Біріккен Ұлттар Ұйымы жүйесіне парламенттік құрылымды қосу туралы ұсыныс

Кіріспе

Біріккен Ұлттар Ұйымы жүйесіне ұсынылатын қосымша

Біріккен Ұлттар Ұйымына қатысты, Біріккен Ұлттар Ұйымының Парламенттік Ассамблеясы үшін науқан – "парламент мүшелерінің, үкіметтік емес ұйымдардың және ғалымдардың жаһандық желісі" болып табылады, ол мемлекеттер ғана емес, өкілдердің "жаһандық саясатқа тікелей және ықпалды үлес қосуын" жақтаушы. Бұл БҰҰ Парламенттік Ассамблеясын құру арқылы іске асырылады. Біріккен Ұлттар Ұйымының қазіргі уақытта алты ұйымы бар. Біріккен Ұлттар Ұйымының Парламенттік Ассамблеясы үшін науқан (CUNPA) 2007 жылы "Шекарасыз демократия" (бұрынғы Демократиялық БҰҰ комитеті) БҰПА жұмысын үйлестіру мақсатымен құрылды және 2017 жылдың маусым айына дейін әлемнің 100-ден астам елінен 1600-нан астам парламент мүшесінің қолдауын алды.

1920-шы жылдар

Бұл идея 1920 жылдары Ұлттар Лигасы құрылған кезде және 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін тағы да көтерілді, бірақ суық соғыс кезеңінде тоқтатылды. Бұрынғы АҚШ Мемлекеттік хатшысы Мадлен Олбрайт және Нигерияның бұрынғы Сыртқы істер министрі Ибрагим Гамбари төрағалық еткен Дүниежүзілік қауіпсіздік, әділдік және басқару жөніндегі комиссия, "жаһандық институттарда заң шығарушылардың дауысын күшейту арқылы Біріккен Ұлттар Ұйымының Парламенттік желісін құруға" шақырды. Комиссия бұл желінің "алғашқы құрамы бойынша Дүниежүзілік банк және Халықаралық валюта қорының Парламенттік желісімен, сондай-ақ Дүниежүзілік сауда ұйымының Парламенттік конференциясымен ұқсас болатынын" ұсынады. Әлемдік ұлттар ұйымында парламенттік ассамблея туралы ұсыныстар кем дегенде 1920 жылдарға дейін барып жетеді, осы кезде Ұлттар Лигасының негізін қалаушылар лига құрылымының бір бөлігі ретінде халықтар ассамблеясын қосу жоспарларын қарастырған (бірақ қабылдамаған). Лига мен БҰҰ құрылтай құжаттарында азаматтар мен заң шығарушылардың тікелей қатысуына арналған көптеген механизмдер қарастырылмаған, ЭКОСОС-қа белгілі бір ұйымдарға кеңес беру мәртебесін беруге рұқсат беретін 71-баптан және ратификация мен түзетулерді мүше мемлекеттердің "өздерінің конституциялық рәсімдеріне сәйкес" бекітуін талап ететін XVIII және XIX тараулардан басқа. 1945 жылы британдық саясаткер Эрнест Бевин әлемдік халықтар ассамблеясын құруды ұсынды, ол Парламентте "Дүниежүзі халықтары тікелей сайлайтын және елдер есеп беретін үйді зерттеу қажет" деді.

1940 жылдар

1945 жылғы 16 қазанда БҰҰ Хартиясы күшіне енгенге дейін АҚШ Жоғарғы Сотының зейнеткер судьясы Оуэн Дж. Робертс және Нью-Гэмпширдің бұрынғы губернаторы Роберт П. Басс Нью-Гэмпширдің Дублин қаласында конференция өткізді, ол Дублин декларациясын қабылдады. Декларацияда БҰҰ Хартиясының бейбітшілікті сақтауға жеткіліксіз екендігі айтылып, БҰҰ Бас Ассамблеясын әлемдік заң шығару органына трансформациялау ұсынылды. «Мұндай үкімет барлық халықтар мен ұлттардың тең салмақты өкілдік негізінде қатысатын конституцияға негізделуі керек, ол табиғи және өнеркәсіптік ресурстарды және басқа да факторларды, сондай-ақ халық санын ескереді. Ол мемлекеттердің мемлекет ретінде әрекет етуі және дауыс беруіне негізделген келісімдерге негізделуі мүмкін емес» делінген. Сондай-ақ «соғыстың алдын алу үшін шектеулі, бірақ нақты және жеткілікті билік қажеттігі» туралы айтылды. Гренвилл Кларк және Дублин конференциясына қатысқан басқа да қатысушылар Біріккен Әлемдік Федералистер (БӘФ) және Әлемдік Федералистік Қозғалыста белсенділік танытты. БӘФ соғыстан кейінгі кезеңде бірқатар жетістіктерге қол жеткізді, 23 штат заң шығарушылары ұйымның мақсаттарын қолдаған заң жобаларын қабылдады. Алайда, Маккартизмнің салдарынан көптеген көрнекті мүшелер сенатор Джозеф Маккарти олардың мансабына нұқсан келтірмес үшін отставкаға кетуге мәжбүр болды. Америка Құрама Штаттарында интернационализм коммунизммен байланыстырыла бастады. Салқын соғыс аяқталғаннан кейінгі кезеңде БҰҰ ПАҰ ұсыныстарын қолдауға бірнеше фактор ықпал етті. Үшжақты комиссияның баяндамасында екі қарсылас кеңес – Советтік және АҚШ басқаратын блоктардың ықпалы азайғаннан кейін билік тарап кеткені айтылды. Экономикалық өзара тәуелділіктің артуы, трансұлттық актерлердің көбеюі, әлсіз мемлекеттердегі ұлтшылдық, технологияның таралуы және әлемдік экологиялық проблемалар мен жаппай қырып-жою қаруларын тоқтату сияқты ішкі және халықаралық мәселелердің көбеюі халықаралық ынтымақтастықты дамытуға бұрынғыдан да күштірек себептер туғызды. Демократия кеңінен тарады; 2003 жылы Freedom House 121 сайлау демократиясын санады, бұл 1987 жылғы 66 және 1975 жылғы 30 көрсеткіштен әлдеқайда жоғары (дегенмен 2000-шы жылдардың ортасында бұл үрдіс тоқтап қалған сияқты). Еуропалық Одақ, оның билігі бірте-бірте артып келе жатқан Еуропалық Парламенті бар бірегей мемлекетаралық орган, көпұлтты парламенттің қалай дамуы және жұмыс істеуі мүмкін екеніне әлемге үлгі көрсетті. Дүниежүзілік сауда ұйымы және осыған ұқсас ұйымдар сауда дауларына көбірек араласып, бақылауға алғандай көрінді, бірақ халық алдында жауапкершілікте болмады. АҚШ президенті Билл Клинтон: «Біз халықаралық сауда ұйымдарының ашық түрде жұмыс істеуін қадағалауымыз керек, олар құпия және сынға ұшырауға бейім болмауы тиіс» деді. Жаңа дипломатия қалыптасып келе жатқандай көрінді, онда үкіметтік емес ұйымдар мен үкіметтер Халықаралық қылмыстық сот сияқты жаңа жаһандық институттарды құру үшін ынтымақтасты. АҚШ-тың қоғамдық дипломатия жөніндегі консультативтік комиссиясының төрағасы Гарольд С. Пачиос (Preti, Flaherty, Beliveau & Pachios) былай атап өтті:

On 16 October 1945, before the UN Charter had even entered into force, retired U. S. Supreme Court Justice Owen J. Roberts and former New Hampshire Governor Robert P. Bass held a conference in Dublin, New Hampshire, which passed the Dublin Declaration. It stated that the UN Charter was inadequate to preserve peace and proposed the transformation of the UN General Assembly into a world legislature, opining, "Such a government should be based upon a constitution under which all peoples and nations will participate upon a basis of balanced representation which will take account of natural and industrial resources and other factors as well as population. It cannot be based on treaties in which the states act and vote as states". It called for "limited but definite and adequate power for the prevention of war." Grenville Clark and other participants in the Dublin conference went on to become active in the United World Federalists (UWF) and the global World Federalist Movement. UWF enjoyed some success in the postwar period, as 23 state legislatures passed bills supporting the organization's goals, but McCarthyism prompted many prominent members to resign lest Senator Joseph McCarthy ruin their careers. In the United States, internationalism came to be associated with communism. In the post Cold War era, several factors contributed to a more favourable environment for UNPA proposals. A Trilateral Commission report notes that the shift from a world led by the two rival Soviet and U. S. led blocs meant a general diffusion of power. Growth of economic interdependence, proliferation of transnational actors, nationalism in weak states, spread of technology, and increasing numbers of issues (such as global environmental problems and weapons of mass destruction containment) that are both domestic and international generated stronger incentive to develop international cooperation than ever before. Democracy in general had spread; in 2003, Freedom House counted 121 electoral democracies, compared to 66 in 1987 and 30 in 1975 (although by the mid 2000s, the trend appeared to have stagnated). The rapidly integrating European Union, a unique supranational body whose European Parliament was gradually growing in power, provided an example to the world of how a multi nation parliament can evolve and function. The World Trade Organization and similar organizations generated great concern as they seemed to be gaining more influence and control over trade disputes, yet were not accountable to the people; U. S. President Bill Clinton argued, "We must insist that international trade organizations be open to public scrutiny instead of mysterious, secret things subject to wild criticism." A "new diplomacy" seemed to be taking shape in which NGOs and governments cooperated to create new global institutions such as the International Criminal Court. U. S. Advisory Commission on Public Diplomacy Chairman Harold C. Pachios of Preti, Flaherty, Beliveau & Pachios noted:

2020 жылдар

2018 жылғы шілдеде Еуропалық Парламент Біріккен Ұлттар Ұйымының Парламенттік Ассамблеясын құру туралы ұсынысты мақұлдаған Еуропалық Кеңеске ұсыным қабылдады. Аталған идеяны қолдаушылар БҰҰ Парламенттік Ассамблеясының (БҰҰ ПА) іске асырылуының мүмкін жолдарын ұсынды, олардың ішінде жаңа шарт жасау; БҰҰ Бас Ассамблеясының қарастырылатын органы ретінде БҰҰ ПА құру; Парламенттер аралық одақ немесе басқа да үкіметтік емес ұйымдардан БҰҰ ПА-ның қалыптасуы бар. БҰҰ мүше елдерінің халқы мен экономикалық мүмкіндіктері арасындағы теңсіздікті ескере отырып, дауыс беру квотасын бөлуге қатысты бірнеше ұсыныс талқыланды. БҰҰ ПА жақтастары бастапқыда Ассамблеяға кеңес беру өкілеттіктерін беруді, ал одан кейін БҰҰ жүйесінде оның ықпалын күшейтуді ұсынады.

Іске асыру

БҰҰ Парламенттік Ассамблеясын құрудың бес мүмкіндігі әртүрлі зерттеулерде ұсынылған. Біріккен Ұлттар Ұйымының демократиялық және теңдікті халықаралық тәртіпті қолдау жөніндегі тәуелсіз сарапшысы Альфред Морис де Зайас бірнеше мүмкіндікті былайша сипаттайды:

БҰҰ Жарғысына өзгертулер енгізу

БҰҰ Жарғысын өзгерту, мүмкін, БҰҰ Жарғысының 109-бабына сәйкес Жарғыны қарау конференциясы арқылы, жиі айтылатын мүмкіндік. Луис Сон және Гренвилл Кларк 1958 жылы жарық көрген «Дүниежүзілік құқық арқылы әлемдік бейбітшілік» кітабында да осы мүмкіндік туралы айтқан. Сыртқы саясат қауымдастығының өкілі Пэт Орвистің сөзіне қарағанда, бұл жол қиын, себебі оны БҰҰ мүшелерінің үштен екісі, оның ішінде Қауіпсіздік Кеңесінің бесіз тұрақты мүшесі бекітуі керек. 1945 жылдан бері БҰҰ Жарғысына барлығы бес түзету енгізілді, және олардың ешқайсысы 109-бап арқылы жасалмаған.

БҰҰ Бас Ассамблеясының қосалқы органы ретінде БҰҰ ПАҚ құру

Канаданың Дүниежүзілік федералистік қозғалысы БҰҰ Жарғысының 22-бабына сәйкес, БҰҰ Парламенттік Ассамблеясын (БҰҰПА) БҰҰ Бас Ассамблеясының қосалқы органы ретінде құруға Бас Ассамблеяның құқығы бар екенін мәлімдейді. Эрскин Чайлдерс және сэр Брайан Уркхарт бұл ұсынысты 1994 жылғы «Біріккен Ұлттар Ұйымын жаңарту» кітабында қолдаған. Демократиялық БҰҰ комитеті, БҰҰПА науқанының негізін қалаушысы және директоры Андреас Буммель авторлық құқығына ие «Халықаралық демократияны дамыту» есебінде 22-бап бойынша БҰҰПА құруды немесе Парламентаралық Одақты өзгертуді ұсынды. 2006 жылы Еуропа Кеңесі «БҰҰ-ның парламенттік аспектісін дамытуға маңызды қадам – Бас Ассамблея комитеттеріне кеңес беру функцияларын атқаратын тәжірибелік парламенттік комитет құру болуы мүмкін» деп атап көрсеткен қаулы қабылдады.

Демократиялық жолмен сайланған заң шығарушылардың үкіметтік емес ұйымы.

Дегенмен, Global Action парламентарийлері демократиялық жолмен сайланған заң шығарушылардың үкіметтік емес ұйымын ұсынды. Олардың пікірінше, мұның артықшылығы – (кейде диктаторлық) ұлттық үкіметтермен немесе диктаторлық мүшелері бар әлемдік парламенттік ұйымдармен ынтымақтастыққа қажеттілік болмайды, сондықтан тек демократиялық заң шығарушылар, парламенттер және елдер ғана өкілдік етеді. Дитер Генрих бұл тәсілді былай деп сынға алды: "Егер бұл қандай да бір деңгейде сәттілікке жетсе, азаматтар жақсы жасайтын мыңдаған нақты мәселе бойынша үкіметтерге қысым көрсетуге жұмсалатын ресурстарды, азаматтар тобының күшіне жетпейтін, жаһандық институционалдық құрылымды іске қосуға бағыттайды. Ал нәтижесіндегі ассамблеяның заңдылығы күмәнді болады (ол шын мәнінде кімді білдіреді?) және нақты әлемдік парламенттің эволюциялық бастауы ретінде құндылығы болмайды."

Жеке келісім

"Бір әлем" қорынан Эндрю Штраус жаңа, жеке келісім жасауды ұсынды. Оның сөзінше, мұндай келісімге 20 немесе 30 экономикалық және географиялық тұрғыдан әртүрлі елдердің қатысуымен БҰҰ ПА құрылуы мүмкін, ал келісімді ратификациялаған елдер саны артықша кеңейтуге жол ашады. Штраус атап көрсеткендей, осы әдіспен Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымы, Халықаралық еңбек ұйымы және Халықаралық қылмыстық сот сияқты көптеген халықаралық ұйымдар құрылған. Нью-Йорк университетінің құқық мектебінің халықаралық құқық профессоры Хосе Энрике Альварес бұл жолмен келісімді жазу үшін толық өкілеттік алған өкілдердің конференциясын өткізуді ұсынады, одан кейін әрбір ел оны ратификациялауы тиіс.

Парламентаралық одақты пайдалану және/немесе қайта құру

Парламенттер аралық одақ (ПАҰ) – 2002 жылы бақылаушы мәртебесі берілген ұйым. Сонымен қатар, ПАҰ Бас хатшысы Андерс Б. Джонсонның 2005 жылғы мақаласында: «Қолданыстағы үкіметтік Бас Ассамблеямен қатар жеке парламенттік ассамблея құрудың ешқандай маңызды практикалық немесе саяси мәні жоқ» делінген. Парламенттер аралық одақ кейде реформаланған ПАҰ-ны БҰҰ Парламенттік Ассамблеясының (UNPA) орнына қолдап, «Одақтың қажетті тәжірибесі бар, және одан артық бюрократияға жол беруге болмайды» деген пікір білдірген. Дегенмен, көптеген ұлттық парламенттер қазіргі таңда ПАҰ мүшесі емес.

Құзыреті

CUNPA БҰҰ-ның консультативтік орган ретінде басталуын, оның өкілеттіктері тікелей сайланатын ассамблеяға айналған кезде кеңейтілетінін ұсынады: «Адамдар біртіндеп БҰҰ-ға және БҰҰ жүйесінің ұйымдарына қатысты нақты ақпарат алу, қатысу және бақылау құқықтарымен қамтамасыз етілуі керек». «Азия-Тынық мұхиты заң және саясат» журналында бұл идеяның алғышарттары ретінде британдық парламент, француздық Генерал-штаттары, АҚШ Конгресі және Еуропалық парламент сияқты жүйелер келтірілген, олардың барлығында уақыт өте келе билік тікелей сайланған лауазымды тұлғаларға ауысты: «Бұрын жас демократия әрқашан биліктің шындығымен келісуге және мүмкіндігінше бірте-бірте дамуға мәжбүр болды. Бұл көбінесе парламенттік құрылымдағы «демократиялық емес» қосымша палата түрінде жүзеге асырылады. Осылайша, Ұлыбританияда «жалпы халықтың» қарулы және ақсүйектердің билігі мен мүдделерімен келісім жасау қажеттілігі Лордтар палатасын, сондай-ақ Халықтар палатасын қамтитын екіпалаталы жүйені қажет етті. Француздық Генерал-штаттары «штаттар» немесе функционалдық бөлек палаталар сияқты ұқсас билік блоктарын қамтыды, ал АҚШ Сенаты халық саны аз штаттардың мүдделерін қажетті компромисске ұмтылып, халық саны көп штаттардың «демократиялық су басуына» ұшыраудан сақтау қажеттілігін көрсетті». Әлемдік федералистер үкіметтер емес, халықтардың демократиялық одағын Ұлттар Ұйымы Жарғысының кіріспе сөздерінде «Біз халықтармыз» деп айту арқылы ұсынатынын жиі атап көрсетеді. Бұл сезімді Тео ван Бовен білдірді: «БҰҰ Парламенті үшін науқанда көзделген демократиялық Біріккен Ұлттар Ұйымы Біріккен Ұлттар Ұйымының «Біз халықтармыз» деген атынан жарияланған Ұлттар Ұйымы Жарғысының заңдылығын күшейтеді». Әлемдік федералистер әдетте өкілетті демократиялық жиналысты соғыстың алдын алу құралы ретінде қарастырады, өйткені ол әркімге саяси мақсаттарын іске асырудың бейбіт жолын ұсынады. Мысалы, Уолтер Кронкайт: «Келесі бірнеше жылда біз әлемдік қауымдастықтың негізгі құрылымын қазіргі анархиялық соғыс жүйесінен және одан да жойқын қару-жарақтан БҰҰ-ның демократиялық федерациясы басқаратын жаңа жүйеге өзгертуіміз керек» деді. Бірақ, кейбір адамдар әлемдік парламент идеясына қарсылық білдіреді. 2007 жылы BBC жүргізген 12 000-ға жуық респонденттен тұратын сауалнамада: «Елдердің халқына пропорционалды дауыс беру жүйесіне және әлемдік парламенттің міндетті саясат қабылдауға қабілетті болатын жаһандық парламентті қаншалықты қолдайсыз?» деп сұрады. Сауалнамаға қатысқандардың 19,1% «Өте мүмкін емес – бұл жаман идея» деп жауап берді; 14,9% «Қате мүмкін емес – бірақ жұмыс істеуі мүмкін» деп жауап берді; 23,1% «Қате мүмкін – бірақ шарттармен» деп жауап берді; ал 14,4% «Өте мүмкін – бұл жақсы идея» деді. Сауалнама елдер бойынша бөлінді, АҚШ және Австралия ең күшті қарсылық көрсетті. UNPA-ға қарсы күрес құрамында АҚШ Конституциялық партиясы сияқты саяси ұйымдар және 2008 жылғы АҚШ президенттікке үміткер Рон Пол сияқты саясаткерлер бар. Олар егемендік мәселесіне байланысты Біріккен Ұлттар Ұйымынан және басқа да көпжақты ұйымдардан шығуды қолдайды. Канадалық Акция партиясының жетекшісі Конни Фогал да UNPA-ға қарсы шығып, былай деді: «НДП және Жасылдар партиясын осыған қатысушылар ретінде көру өте қызықты. Бұдан басқа, Еуропалық ассамблея бюрократиялық шешімдерді бекіту механизмі болып шықты. Бұл демократия емес». Сонымен қатар, Civicus мақаласында ескертіледі: «Қоғамдық қоғамға қарсы күтілмеген қарсылықпен (БҰҰ Бас Ассамблеясының төрағасы Ян Элиассонның үрдісті теріске шығару үшін жасаған жақсы күш-жігеріне қарамастан) БҰҰ-ға азаматтардың қатысуы тез төмендеп барады. Жалпы алғанда, мүше мемлекеттердің қазіргі уақытта Парламенттік Ассамблея құру туралы ойлауға көңілдері келмейді деп болжауға болады». Герберт В. Бриггс БҰҰ ПАҰ халықаралық құқықты өзгертпей-ақ БҰҰ АЖ-ның қосалқы органы ретінде құрылуы мүмкін, бірақ оған міндетті заңнаманы қабылдау өкілеттігін беру үшін БҰҰ Жарғысына түзетулер енгізу немесе жаңа шарт жасау қажет екенін атап өтті. БҰҰ Бас Ассамблеясы БҰҰ мүшелерін қабылдау, тоқтату және шығару, бюджетті бекіту және БҰҰ-ның басқа органдарына мүшелерді сайлауда рөл атқарады, бірақ БҰҰ Жарғысының IV тарауында көрсетілген оның өкілеттіктері негізінен консультативтік сипатта. Бұларға «әңгімелесу», «ұсыныстар жасау», «есептеу», «Қауіпсіздік Кеңесінің назарын жағдайларға аудару», «зерттеулер жүргізу», «есептерді қабылдау» және т.б. сияқты, сондай-ақ «өз функцияларын орындау үшін қажетті деп санайтын қосалқы органдар құру» өкілеттігі кіреді. Жарғыда БҰҰ Бас Ассамблеясы өзінің иеленбеген өкілеттіктерді делегациялауға рұқсат бермейді. Ал 25-бапта «Біріккен Ұлттар Ұйымының мүшелері Қауіпсіздік Кеңесінің шешімдерін қабылдауға және орындауға келіседі» делінгенімен, БҰҰ АЖ ұсыныстарын орындауға мүшелердің міндеттемесі жоқ. Екінші жағынан, Жарғының 13(1)(a) бабы БҰҰ АЖ-ға «халықаралық құқықтың прогрессивті дамуын және оны кодификациялауды ынталандыруды» жүктеген. Оскар Шактердің пікірінше, мемлекеттік келісімдерді ратификациялау арқылы дәстүрлі халықаралық құқық жасау процесі бүгінде жеткілікті ме деген сұрақ туындайды: «Дәстүрлі жағдайлар бойынша кедендік құқық процесі технологиялық дамулар, демографиялық және қоршаған ортаға тигізетін әсерлер, әлеуметтік әділетке қатысты көзқарастардың өзгеруі немесе халықаралық бизнестің көптеген талаптары тудыратын көптеген мәселелерді шешу үшін қажетті жалпы әрекетке жауап бере алмайды. Бұл мәселелердің барлығы көпжақты келісімдер арқылы шешілуі мүмкін болғамен, келісімдерді жасау процесі көбінесе күрделі және баяу болады, ал БҰҰ резолюцияларын оңай қабылдауға болады». Теңіз құқығының заңы – көптеген елдер ратификациялаған, бірақ АҚШ-та әлі де қабылдалмаған келісімнің мысалы (бірақ Като институты кешігуді жақсы нәрсе деп санайды). Джордж Монбиот: «Халықаралық заң шығарушы органның болмауы халықаралық сот органдарының (мысалы, құрылған қылмыстық соттың) құқықтық негізін әлсіретеді. Гаага мен Арушадағы соғыс қылмыстарына қатысты соттардың төрағалары мәселені шешу үшін заңды өзі жасауға мәжбүр болды» деп мәлімдейді. БҰҰ АЖ-ға заң шығару өкілеттігін беру ұсыныстары – әлемдік мемлекеттердің, халқының және экономикалық өндірісінің үлесін құрайтын елдер қабылдаған БҰҰ АЖ резолюцияларын міндетті етуге бағытталған «міндетті үштік» идеясы сияқты – көп ілгерілемеді. Генрихтің сөзіне сәйкес, UNPA құрылғаннан кейін оны өкілеттендіру үшін қолдау жинау оңайырақ болады. Ассамблеяның өзінің мүшелері БҰҰ Жарғысына түзетулер енгізу арқылы оны Бас Ассамблеямен қатар «басты органға» айналдыру арқылы оның дамуын ілгерілетуде маңызды рөл атқарады деп күтілуде. Саяси білімімен, ұлттық үкіметтерінің жоғары деңгейлеріне қол жеткізуімен және әлемдік қоғамдық пікір мен БАҚ-тағы беделімен UNPA-ның саясаткерлері ассамблеяның соңғы трансформациясын ұйымдастыру үшін күшті және тұрақты саяси күшке айналады деп күтілуде. және оның өзінің аудиторлары тиімділікті қамтамасыз етуге жеткіліксіз ішкі бақылауларға ие екенін көрсетті. Штраус БҰҰ ПАҰ тыңдалымдар өткізу, есептер жариялау және резолюциялар қабылдау арқылы БҰҰ-ның басқа органдарына бақылау жүргізе алатынын айтады. Африкалық парламенттің резолюциясы бұл сезімді білдірді: «Егер демократия ұлттық басқаруды заңдастыру және жақсартудың маңызды құралы болса, ол халықаралық ұйымды заңдастыру және жақсартудың ең сенімді жолы болып табылады, оны қатысуды арттыру арқылы ашық және жауапкершілікке айналдырады». Property and Environment Research Center есебінде Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымындағы өзгерістер халықаралық реттеу биліктің тармақтары арасындағы тепе-теңдікті қалай жоятынының тағы бір мысалы екені айтылады: «Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымы 1961 жылғы шарт арқылы құрылды, ол АҚШ-та ратификацияланды...».

The CUNPA proposes that the UNPA begin as a consultative body whose powers could be augmented as it evolved into a directly elected assembly: "Step by step, it should be provided with genuine rights of information, participation and control vis à vis the UN and the organizations of the UN system." An article in the Asian Pacific Law & Policy Journal notes that precedents for this idea include the British Parliament, French Estates General, U. S. Congress, and the European Parliament, which are all systems in which, over time, power shifted to directly elected officials: "In the past, fledgling democracy has always had to compromise with the realities of power and evolve step by step, where possible. This is often accomplished in the form of a 'non democratic' additional house in the parliamentary structure. Thus, in Britain, the necessity of compromise of the 'common people' with the powers and interests of the armed and titled nobility necessitated a bicameral system incorporating the House of Lords, as well as the House of Commons. The French Estates General included similar power blocs as 'estates' or functional separate houses, and the United States Senate reflected a necessary compromise of the interests of less populous states hesitant to subject themselves to 'democratic inundation' by the more populous states." World federalists often point out that a democratic union of peoples, rather than governments, is suggested by the opening words of the Preamble to the United Nations Charter, "We the peoples " This sentiment was expressed by Theo van Boven, who said, "A more democratic United Nations as envisaged by the campaign for a UN Parliament will strengthen the legitimacy of We the peoples of the United Nations in whose name the UN Charter was proclaimed." World federalists typically view an empowered democratic assembly as a means of preventing war by providing everyone a peaceful means of pursuing their political objectives. Walter Cronkite, for instance, said, "Within the next few years, we must change the basic structure of our global community from the present anarchic system of war and ever more destructive weaponry to a new system governed by a democratic UN federation." But there is some opposition to the idea of an empowered global parliament. A 2007 BBC poll of approximately 12,000 respondents asked, "How likely would you be to support a Global Parliament, where votes are based on country population sizes, and the global parliament is able to make binding policies?" Of those polled, 19.1% responded "Very unlikely–it is a bad idea"; 14.9% responded "Quite unlikely–but it might work"; 23.1% said "Quite likely–but with reservations"; and 14.4% said "Very likely–it is a good idea". The poll was broken out by country, and the U. S. and Australia showed the strongest opposition. Potential challenge to the UNPA are political organizations such as the U. S. Constitution Party, and politicians such as 2008 U. S. presidential candidate Ron Paul, which favour withdrawal from the United Nations and other multilateral organizations altogether due to sovereignty concerns. Canadian Action Party leader Connie Fogal also opposes the UNPA, saying, "It is very revealing to see the NDP and the Greens as part of and promoting this Further, the European assembly has proven to be a rubber stamping mechanism of bureaucratic decisions. This is not democracy." In addition, a Civicus article warns, "With an unexpected backlash against civil society in the offing (despite the good efforts of the UN General Assembly President, Jan Eliasson, to reverse the trend), citizen participation at the UN is diminishing quickly. It would be safe to assume that Member States as a whole are not in the mood to consider a Parliamentary Assembly at this time." Herbert W. Briggs points out that while a UNPA could be established as a UNGA subsidiary body without any changes to international law, granting it the power to pass binding legislation would require UN Charter amendment or a new treaty. The UNGA plays a role in admitting, suspending and expelling UN members, approving the budget, and electing members to other UN bodies, but its powers as set forth in Chapter IV of the UN Charter are mostly advisory in nature. These include the power to "discuss," "make recommendations," "consider," "call the attention of the Security Council to situations," "initiate studies," "receive reports," etc., as well as "establish such subsidiary organs as it deems necessary for the performance of its functions." The Charter contains no provision allowing the UNGA to delegate any powers it does not itself possess. And while Article 25 states, "The Members of the United Nations agree to accept and carry out the decisions of the Security Council," there is no requirement that members abide by the recommendations of the UNGA. On the other hand, Article 13(1)(a) of the Charter tasks the UNGA with "encouraging the progressive development of international law and its codification." According to Oscar Schachter, there is some question as to whether the traditional international lawmaking process of state by state treaty ratification is adequate today: "The traditional case by case process of customary law cannot meet the necessity for common action to deal with the numerous problems raised by technological developments, demographic and environmental impacts, changing attitudes as to social justice, or the many requirements of international business. While all of these matters can be dealt with by multilateral treaties, the treaty processes are often complicated and slow, whereas UN resolutions can be more readily attained." The Law of the Sea is an example of an agreement that has been ratified by the majority of the world's countries for decades and still has not been passed in the U. S. (although the Cato Institute views the delay as a good thing). George Monbiot argues, "The absence of an international legislature undermines the authority of an international judiciary (such as the proposed criminal court). Judges presiding over the war crimes tribunals at the Hague and in Arusha have been forced, in effect, to make up the law as they go along." Proposals to give the UNGA legislative power–including the "binding triad" idea which would have made UNGA resolutions binding if passed by countries constituting a supermajority of the world's states, population, and economic production–have made little headway. According to Heinrich, once the UNPA is established, it will be easier to gather support for empowering it. The assembly's own members can be expected to play a major role in pushing for its evolution by seeking a UN Charter amendment to make it a "principal organ" in parallel with the General Assembly. With their political know how, their access to the highest levels of their national governments, and their credibility with the
world public and the media, the politicians in the UN Parliamentary Assembly can be expected to become a strong and persistent political force for organizing the assembly's eventual transformation. and its own auditors have pointed out that it lacks adequate internal controls to protect against waste, fraud and mismanagement. Strauss asserts that by holding hearings, issuing reports, and passing resolutions, the UNPA could exercise oversight over other UN bodies. The Pan African Parliament's resolution mirrored this sentiment: "If democratization is a major means to legitimize and improve national governance, it is also the most reliable way to legitimize and improve international organization, making it more open and responsive by increasing participation." A Property and Environment Research Center report argues that changes in the Organisation for Economic Co operation and Development are another example of how international regulation removes checks and balances between the branches of government: "The OECD was created by a 1961 treaty, ratified by the U. S. Senate, to help achieve economic growth. In April 1998, a ministerial meeting reinterpreted the treaty, adding social and environmental considerations to the economic ones. The United States executive branch agreed to the changes, but the Senate had no opportunity to debate this treaty, even though it was significantly different from the 1961 treaty. The executive branch had essentially negotiated a new deal without Senate approval." World Federalist Canada Briefing Paper No. 30, however, suggests that UNPA proposals may spark opposition from the executive branches that stand to lose power: "Experience has shown that civil servants and diplomats working in national foreign ministries are less likely to support or see the need for a UNPA. They view the UN as a forum for discussion among sovereign states; whatever action the UN takes is a result of bargaining and compromise among member states". A significant practical obstacle to a completely democratically elected and representative UNPA is that, in contrast to the situation in which the European Parliament functions, a significant number of UN members, including populous countries such as China are not electoral democracies. In the past, bodies such as the United Nations Commission on Human Rights were criticized for being dominated by abusive regimes. If UNPA representatives were to be drawn from member nations' parliaments, it could create legitimacy concerns since some national legislatures are regarded as a rubber stamp for the rulers' decrees. Some global parliament proponents, such as Prof. Lucio Levi, propose starting a federation limited to democracies: "Though the democratization of states all over the world hasn’t been completed, this does not preclude starting the democratization of the UN. Six Western European countries founded the European Community, starting its democratization without waiting for the democratization of the institutions of all the European states." UNA USA's Jeff Laurenti notes the problems associated with excluding undemocratic countries from membership: "It is one thing to deny membership to a few small "rogue" dictatorships. It is quite another to exclude China, the vast majority of Arab countries, and two thirds of Africa, and imagine that the resulting body can have a formal consultative or oversight role with United Nations agencies, be part of UN sponsored negotiations on multilateral conventions (the real work of international legislating), or pass on the resolutions of UN political bodies." presumably the UNPA would be funded like the rest of the UN system, with larger economies such as the U. S. paying larger shares of the contributions. This disparity might be offset by weighting members' votes according to their gross national product or their contributions to the UN system. A 1993 Parliamentarians for Global Action survey showed that a strong majority of parliamentary respondents thought that the public would support the idea of a UN Parliamentary Assembly, but they were less sure the public would be prepared to finance it. The analysis pointed out, "The possibility of a greater financial burden to support an enlarged UN is unlikely to evoke support unless it can be demonstrated that the return on investment is significant. Citizens are often known to express lofty globalist sentiments when questioned on general principles, and to surrender them when costs or trade offs are concerned." A 1995 United Nations University report claimed, "it is difficult to see how the Parliamentary Assembly would be able to pay for the salaries and travel of what could be over 1,000 representatives; this proposal could increase the duplication and waste that already exist within multilateral bodies."

Сайлау стандарттары

Тікелей сайланатын БҰҰПА Еуропалық Парламент (ЕП) мысалына сәйкес ортақ сайлау стандарттарына ие болуы мүмкін. Еуропалық Парламент пропорционалды өкілдік сияқты бірнеше ең төменгі талаптарды қабылдады, оларды әр мүше ел өкілдікке ие болу үшін сақтауы тиіс. Шварцберг "сайлаудың мүмкіндігінше тең жағдайда өтуін қамтамасыз ету үшін" кәсіби сайлау комиссиясын құруды ұсынады. Шварцбергтің ұсынысы бойынша комиссия бірнеше өкілеттіктерге ие болады, соның ішінде әділдік қағидаларын белгілеу, әділдік критерийлеріне сәйкестікті алдын ала анықтау және осы критерийлер орындалмаған жағдайда дауыс беруді тоқтату. Ол сайлаудың жарамды деп танылуы үшін талаптарға сай болуын ұсынады, мысалы, бастапқыда 20% дейін төмендетілуі мүмкін ең төменгі қатысу деңгейі, содан кейін біртіндеп арттырылады.