Фламанд суретшісі Франсуа Дюкенуа: Римдегі өнері мен мұрасы
François Duquesnoy
Франсуа Дюкенуа – фламандский скульптор эпохи барокко, работавший в Риме. Известен как "Il Fiammingo", его стиль отличается сдержанностью и изяществом.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фламанд мүсіншісі Франсуа Дюкесной немесе Франс Дюкесной (12 қаңтар 1597 – 18 шілде 1643) – мансабының көп бөлігін Римде өткізген фламанд барокко мүсіншісі, онда ол "Il Fiammingo" ("Фламандец") деген атпен танымал болды. Оның идеалданған туындылары итальян барокко мүсінінің тыныш, сәл шектелген нұсқасын көрсетеді және көбінесе Бернинидің туындыларының күшті әсерлі және эмоционалды сипатымен салыстырылады, ал оның стилі Алгардидің мүсіндерімен үлкен байланысқа ие.
Flemish sculptor
François Duquesnoy or Frans Duquesnoy (12 January 1597 – 18 July 1643) was a Flemish Baroque sculptor who was active in Rome for most of his career, where he was known as Il Fiammingo ("the Fleming"). His idealized representations represented a quieter and more restrained version of Italian baroque sculpture, and are often contrasted with the more dramatic and emotional character of Bernini's works, while his style shows a great affinity to Algardi's sculptures.
Алғашқы жылдар
Дукесной Брюссельде дүниеге келген. Фландриядан шыққан Дукеснойді итальяндықтар Il Fiammingo, ал француздықтар François Flamand деп атады. Оның әкесі, үлкен Джером Дюкесной, Брюссельдегі Маннекен Пис фонтанының мүсіншісі (1619), Архигерцогиня Изабелла мен Архигерцог Альберттің, Төменгі елдердің губернаторының сарай мүсіншісі болған. Скульптор Жером Дюкесной кіші інісі болды. Алғашқы өмірбаяншылардың айтуынша, 1618 жылы Дюкесной Римге келген кезде, ол ежелгі мүсіндерді егжей-тегжейлі зерттеді, олардың қалай құйылғандығын анықтау үшін атты Маркус Аврелий мүсініне көтерілді, немесе Неми көліндегі Диананың қасиетті орнына саяхат жасады. 1624 жылы Николя Пуссен, оның классикалық стильдегі, эмоционалдық тұрғыдан бейтарап бейнелеу тәсілімен бөліскен, Римге келді, және екеуі де бірге тұрды. Екеуі де Кассиано дал Поццоның демеушілік шеңберіне кірді. Олар Бернинидің театрлық бароккосына қарсы идеалды экспрессивті бейнелердің канонын жасады. Заманауи сыншылар, мысалы Джованни Беллори, 1672 жылғы «Заманауи суретшілер, мүсіншілер және сәулетшілердің өмірі» еңбегінде Дукеснойдің өнерін қазіргі заманғы мүсінді ежелгі римдік мүсіннің сапасына қайтару деп мақтады. Беллоридың айтуынша, Дукесной өзінің «Санта-Сузанна» мүсінімен «қазіргі заманғы мүсіншілерге киімді бейнелердің үлгісін қалдырды, оны ең ұлы ежелгі мүсіншілерге теңестірді». Дукеснойдің алғашқы жұмыстарының арасында Вилла Дориа Памфили үшін жасалған басрельефтік путтилер бар. Замандастарының стильдік тәсілдеріндегі қарама-қайшылыққа қарамастан, Дукесной Бернинимен бірге, басқалармен бірге, Петір шіркеуі үшін (1624–1633 жылдары) балдахинге гүл шоқтарын ұсынатын періштелердің дизайнында жұмыс істеді. Төрт періште толығымен Дукеснойдің жұмысы, және бұл жұмыс оған болашақ тапсырыстарды әкелді.
Duquesnoy was born in Brussels. Having come from Flanders, Duquesnoy was called Il Fiammingo by the Italians and François Flamand by the French. His father, Jerôme Duquesnoy the Elder, sculptor of the Manneken Pis fountain in Brussels (1619), was the court sculptor to Archduchess Isabella and Archduke Albert, governor of the Low Countries. The sculptor Jerôme Duquesnoy, the younger was his brother. Some of Francois' early work in Brussels attracted the notice of the Archduke, who gave him the wherewithal to study in Rome, where he would spend his whole career. According to early biographers, when Duquesnoy arrived in Rome in 1618, he studied antique sculpture in detail, climbing over the equestrian Marcus Aurelius to determine how it was cast, or making a pilgrimage to the shrine of Diana at Lake Nemi. In 1624, Nicolas Poussin, who shared his classicly styled, emotionally detached manner of depiction, arrived in Rome, and the two foreign artists lodged together. Both moved in the circle of patronage of Cassiano dal Pozzo. They developed a canon of ideal expressive figures, counter to the theatrical baroque of Bernini. Contemporary critics, like Giovanni Bellori, in Lives of the Modern Painters, Sculptors and Architects from 1672, hailed Duquesnoy's art as restoring contemporary sculpture to quality of antique Roman sculpture. Bellori said that with his Santa Susanna, Duquesnoy "had left to modern sculptors the example for statues of clothed figures, making him more than the equal of the best ancient sculptors ". Among Duquesnoy's early works are bas relief putti for Villa Doria Pamphili. In spite of the contrast perceived by contemporaries in their stylistic approaches, Duquesnoy collaborated with Bernini in the design, among others, of the angels offering garlands of the baldacchino for Saint Peter's (in process 1624–1633). The four angels are entirely Duquesnoy's work, and this work earned him future commissions.
Санта-Сузанна мүсіні
Дукеснойдің классикалық стильдегі Әйгерім Сүзаннасы (1629) әулиені бір жағынан тартымды, екінші жағынан мәрмәр жамылғылардың астында ашық көрсетеді – "мүшелерінің таза көлемі соншалықты анық көрінеді" (Беллори). Бұл Траянның Рим форумының алдындағы Санта-Мария-ди-Лорето шіркеуі үшін әртүрлі мүсіншілер жасаған дін қызметкерлерінің бейнеленген төрт мүсінінің бірі (1630–33). Сыншылар бұл мүсіннің тегіс беттерін, Дюкесной оған сіңірген жұмсақтығы мен әдемілігін атап өтті. Оның көздеріндегі бос қарауда бір түрлі рухани билік сезіледі. Бұл мүсін 18 ғасырға дейін көпке танылмаған, бірақ Гиллем Кустоудың мәрмәр көшірмесі Парижге жіберілгеннен кейін (1739) Дюкеснойдің Сүзаннасы ең бағаланатын заманауи мүсіндердің қатарына енді.
Duquesnoy's classicly styled Saint Susanna (1629) depicts the saint as both modest and revealing under marble draperies – "so much so that the pure volume of the members is visible" (Bellori). This is one of four sculptures depicting virgin martyrs by various sculptors for the church of Santa Maria di Loreto in front of the Roman Forum of Trajan (1630–33). Critics have remarked on the refined surfaces and the softness and sweetness with which Duquesnoy invested this statue. There is a transcendence in her empty gaze. The sculpture was little known until the 18th century, when a marble copy by Guillaume Coustou was sent to Paris (1739) and Duquesnoy's Susanna entered the canon of most admired modern sculptures.