Кіріспе

Аполлон Александрович Григорьев (1822–1864) – орыс ақыны, сыншы, аудармашы, мемуаршы және танымал әндердің авторы.

Өмір

Григорьев Мәскеуде дүниеге келді, оның әкесі қалалық соттың хатшысы болған. Ол үйден білім алды және Императорлық Мәскеу университетінде оқыды.

Әдеби мансап

Григорьевтің бірнеше өлеңі 1845 жылы "Отечественные Записки" журналында жарияланды. Славянофильдер болмаса да, "Москвитянин" оларды қызықтырды, себебі олар өз әлеуметтік және саяси идеологияларын орыс шындығына негіздей алды. Григорьев осы топтың басты теоретигі болды және оның ең жақсы кезеңі 1860-шы жылдардың басында болды.

Кейінгі жылдар

Григорьев 1856 жылы "Москвитянин" журналы жабылатынға дейін оған мақалалар жазды. Содан кейін ол "Орыс әңгімесі", "Оқу кітапханасы", "Орыс сөзі" (үш редактордың бірі ретінде), "Орыс әлемі", "Светоч", Альберт Старчевскийдің "Отан баласы" және Михаил Катковтың "Орыс жаршысы" басылымдарында жұмыс істеді. 1861 жылы Григорьев Достоевский ағайындарының "Эпоха" журналында (вероятно, бұрынғы "Время" журналында) бір жыл жұмыс істеді. "Москвитянин" сияқты, оның айналасы почвенниктер (жершілдер) тобынан құралды; алайда, оның ынтасы сарқылып, Санкт-Петербургке қайтып келді. Григорьев богемиялық өмірін жалғастырды, бірнеше газетке театр туралы рецензиялар жаза бастамас бұрын қарызға батты. Оның рецензиялары танымал болғанымен, алкоголизм салдарынан денсаулығы құлдырап, 1864 жылы қайтыс болды. Григорьев Митрофаниев зиратында, ақын Лев Мейдің қасында жерленген. Григорьевтің мақалалары 1876 жылы Николай Страховпен жиналып жарияланды.

Сын-пікір

Григорьевті бағалау қиын, оның жазуы түйсіксіз, қараңғы және тәртіпсіздікпен ерекшеленеді. Оның "Москвитянин", "Время и эпоха" басылымдарындағы еңбектері салғысыз көрінеді, бірақ ол олардың "шындығын" қорғады. Григорьевтің көзқарасы тіпті оның достары мен жақтастарына да түсініксіз болды; оның соңғы, аяқталмаған мақаласы ("Органикалық сынның парадокстары"), Достоевскийдің сындық философиясын баяндау туралы шақыруына жауап ретінде, әдеттегідей, кең ауқымды болды. Ол өзінің сын стилін "теоретиктерден" (Чернышевский, Николай Добролюбов және Дмитрий Писарев), "эстетиктерден" және "тарихшылардан" (Виссарион Белинский) өзгеше "органикалық" деп атады. Григорьев Белинскийді "үлкен және күшті рухқа ие идеялардың өлмейтін жақтасы" деп құрметтегенімен, оның сын-пікірін тым тікелей және логикалық деп санады.