Кіріспе

Буха жолбарыстар қорығы – Үндістанның Батыс Бенгалия штатының солтүстігінде орналасқан жолбарыстар қорығы және ұлттық саябақ. Оның ауданы құрайды. Биіктігі Ганг жазығындағыдан басталып, солтүстіктегі Гималай тауларымен шектесетінге дейін жетеді. Қорықта кем дегенде 284 түрлі құс мекендейді. Сүтқоректілердің ішінде Азия пілі, гаур, самбар бұғысы, бұлтты барс, үнділік барс және Азия алтын мысығы бар.

Тарих

Буха жолбарыстар қорығы 1983 жылы Үндістандағы 15-ші жолбарыстар қорығы ретінде құрылды. 1986 жылы Букса жабайы табиғат қорығы, резервтік орман аумақтарының үстінен құрылды. 1991 жылы Букса жабайы табиғат қорығына қосымша аумақтар енгізілді. 1992 жылы Батыс Бенгалия үкіметі Букса жабайы табиғат қорығының аумағында ұлттық саябақ құру ниетін білдірді. Мемлекеттік үкімет, 1997 жылғы 5 желтоқсандағы №3403 For/11B 6/95 хабарламасымен ұлттық саябақ деп жариялады.

Орналасқан жері

Буха жолбарыстар қорығы Батыс Бенгалияның Алипурдуар ауданында орналасқан. Оның солтүстік шекарасы Бутанмен халықаралық шекара бойымен созылады. Синчула таулары БТР-дің барлық солтүстік жағын алып жатыр, ал шығыс шекарасы Ассам штатымен тікелей жанасады. 31C нөміріндегі ұлттық тас жол оның оңтүстік шекарасымен шамамен өтеді. Бұл Солтүстік-Шығыс Үндістанның ең шығысқа қарай орналасқан, өте біртүрлі биоартүрлілігі бар аймағы және жоғары эндемикалық Индо-Малайя аймағын көрсетеді. Бұл қорықтың бір бөлігін нәзік "Терай экожүйесі" құрайды. Бутанның Пхибсу жабайы табиғат қорығы БТР-дің солтүстігімен тікелей байланысты. Манас ұлттық паркі БТР-дің шығысында жатыр. Осылайша, БТР Үндістан мен Бутан арасындағы Азия пілінің көші-қоны үшін халықаралық дәліз қызметін атқарады. Оңтүстік-батысқа қарай, Чилапата ормандары Жалдапара жабайы табиғат қорығына дейінгі пілдердің қозғалыс жолы болып табылады. Қорық сегіз түрлі орманды қамтиды. Бас кеңсе Әлипурдуарда орналасқан. Орман шығыс және батыс деп екі бөлікке бөлінген. Букса бекінісі осы қорықтың маңызды нысаны болып табылады. Бұл бекініс 1865 жылы Бутан соғысынан кейін Британдық Үндістан әскерімен басып алынды. Кейін бұл бекініс Үндістанның тәуелсіздік күресі кезінде үнді азаттық жолбасшыларын ұстау лагері ретінде пайдаланылды.

Геология

Бұл Сикким штатының көршілес Намчи ауданындағы Мамли ауылындағы Букса формациясымен тікелей байланысты, Үндістан Геологиялық қызметі (GSI) оларды қорғау, күтіп ұстау, геотуризмді дамыту және жақсарту мақсатында ұлттық геологиялық ескерткіш деп жариялаған строматолиттер кездесетін Доломит әктастары.

Флора

Қазірге дейін 450-ден астам ағаш, 250 бұта, 400 шөп, 9 қамыс, 10 бамбук, 150 орхидея, 100 астық және 130 су өсімдігінің түрі анықталды, оның ішінде 70-тен астам қызылша (Cyperaceae). Тағы да 160-тан астам бір жапырақты және папоротниктер түрлері бар. Басты ағаштар – сал, шампа, гамхар, симул және чикраси. Қорықта кездесетін сирек және қорғауға алынған түрлер: иегір мысық, Бенгал флориканы, торлы питон, қытай панголині, қабылан, шошқа бұғысы (Leptoptilos javanicus), ақ ішек бүркіті (Gyps bengalensis), жұқа мүңкілі бүркіті (Gyps tenuirostris), қаштан кеуделі бөдене (Arborophila mandellii), қызыл мойынды мүйізқұс (Aceros nipalensis), қызыл басты үйрек (Aythya nyroca) және үлкен мүйізқұс (Buceros bicornis).

Қауіптер

Таулы, Бабхар және өзен бойындағы негізгі аймақтар өрттен зардап шегуде. Көбінесе орманнан емес ағаштан алынатын өнімдерді жинаушылар мен малшылар орманды өртеді. Ассамнан браконьерлер үнді пілдерін аулау үшін жиі келеді.