді және фильмдерді қанша адам көргені туралы ешқандай жазбалар жоқ. Бұл шетелдік фильмдердің қабылдануын және танымалдылығын бағалау үшін тарихшылар негізінен анекдоттық деректерге сүйенді. Неміс музыкалық комедиясы "Менің арманымдағы әйел" осы деректерге сәйкес аралас пікірлер алды. 1947 жылғы наурыз айында "Культура и жизнь" басылымы оқырмандардың хаттарынан жиналған, фильмді идеясыз, қарапайым және тіпті зиянды деп сынайтын пікірлер жинағын жариялады. Булат Окуджава 1986 жылы "Дружба народов" журналында оған қарама-қайшы пікір жазып, Тбилиси қаласындағы барлық адам фильмге ғашық екенін айтты. Оның айтуынша, ол қайда барса да, адамдар фильм туралы әңгімелесіп, әндерін сыңғырлап жатты. Екі деректердің ішінде кинотарихшылар Окуджаваның деректерін "Культура и жизнь" басылымының деректеріне қарағанда сенімдірек деп санайды. "Батлердің қарындасы", "Бағдад ұрысы", "Ватерлоо көпірі" және "Солн Валли Серенадасы" сияқты фильмдер, техникалық тұрғыдан трофейлік фильмдер болмаса да, соғыс кезінде Америкамен болған одақ кезінде заңды түрде сатып алынған, совет көрермендерінің арасында өте танымал болды. "Вечерняя Москва" газетінің 1946 жылғы 4 қазанындағы санында М. Чистяков театрларды және совет кино өнеркәсібін соңғы алты айдың ішінде көрсетілген фильмдердің алпысының дені дәмсіз батыстық фильмдер болғаны үшін сынады. Фильмдерге қатысты сынға және трофейлік фильмдерге қарсы космополитизмге қарсы күреске қарамастан, олар совет қоғамына үлкен әсер еткені анық көрінеді.
Movie theaters in the postwar period faced the problem of satisfying the growing appetites of Soviet audiences for films while dealing with the shortage of newly produced works from studios. In response, cinemas played the same films for months at a time, many of them the works of the late 1930s. Anything new drew millions of people to the box office, and many theaters screened foreign films to attract larger audiences. Most of these foreign films were "trophy films", two thousand films brought into the country by the Red Army after the occupation of Germany and Eastern Europe in World War II. In the top secret minutes for the CPSU Committee Meeting on August 31, 1948, the committee permitted the Minister of the Film Industry to release fifty of these films in the Soviet Union. Of these fifty, Bolshakov was only allowed to release twenty four for screening to the general public, mainly films made in Germany, Austria, Italy, and France. The other twenty six films, consisting almost entirely of American films, were only allowed to be shown in private screenings. The minutes also include a separate list of permitted German musical films, which were mainly German and Italian film adaptations of famous operas. Most of the trophy films were released in 1948–49, but somewhat strangely, compiled lists of the released films include ones not previously mentioned in the official minutes of the Central Committee. The public release of these trophy films seems contradictory in the context of the 1940s Soviet Union. The Soviet government allowed the exhibition of foreign films which contained far more subversive ideas than any a Soviet director would have ever attempted putting in a film at a time when Soviet artists found themselves unemployed because of censorship laws. Historians hypothesize many possible reasons why the Soviet government showed such seemingly inexplicable leniency toward the foreign films. The government may have granted cinemas the right to show the films so they could stay in business after the domestic film industry had declined. A second hypothesis speculates that the government saw the films as an easy source of money to help rebuild the nation after the war. The minutes of the CPSU Central Committee meeting seem to support the latter idea with instructions that the films are to bring in a net income of at least 750 million roubles to the State coffers over the course of a year from public and private screenings, and 250 million roubles of this were supposed to come from rentals to the trade union camera network. In addition to releasing the films, the committee also charged Bolshakov and the Agitation and Propaganda Department of the CPSU Central Committee "with making the necessary editorial corrections to the films and with providing an introductory text and carefully edited subtitles for each film." In general, the captured Nazi films were considered apolitical enough to be shown to the general populace. Still the Propaganda and Agitation Section of the Central Committee ran into trouble with the censoring of two films slated for release. The censors found it impossible to remove the "Zionist" ideas from Jud Suss, an anti Semitic, Nazi propaganda film. The censors also had trouble with a film adaptation of Of Mice and Men because of the representation of the poor as a detriment to society. There is very little direct evidence of how Soviet audiences received the trophy films. Soviet magazines or newspapers never reviewed the films, there were no audience surveys, and no records exist of how many people viewed the films. To judge the reception and popularity of these foreign films, historians have mainly relied on anecdotal evidence. The German musical comedy The Woman of My Dreams received mixed reviews according to this evidence. Kultura i zhizn published a supposed survey compiled of readers' letters to the editor in March 1947 which criticize the film for being idealess, low brow, and even harmful. Bulat Okudzhava wrote a contradicting viewpoint in Дружба народов (журнал) in 1986, saying that everyone in the city of Tbilisi was crazy about the film. According to him, everywhere he went people were talking about the film and whistling the songs. Of the two accounts, film historians generally consider Okudzhava's more reliable than the one presented by Kultura i zhizn. Films such as His Butler's Sister, The Thief of Bagdad, Waterloo Bridge and Sun Valley Serenade, although not technically trophies as they had been purchased legally during the wartime alliance with America, were highly popular with Soviet audiences. In Vechernyaya Moskva (October 4, 1946), M. Chistiakov reprimanded theaters and the Soviet film industry for the fact that over a six month timespan, sixty of the films shown had been tasteless Western films rather than Soviet ones. Even in criticism of the films and the crusading efforts of the anti cosmopolitan campaign against the trophy films, it is clear to see they had quite an impact on Soviet society.
Драмалық
"Потемкин броненосеці" – 1925 жылы Сергей Эйзенштейн режиссерлік еткен үнсіз драмалық фильм. Брюссельдегі әлемдік көрмеде барлық уақыттардағы ең ұлы фильм деп танылды. "Ана" – 1926 жылы Всеволод Пудовкин режиссерлік еткен драмалық фильм, Максим Горькийдің 1906 жылғы "Ана" романының негізінде түсірілген. "Жер" – 1930 жылы Александр Довженконың үнсіз фильмі. "Бір жылда тоғыз күн" – 1962 жылы Михаил Роммның ядролық бөлшектер физикасы, совет физиктері және олардың қарым-қатынасы туралы фильмі. "Бірінші мұғалім" – 1966 жылы Андрей Кончаловскийдің Қырғыз КСР-да орын алатын драмалық фильмі. "Ася Клячинаның хикаясы" – 1966 жылы Андрей Кончаловскийдің колхозда орын алатын драмалық фильмі. "Анна Каренина" – 1967 жылы Александр Зархидің Лев Толстойдың сол аттас романы бойынша түсірілген драмалық фильмі. "Ваня аға" – 1970 жылы Андрей Кончаловскийдің Антон Чеховтың сол аттас пьесасының бейімделуі. "Lăutarii" – 1972 жылы Эмиль Лотеанудың 19 ғасырдың ортасында Бессарабияда орын алатын романтикалық драмасы. "Махаббат романы" – 1974 жылы Андрей Кончаловскийдің музыкалық драмасы. "Цыгандар жұмақта" – 1975 жылы Эмиль Лотеанудың Максим Горькийдің әңгімелеріне негізделген романтикалық драмасы. "Махаббат құлы" – 1976 жылы Никита Михалковтың Вера Холоднаяның өмірінен шабыттанған романтикалық комедиялық драмасы. "Механикалық фортепианоға аяқталмаған пьеса" – 1977 жылы Никита Михалковтың Антон Чеховтың "Платонов" пьесасының бейімделуі. "Аң ауруы" – 1978 жылы Эмиль Лотеанудың Антон Чеховтың "Ату кеші" романы бойынша түсірілген романтикалық драмасы. "Анна Павлова" – 1983 жылы Эмиль Лотеанудың атақты балеринаның өміріне негізделген тарихи драмасы. "Қатал махаббат" – 1984 жылы Эльдар Рязановтың Александр Островскийдің "Қалыңдықсыз" пьесасының бейімделуі.
Battleship Potemkin, a 1925 silent drama film directed by Sergei Eisenstein, and named the greatest film of all time at the Brussels World's Fair. Mother, a 1926 drama film directed by Vsevolod Pudovkin, and based on the 1906 novel Mother by Maxim Gorky. Earth, a 1930 silent film by Alexander Dovzhenko. Nine Days in One Year, a 1962 film by Mikhail Romm about nuclear particle physics, Soviet physicists and their relationship. The First Teacher, a 1966 drama film directed by Andrei Konchalovsky set in the Kirghiz Soviet Socialist Republic. The Story of Asya Klyachina, a 1966 drama film directed by Andrei Konchalovsky set in a kolkhoz. Anna Karenina, a 1967 drama film directed by Aleksandr Zarkhi, based on the novel of the same name by Leo Tolstoy. Uncle Vanya, a 1970 film adaptation of Anton Chekhov's play of the same title by Andrei Konchalovsky. Lăutarii, a 1972 romantic drama set in mid nineteenth century Bessarabia by Emil Loteanu. A Lover's Romance, a 1974 musical drama directed by Andrei Konchalovsky. Gypsies Are Found Near Heaven, a 1975 romantic drama directed by Emil Loteanu and loosely based on the stories of Maxim Gorky. A Slave of Love, a 1976 romantic comedy drama directed by Nikita Mikhalkov loosely inspired by the life of Vera Kholodnaya. An Unfinished Piece for Mechanical Piano, a 1977 adaptation of Anton Chekhov's play Platonov by Nikita Mikhalkov. A Hunting Accident, a 1978 romantic drama directed by Emil Loteanu based on Anton Chekhov's The Shooting Party. Anna Pavlova, a 1983 biographical drama by Emil Loteanu based on the life of the titular ballet dancer. A Cruel Romance, a 1984 adaptation of Alexander Ostrovsky's play Without a Dowry by Eldar Ryazanov.
Тарихи эпос
Александр Невский, Сергей Эйзенштейн режиссерлік жасаған 1938 жылғы тарихи драмалық фильм. Иван Қатыгез, Сергей Эйзенштейннің 1944 жылы түсірген тағы бір тарихи драмалық фильм (екі бөлімнен тұрады). Сергей Герасимовтың "Тыныш Дон" (1957–58) фильмі, Михаил Шолоховтың Нобель сыйлығын алған "Тыныш Дон" романының бейімделуі. Андрей Рублев, 1966 жылы түсірілген эпикалық тарихи драма, 15 ғасырдағы орыс икона суретшісі Андрей Рублевтің өміріне шала-шарпы негізделген. "Соғыс және бейбітшілік" - Толстойдың романының 1966 жылы киноға түсірілген нұсқасы. "Агония" - 1973 жылы Элем Климов режиссерлік еткен Григорий Распутин туралы тарихи драмалық фильм. "Сибириада", Андрей Кончаловскийдің 1979 жылғы төрт бөлімді эпикалық драмалық фильмі, Эдуард Артемьевтің әйгілі саундтрегімен бірге.
Alexander Nevsky, a 1938 historical drama film directed by Sergei Eisenstein. Ivan the Terrible, another historical drama film (in two parts) directed by Sergei Eisenstein in 1944. And Quiet Flows the Don (1957–58) by Sergei Gerasimov, an adaptation of the Nobel Prize winning novel And Quiet Flows the Don by Mikhail Sholokhov. Andrei Rublev, an epic historical drama made in 1966, loosely based on the life of the 15th century Russian icon painter Andrei Rublev. War and Peace, a cinematic rendition of Tolstoy's novel made in 1966. Agony, a 1973 historical drama film about Grigori Rasputin directed by Elem Klimov. Siberiade, Andrei Konchalovsky's 1979 epic drama film in four parts, featuring Eduard Artemyev's famous soundtrack.
Комедиялық
"Мәскеу көшелерінде серуендеу" – Георгий Данелияның 1964 жылы түсірген комедиялық фильмі, онда 18 жасар Никита Михалков басты рөлде ойнаған. "Автомобильден сақ болыңыз" – Эльдар Рязановтың 1966 жылғы қылмыстық комедиялық драмасы. "Кавказдық стильде ұрлау" – Леонид Гайдайдың 1967 жылғы комедиясы. Шүрік бейкүнә түрде ұрлыққа қатысып, көптеген ұлттық юмор тудырады. Бұл фильм жемқор жергілікті шенеуніктерді сатиралайды. "Алмаз қол" – Леонид Гайдайдың 1969 жылғы комедиясы, онда Юрий Никулин, Анатолий Папанов және Андрей Миронов ойнаған. Шебер емес контрабандистер алмастарын қайтарып алмақ болады, бірақ олар бұрыс адамның қолына тиеді. "Бақыттылар" – 1971 жылы Евгений Леонов ойнаған балабақша директоры, профессор есімді қылмыскер болып көрінеді (оның сыртқы келбеті профессорға ұқсас) және профессордың екі жалдамалы кісісінен ұрланған артефакт туралы ақпарат алуға тырысады. "Он екі орындық" – Леонид Гайдайдың 1971 жылғы фильмі, Ильф пен Петровтың танымал романының негізінде түсірілген. "Иван Васильевич: Болашаққа саяхат" – Леонид Гайдайдың 1973 жылғы комедиясы. Ғалымның уақыт машинасы үй басқарушысын 16 ғасырғы Ресейге телепорттайды, ал Иван Қатылды қазіргі заманға әкеледі. Екеуінің де сыртқы келбеті бірдей, соның салдарынан хаос басталады. "Он екі орындық" – 1976 жылы Марк Захаровтың Ильф пен Петровтың романының музыкалық бейімделуі, онда Андрей Миронов басты рөлде ойнаған. "Тағдырдың ирониясы немесе ваннаңды тамашала!" – Эльдар Рязановтың 1976 жылғы романтикалық комедиясы. Бұл фильм Ресейде осыншалықты жақсы көріледі, әр Жаңа жыл қарсаңында теледидардан көрсетіледі, американдық "It's a Wonderful Life" фильмі Рождествода көрсетілетіндей. "Қызметтік роман" – Эльдар Рязановтың 1977 жылғы романтикалық комедиясы. "Д'Артаньян және үш мушкетер" – 1978 жылғы Георгий Юнгвальд Хилкевичтің оқиғалық телефильмі (ермектік фильм). Бұл фильм Александр Дюманың "Әкесі" романының негізінде түсірілген. Фильмде көптеген совет киноактерлері ойнаған және қазір классика саналады. Фильмнің үлкен сәттілігіне (көптеген керемет әндерінің арқасында) 1990 жылдан бері Жаңа жыл қарсаңында теледидардан көрсетіліп келеді. "Сол Мунхгаузен" – Марк Захаровтың 1979 жылғы фантастикалық комедиясы, Барон Мунхгаузеннің оқиғаларына негізделген. "Покровский қақпасы" – Михаил Козаковтың 1982 жылғы комедиясы, онда Олег Меншиков Мәскеуге келген жас студенттің рөлін ойнайды, ол пәтерде тұратын адамдардың бақытсыздықтарына араласып қалады.
Walking the Streets of Moscow, a 1964 comedy film by Georgiy Daneliya, starring 18 year old Nikita Mikhalkov. Beware of the Car, a 1966 crime comedy drama film directed by Eldar Ryazanov. Kidnapping, Caucasian Style, a 1967 comedy by Leonid Gaidai. A lot of ethnic humor, as Shurik gets involved unwittingly in kidnapping. It's also a satire of corrupt local officials. The Diamond Arm, a 1969 comedy directed by Leonid Gaidai and starring Yuri Nikulin, Anatoli Papanov, and Andrei Mironov. Inept smugglers try to recover diamonds which ended up with the wrong man. Gentlemen of Fortune, a 1971 kindergarten principal played by Yevgeny Leonov pretends to be a criminal boss called the Professor (who looks exactly like him) to gain information about a stolen artifact from the Professor's two lackeys. The Twelve Chairs, a 1971 film by Leonid Gaidai based on the famous novel of the same name by Ilf and Petrov. Ivan Vasilievich: Back to the Future, a 1973 comedy by Leonid Gaidai. A scientist's time travel machine ends up teleporting his tenement administrator into 16th century Russia and bringing Ivan the Terrible into the present. The two are identical in appearance and chaos promptly ensues. The Twelve Chairs, a 1976 musical adaptation of the eponymous Ilf and Petrov novel by Mark Zakharov starring Andrei Mironov. The Irony of Fate, or Enjoy Your Bath!, a 1976 romantic comedy by Eldar Ryazanov. The picture is so beloved in Russia that it is broadcast on television every New Year Eve, similarly to the American movie It's a Wonderful Life being broadcast every Christmas. Office Romance, a 1977 romantic comedy directed by Eldar Ryazanov. "D'Artagnan and Three Musketeers", a 1978 adventure television movie (Swashbuckler film), directed by Georgy Yungvald Khilkevich. This film is based on the novel of the same name by Alexandre Dumas, père. The film stars a lot of the Soviet cinema actors and is now considered a classic. The film was such a huge success (thanks in large part to its numerous magnificent songs) that since the 1990s it has been broadcast on TV on New Year's Eve. The Very Same Munchhausen, a 1979 fantasy comedy by Mark Zakharov based on the Baron Munchausen stories. The Pokrovsky Gate, a 1982 comedy directed by Mikhail Kozakov and starring Oleg Menshikov as a young student who comes to Moscow and finds himself involved in the misfortunes of his fellow apartment tenants.
Қызыл вестерндер
"Қосылмас қайырымдылар" Эдмонд Кёсаянның. "Қосылмас қайырымдылардың жаңа оқиғалары" Эдмонд Кёсаянның. "Шөлдің ақ күні", ең танымал қызыл вестерндердің бірі (Остерн қараңыз). "Ресей империясының тажы, немесе тағы да Қосылмас қайырымдылар" Эдмонд Кеосаянның. Владимир Вайнштоктың "Бассыз атты". Никита Михалковтың "Жатыстардың арасында үйде" – тағы бір қызыл вестерн фильмі (оның дебюті). Владимир Вайнштоктың "Қарулы және қауіпті". Алла Сурикованың "Капуцин бульварынан келген адам".
The Elusive Avengers by Edmond Keosayan. The New Adventures of the Elusive Avengers by Edmond Keosayan. White Sun of the Desert, one of the most popular Red Westerns (see Ostern). The Crown of the Russian Empire, or Once Again the Elusive Avengers by Edmond Keosayan. The Headless Horseman by Vladimir Vajnshtok. At Home Among Strangers, another Red Western film by Nikita Mikhalkov (his debut). Armed and Dangerous by Vladimir Vajnshtok. A Man from the Boulevard des Capucines by Alla Surikova.
Қиял
"Жай керемет" және оның қайта түсірілімі, сиқыршының адамға айналдырған аю туралы ертегілік махаббат оқиғасы, оны бастапқы түріне қайтару үшін принцессаның сүйісі қажет. "Жек Фрост" – Александр Роудың Рождестволық ертегісі. "Иван Васильевич: Болашаққа саяхат", Леонид Гайдайдың комедиясы. Ғалымның уақыт машинасы оның үй басқарушысын 16 ғасырғы Ресейге телепорттап, Иван Қатылды қазіргі заманға әкеледі. Екеуінің сыртқы келбеті бірдей, соның салдарынан әрекетсіздік орнайды. "Сол Мунхгаузеннің өзі" – Марк Захаровтың Барон Мунхгаузеннің оқиғалары негізіндегі комедиясы.
An Ordinary Miracle and its remake, a fairy tale love story about a bear who has been transformed into a man by a wizard, and must be kissed by a princess to return to his original form. Jack Frost, Christmas tale by Aleksandr Rou. Ivan Vasilievich: Back to the Future, a comedy by Leonid Gaidai. A scientist's time travel machine ends up teleporting his tenement administrator into 16th century Russia and bringing Ivan the Terrible into the present. The two are identical in appearance and chaos promptly ensues. The Very Same Munchhausen, a comedy by Mark Zakharov based on the Baron Munchausen stories.
Балалар фильмдері
Илья Муромец – Александр Птушконың "былиналар" негізінде түсірілген фильмі. "Жек Фрост" – Александр Роудың Рождестволық ертегісі. "Мәскеу Кассиопеясы" және "Ғаламдағы жасөспірімдер" – Ричард Викторовдың ғылыми-фантастикалық фильмдері. "Буратиноның басынан өткендері" – Леонид Нечаевтың "Пинокионың басынан өткендері" романы бойынша түсірілген. "Үшінші планетаның құпиясы" – жазушы Кир Булычовтың "Алиса: Жерден келген қыз" кітаптары негізінде жасалған танымал анимациялық фильм. "Алыстағы елдегі Мио" – режиссер Владимир Грамматиковтың фантастикалық фильмі.
Ilya Muromets, based on the byliny tales film by Aleksandr Ptushko. Jack Frost, Christmas tale by Aleksandr Rou. Moscow Cassiopeia and Teens in the Universe, science fiction films by Richard Viktorov. The Adventures of Buratino, adaptation of The Adventures of Pinocchio, by Leonid Nechayev. The Mystery of the Third Planet, famous animated movie based on Alice: The Girl from Earth books by writer Kir Bulychov. Mio in the Land of Faraway, fantasy film directed by Vladimir Grammatikov.
Теледидар
"Жаздың он жеті сәті" – 1973 жылы Юлиан Семеновтің осы аттас романы бойынша түсірілген, он екі бөлімді совет телесериалы. "Кездесу орны өзгертілмейді", 1979 жылғы, 1945 жылға арналған мини-сериал. Владимир Высоцкий өте қатал полицейдің рөлін ойнайды, ол "Қара мысық" деген қауіпті топты ұстауға тырысады. "Шерлок Холмс және доктор Уотсонның оқиғалары" – Игорь Масленниковтың режиссерлік еткен телефильмдер циклы. "Иттің жүрегі" – Михаил Булгаковтың "Иттің жүрегі" романы негізінде 1988 жылы түсірілген қара-ақ түсті телефильм.
Seventeen Moments of Spring, a 1973 Soviet twelve part television miniseries, based on the novel of the same title by Yulian Semyonov. The Meeting Place Cannot Be Changed, a 1979 miniseries set in 1945. Vladimir Vysotsky plays a no nonsense cop trying to catch the deadly Black Cat gang. The Adventures of Sherlock Holmes and Dr. Watson, a series of television films directed by Igor Maslennikov. Heart of a Dog, a black and white 1988 television film based on Mikhail Bulgakov's novel Heart of a Dog.