Дисибоденберг монастырының тарихы мен ескерткіштері
Disibodenberg
Дизибоденберг – Германиядағы ежелгі монастырь қираты. Хильдегард Бинген 39 жыл өмір сүрген, қасиетті Дизибод негізін салған тарихи орын. Табиғат қорғау аймағы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дисибоденберг – Германияның Рейнланд-Пфальц жеріндегі Стаудренхайм қаласының жанындағы монастырь қираған орын. Ол Глан және Нахе өзендерінің қосылған жеріне жақын, сол аттас төбеде Әулие Дисибодпен құрылған. Дисибодтың өмірбаяны "Vita Sancti Disibodi" авторы Хильдегард Бинген Дисибоденбергте 39 жыл өмір сүрген. Қазіргі күні бұл орын "Дисибоденберг" табиғат қорғау аймағының құрамына кіреді.
Disibodenberg is a monastery ruin near Staudernheim in Rhineland Palatinate, Germany. It was founded on the eponymous hill near the convergence of the Glan and the Nahe rivers by Saint Disibod. Hildegard of Bingen, who wrote Disibod's biography "Vita Sancti Disibodi", lived in Disibodenberg for 39 years. Today, it lies within the "Nature Protection Area Disibodenberg".
Ерте тарих
640 жылы Дисибод Ирландиядан Францияға миссионер ретінде келді. 10 жыл бойы Вогез және Арденн аймақтарында жұмыс істегеннен кейін, ол Одернхайм-ам-Гланға жақын жерге келіп, онда сабақ берді. Хильдегардтың "Vita" еңбегінде монастырь "Дисибодтың жерге тіккен таяғынан жасыл шөптер өркендеген, ақ елік жерді тұщы су бұлағына қазған, және екі өзеннің қосылған жерінде" құрылған деп айтылады. Дисибод келгенге дейін бұл төбеде кельт ғибадатханасы болған деген болжам бар. Дисибод төбедегі бұлақтың жанына баптистерия салдырды, ал 700 жылы қайтыс болғаннан кейін оның қабірі керемет орын саналатын діни саяхаттардың маңызды нысанына айналды. Дисибодтың өлімінен кейін көп ұзамай төбеде шіркеу мен монастырь сияқты құрылыс бой көтерді, бұл Майнц епархиясындағы ең көне негіздердің бірі еді. 745 жылы Майнц епископы Сент-Бонифаций Дисибоденбергке сапар шегіп, Дисибодтың реліквияларын жаңа монастырь шіркеуінің алтаріна көшірді. Монастырь 882 жылы викингтер, ал 10-ғасырдың басында мадьярлар тарапынан қиратылды. Екі жағдайда да монахтар қашып, монастырды тастап кетті, оны епископ Хатто II жапты. Бірақ 1000 жылы епископ Виллигис монастырды қайта жаңғыртты, оны 12 августин канондарына тапсырып, айналасындағы бірнеше қалалар мен шаруашылықтармен қамтамасыз етті. 1107 жылы архиепископ Рутард монастырьді басқаруды канондардан Майнцтен келген бенедиктин монахтарына жүктеді, олар 1143 жылы аяқталған жаңа монастырь шіркеуінің құрылысын басқарып жүргізді.
In 640, Disibod came as a missionary from Ireland to Francia. After working for 10 years in Vosges and Ardennes, he arrived near Odernheim am Glan and started teaching there. According to Hildegard's Vita, the monastery was founded "where [Disibod's] walking stick, planted in the ground, elicited greenery, where a white doe scratched a freshwater spring into the ground, and where the two rivers converged". It is thought that, before Disibod's arrival, the hill already was the site of a Celtic temple. Disibod built a Baptistery at the spring on the foot of the hill, after his death in 700, his supposedly miraculous burial site became a destination for pilgrimages. Shortly after Disibod's death, a church and monastery like structure was founded on the hill, one of the oldest such foundations within the Diocese of Mainz. In 745, Saint Boniface, the Bishop of Mainz, visited Disibodenberg and translated the relics of Disibod to the altar of the new monastery church. The monastery was destroyed by the Vikings in 882, and by the Magyars in the early 10th century. In both occasions, the monks fled and abandoned the monastery, it was dissolved by Bishop Hatto II. However, in 1000, Bishop Willigis had the monastery reestablished, entrusting it to 12 Augustinian canons and endowing it with several of the surrounding towns and farms. In 1107, Archbishop Ruthard transferred the control of the monastery from its canons to a group of Benedictines from Mainz, who presided over the construction of a new monastery church, which was completed in 1143.
Бингендік Хильдегарда және кейінгі тарих
Бенедикттер билікті басып алғаннан кейін, Спонхайм графтары Дисибоденбергте монастырға байланысты әйелдердің усақ монастыры – Фрауенклаузаның құрылысын демеушілік етті. Спонхайм графы Стефан II-нің ізгі қызы Ютта фон Спонхайм және Бингендік Хильдегард 1112 жылы Барлық Әулиелер күнінде Бамбергтік Оттоннан ант қабылдады. 1136 жылы Ютта қайтыс болғаннан кейін Хильдегард абысыны болды. Дисибоденбергтегі әйелдер қауымы 1147 жылы ер монахтармен болған бірнеше дау-жанжалдардан және Хильдегардтың Фрауенклаузасы 18 монахызға дейін өскеннен кейін жақын жердегі Рупертсбергке көшірілді. Хильдегардтың Дисибоденбергтен кеткенінен көп ұзамай, монастырьдың жағдайы нашарлай бастады, негізінен жергілікті жанжалдар мен аймақтағы қарақшы барондардың көбеюіне байланысты. 1259 жылы Майнц архиепископы Герхард I фон Даун бенедиктиндердің қазіргі кездегі көбінесе тастап кеткен аббаттығындағы қатысуын Оттерберг аббаттығынан келген цистерциандармен алмастырды. Цистерциандардың қолдауымен Дисибоденбергтің қарыздары төленді және монастырь өзінің үшінші және соңғы өркендеу кезеңіне енді, ол шамамен 1500 жылға дейін жалғасты. Монастырь 1471 жылы курфюрст Фридрих I мен граф Людвиг I арасындағы дау кезінде және 1504 жылы Ландсхут мұрагерлік соғысы кезінде тоналды. Жаңадан салуға уақыт болмай тұрып, Реформация Пфальц аймағын қамтыды, ал соңғы абат Петер фон Лимбах Дисибоденбергті Цвайбрюкеннің граф-палатині Вольфгангқа тапсырды. 1559 жылы ол секуляризацияланды. 1631 және 1639 жылдары Испанияның қолдауымен Оттыз жылдық соғыс кезінде монастырьды жаңғыртуға жасалған сәтсіз әрекеттерді есептемегенде, монастырь қирады. Оның ғимараттары 1797 және 1814 жылдар аралығында Францияның аймақты басып алуына дейін, бірақ қираған болса да, көбінесе сақталды, осы кезеңде монастырь карьер ретінде пайдалану басталды. Дисибоденбергтен алынған материалдар айналадағы инфрақұрылым мен ғимараттарда кеңінен қолданылды. 1842-1844 жылдары сол кездегі иесі Петер Ваннеман монастырьдың қалған қираған жерлерін ашты және мүлікті романтикалық ландшафт паркіне айналдырды. Мүліктің соңғы жеке иесі Эренгард Фрейфрау фон Ракниц оны Дисибоденберг Сцивиас қорына тапсырды, ол осы күнге дейін меншік иесі болып табылады. Таудың етегінде 1998 жылы салынған Хильдегардқа арналған шағын шіркеу орналасқан. Тау беткейінде шарап өсіріледі. Қираған орын келушілерге ашық және ақпараттық тақталармен толықтырылған. Кішкентай мұражай, бұрынғы шаруашылық ғимаратында орналасқан, Хильдегардқа арналған.
Following the Benedictine takeover, the Counts of Sponheim sponsored the building of a Frauenklause, a female hermitage associated with the monastery, at Disibodenberg. Jutta von Sponheim, the pious daughter of Stephen II, Count of Sponheim, and Hildegard of Bingen took their vows there from Otto of Bamberg on All Saint's Day 1112. Following Jutta's death in 1136, Hildegard succeeded her as abbess. The female community at Disibodenberg was moved to nearby Rupertsberg in 1147, following several disputes with the male monks and the growth of Hildegard's Frauenklause to 18 nuns. Not long after Hildegard's departure from Disibodenberg, the fortunes of the monastery began to darken, mostly due to local feuds and the growing issue of the robber barons in the area. In 1259, Archbishop Gerhard I. von Dhaun of Mainz replaced the Benedictine presence on the now largely abandoned abbey with Cistercians from Otterberg Abbey. Under Cistercian sponsorship, Disibodenberg's debts were paid and the monastery entered its third, and last, period of prosperity, which lasted until ca. 1500. The monastery was plundered in 1471 during a dispute between Elector Frederick I and Count Louis I, and in 1504 during the War of the Succession of Landshut. Before it had time to rebuild, the Reformation engulfed the Palatinate, and the last abbott, Peter von Limbach, handed Disibodenberg over to Wolfgang, Count Palatine of Zweibrücken. It was secularized in 1559. Save for failed attempts in 1631 and 1639 to revitalize the abbey under Spanish patronage during the Thirty Years' War, the monastery fell into ruin. Its buildings were largely intact, albeit ruinous, until the area's occupation by France between 1797 and 1814, during which the monastery's use as a quarry commenced. Spolia from Disibodenberg was widely used for infrastructure and buildings in the surrounding area. From 1842 to 1844, then owner Peter Wannemann uncovered the monastery's remaining ruins and turned the property into a romantic landscape park. The property's last private owner, Ehrengard Freifrau von Racknitz, handed it over to the Disibodenberg Scivias Foundation, which retains ownership to this day. A small 1998 chapel dedicated to Hildegard of Bingen is situated at the foot of the hill, and wine is cultivated on the hill. The ruins are open for visitors, and contextualized by information panels. A small museum dedicated to Hildegard is situated in a former agricultural building on the site.