Кіріспе
1994 жылы Эрик Крафттың жазған "What A Piece of Work I Am (A Confabulation)" романы. Бұл оның "Питер Леройдың жеке тарихы, оқиғалары, тәжірибелері мен байқаулары" деп аталатын байланысты көркем әдебиеттер жобасының бір бөлігі. Романды Лерой баяндайды, бірақ көбінесе оның бала кезіндегі ғашықтығы және тартымды музасы Ариан Лодккочников туралы айтады.
What A Piece of Work I Am (A Confabulation) is a novel by Eric Kraft. It is part of his ongoing project of interconnected fiction "The Personal History, Adventures, Experiences and Observations of Peter Leroy." The novel is narrated by Leroy, but mainly concerns his boyhood crush and sultry muse, Ariane Lodkcochnikov.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Романның басында Арианның оның қиялының өнімі екені айтылады, бірақ біз оның өмірін егжей-тегжейлі білеміз және бүкіл оқиға бойында шындық пен қиял арасындағы шекаралар нашарлайды. Грек мифологиясындағы Тезеуске Минотаврдан қашуға көмектескен Ариадна есімімен аталатын Ариан, Лонг-Айленд аймағындағы Баббингтон қаласының әдемі, тәжірибелі әйелі ретінде көрінеді. Біз оның ұсақ-түйек жұмысынан және жаман қыз репутациясынан құтылуға тырысқанын, жеке өзін зерттеп, қайта жаңартудың бірнеше кезеңдерінен өтетінін көреміз. Ариан – жақсы әңгімеші, ол өзінің оқиғасын Леройға және оқырманға жеке қиялдың күшін ашатын, қызықты да мағыналы эпизодтар арқылы жеткізеді. Бір эпизодта Леройдың әкесі, Арианның көмегімен, өліп бара жатқан әйеліне демеу беріп, олардың үйін тропикалық Раратонгаға сапар шегіп бара жатқан кеме деп елестетеді. Кейін біз Арианның өмірінің көп бөлігі өте нақты мағынада көпшілікке көрсетілгенін білеміз. Ариан әңгімесін тоқығанда, Лерой оған қарсылық көрсетеді де, сонымен қатар оның ойын аяқтап, толықтырады.
Әдеби мәні және сын
Крафт Арианның өміріне шала-шала негізделген фильмдердің сипаттамаларымен және түрлі ойшалаулармен (көптегені Леройдың Арианға деген құштарлығына байланысты) үзіліске толы, дәйді келмейтін повесть құрды; тіпті бір сәтте ол өртте қаза тапқандығы айтылады, бірақ Лерой оны қайта тірілтіп, оның тарихын жалғастыруға мәжбүрлейді. Автордың әңгімешілік шеберлігі мен өткір юморі осы өте "мета" повесть стилінің тудыруы мүмкін көңіл көншілік жайттарын жеңіп шығады.