Соғыстан туған өнер: Автодеструктивтік өнер қозғалысы
Auto-destructive art
Автодеструктивті өнер: Густав Мецгердің 2-дүниежүзілік соғыстан кейінгі туындысы. Өнер арқылы қирауды бейнелеу, 1959-да Англияда пайда болған жаңа бағыт.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Авто-жоюшылық өнері (ADA) – 1939 жылы Ұлыбританияға көшіп келген Баварияда туған суретші Густав Метцгердің ойлап тапқан өнер түрі. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін пайда болған бұл өнер, Метцгердің соғыс салдарынан туған қирауды шығармалары арқылы көрсету ниетімен байланысты. Бұл қозғалыс Англияда 1959 жылы Метцгер тарапынан бастама көтерілді. «Авто-жоюшылық өнері» термині 1960 жылдардың басында пайда болды және 1962 жылғы жазғы сандағы Ark журналында жарияланған «Машина, авто-шығармашылық және авто-жоюшылық өнер» атты мақаласы арқылы кеңінен таралды.
Auto destructive art (ADA) is a form of art invented by Gustav Metzger, an artist born in Bavaria who moved to Britain in 1939. Taking place after World War II, Metzger wanted to showcase the destruction created from the war through his artwork. This movement took place in England and was launched by Metzger in 1959. This term was invented in the early 1960s and put into circulation by his article "Machine, Auto Creative and Auto Destructive Art" in the summer 1962 issue of the journal Ark.
Тарих
Бұл қозғалыс Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін басталды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін суретшілер әртүрлі материалдар мен техникаларды қолданатын жаңа өнер стильдерін енгізе бастады. Кубизм және дадаизм осы жаңа техникалардың негізін құрады. Автодеструктивті өнер күнделікті заттарды алып, оларды бүлдіру арқылы осы жаңа техникаларды жалғастырады. Деструктивті өнер өнерді қайта анықтау және мәселелерге назар аудару үшін бұрынғы түсініктерді жоққа шығару тұрғысынан дадаизмге ұқсас. Дадаизмге ұқсас болғанымен, ADA өзінің ерекше стилі мен дәуіріне байланысты жеке қозғалыс болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген суретшілер абстрактілі экспрессионизмге көшті, бірақ ADA бұзуға баса назар аударғандықтан олардан ерекшеленді.
This movement sparked after World War I. After World War I, artists began to introduce new styles of art that used different medias and techniques. Cubism and Dadaism were at the heart of these new techniques. Auto Destructive Art follows these newer techniques by taking everyday objects and causing damage. Destructive art is similar to Dadaism in the way it rejects past concepts in order to not only redefine art, but also to bring light to issues. Although similar to Dadaism, ADA was a movement of its own due to the style and time period. After World War II, many artists turned to Abstract Expressionism, but ADA differed with its focus on destruction.
Әсерлер
Авто-жоюшылық өнері Екінші дүниежүзілік соғыстың күшті ықпалында болды. Көптеген қазалар мен жаппай қиратудан кейін, әлемдегі адамдар қайғыға батып, қорқынышқа ұшырады. Бірінші дүниежүзілік соғыспен салыстырғанда, Екінші дүниежүзілік соғыс авиацияның кеңінен қолданылуы және ядролық қарудың пайда болуы арқасында өнерге өзгеше әсер етті. Бұл қарулар суретшілерді коррозия, кернеу немесе қызу сияқты жаңа тәсілдерді пайдаланып өнерге жаңаша қарауға жетеледі. Авто-жоюшылық өнері – соғысты және оның салдарынан туған құрбандарды бейнелейді. Осы кезеңдегі суретшілер мәселелерді жаңа бағытта зерттеуге ұмтылыс жасады. Өнеркәсіптік қоғамдағы осы мәселелерді зерттеу үшін Метцгер суретшілерді ғалымдар мен инженерлермен бірлесіп жұмыс істеуге шақырды.
Auto Destructive Art was highly influenced by World War II. After the many casualties and mass destruction, people around the world were distraught and horrified. In comparison to World War I, World War II had a different influence on art due to the extensive use of aircraft and the introduction of nuclear weapons. These weapons greatly inspired artists to approach art using new means such as corrosion, stress, or heat. ADA represents the war and its casualties. Artists in this time period wanted to explore issues in new ways. In order to explore these issues in the industrial society, Metzger encouraged artists to work with scientists and engineers.
Мақсаты
"Автодеструктивті өнердің" мақсаты – бұрынғы сенімдердің құлауына назар аудару еді. Алғашқы белгіні салғаннан кейін, стресс пен табиғи күштердің зақым келтіруіне мүмкіндік беру арқылы өнер автоматты түрде жасалады. Бұл адамның қиратуды қалай бастап, қалай күшейткенін көрсетеді. Бұл құлдырау үкіметтің тудырған хаосын да бейнелейді. Саясат – АДА суретшілерінің негізгі қозғаушы күші болды. Сұхбаттарында Метцгер саясат пен коммерцияға қарсы екенін айтты. Метцгер "құпиялылықтың эстетикасы" жемқор капиталистік жүйе туралы түсінікті күшейтеді деп сенді. Өнердің өзіне зиян келтіру арқылы Метцгер өнердің мәнін сұраққа тоғыстырады. Ол өнер әлеміндегі жекебасшылыққа қарсы тұрады. Метцгер саясаттағы жемқорлықты әшкерелеу үшін өзін және өнер туындыларын өнерден шеттету керек деп ойлады. Ол тіпті манифестінде: "Автодеструктивті өнер қару-жарақ өндірісінің мінсіздігін көрсетеді, оларды жоюға дейін шыңдайды" деп жазады. Бұл үзінді көптеген АДА суретшілерінің ортақ көзқарасын көрсетеді. Олар жаппай өндірістен, коммерциядан және өндірістен бас тартуға ұмтылды.
Auto Destructive Art's purpose was to draw attention to the destruction of previous beliefs. By allowing stress and natural forces to create damage after an initial mark, the art is auto created. This represents how man sparked and created destruction. The destruction also represents the chaos caused by the government. Politics was a major driving force of ADA artists. In interviews, Metzger expressed his dislike of politics and commercialism. Metzger believed the "aesthetic of revulsion" would add to the idea of the corrupt, capitalist system. By damaging the art itself, Metzger is able to question the idea of what art is. He goes against the idea of egocentrism in the artistic world. Metzger believed that in order to bring light to the corruption in politics, he must remove himself and his work from the art. He even states in his manifesto that "Auto destructive art mirrors the compulsive perfectionism of arms manufacture polishing to destruction point." This excerpt reflects the idea that many ADA artists shared. They wanted to withdraw from mass production, commercialism, and manufacturing.
Суретшілер
Густав Метцгер Холокост кезінде өсті, бұл оның көркемдік шығармашылығына зор әсер етті. 1943 жылы Метцгер нацистердің шабуылдарынан ата-анасын жоғалтты. Метцгер: «Нацистерге және нацистік режимнің күшіне қарсы тұру менің өнеріме бағыт берді» дейді. Метцгер өнер туындысының зақымдануын тудырып, адамзаттың құрылуын бейнеледі. Содан кейін ол табиғат күштерінің үстемдігіне мүмкіндік берді, бұл адамзаттың тудырған ұшқынының ниеттенгеннен гөрі әлдеқайда көп қиратуға әкелуі мүмкін екенін көрсетеді. Кейін Метцгер өнерін біз бір-бірімізге және табиғатқа жасаған зорлық-зомбылыққа қарсы айту үшін пайдаланды. 2009 жылғы «Құлаған ағаштар» атты туындысында Метцгер табиғат әлемін қиратуды бейнелеу үшін бірнеше ағаштарды түбімен жұлып, аударып тастады. Метцгермен қатар Джон Латэм де құрылымды бұзуға бейімді ықпалды суретші болды. Латэм «уақытшалыққа» және «уақытқа негізделген» қиратуға қызығушылық танытты. Оның ең танымал туындысы – «Скуб мұнарасының рәсімдері». Латэм кітаптардан мұнаралар жасап, содан кейін оларды өртеп жіберді. Бұл көрсетілім жақында болған нацистердің шабуылдары мен кітаптарды өртеуіне байланысты дау тудырды. Латэм кітаптардың мазмұнына қарсы емес екенін, кітаптар білімнің жалғыз көзі деген идеяға қарсы екенін атап өтті. Суретші Жан Тингели де 1953 жылы механиканы қолдану арқылы құрылымды бұзу өнеріндегі маңызды тұлға болды. Кейін Тингели өз жұмысында «дематериалдануға» назар аударуды қалап, ақырында өзін-өзі жоятын машиналар жасады. Бір маңызды туындысы – «Нью-Йоркке құрмет». Бұл құрылғыда дыбыс шығаратын, сурет салатын және түтін шығаратын машина болды, содан кейін өрт сөндірушілер тоқтатты. Бұл туынды өзін-өзі жоюға арналған еді және толыққанды орындалмаса да, өнер туындысы ретінде сәттілікке жетті. Тингели бұл туындының материалдықтан азаттыққа ұмтылуды бейнелейтініне сенді, өйткені қойылым аяқталғаннан кейін ол тазаланып, ештеңе қалмады. Осыдан кейін Тингели өзін-өзі жоятын тағы екі машина жасауға қол жеткізді. Құрылымды бұзу өнері дәстүрлі өнерде ғана емес, сонымен қатар перформанс өнерінде де көрінді. Кинорежиссер Джефф Кин өзінің «монтаждық фильмдеріне» құрылымды бұзу элементтерін енгізді. Кин поп-мәдениет, комикстер және басқа фильмдерден кадрларды кесіп, өңдеп, «көп экранды проекциялар» жасады. Оның фильмдері байланыссыз және шатасқан болып көрінді, көрермендерді жаңылыстырды. Кин бұрынғы туындыларын кесу және өңдеу шеберлігімен құрылымды бұзуды бейнелейді. Басқа көздерді пайдаланып, оларды біріктіріп өңдеу арқылы Кин ескіні қиратып, жаңасын жасады.
Gustav Metzger grew up during the Holocaust, which greatly inspired his artwork. In 1943, Metzger lost his parents to Nazi attacks. Metzger quotes "Facing up to the Nazis and the powers of the Nazi state coloured my life as an artist." Metzger would spark the damage of the art piece to represent mankind’s destruction. He then allowed natural forces to take over which symbolized how mankind’s spark can result in much more destruction than intended. Metzger later used his art to speak out against the violence we do to each other and nature. In his 2009 piece, Flailing Trees, Metzger uprooted and overturned a series of trees to symbolize the brutalization done to the natural world. Along with Metzger, John Latham was another influential destructive artist. Latham had an interest in "temporality" and "time based" destruction. His most recognized piece was the Skoob Tower Ceremonies. Latham used stacks of books to create towers that he then set on fire. This demonstration was controversial due to the recent Nazi attacks and book burnings that took place. Latham noted that he was not against the content in the books, but rather the idea that books are the only source of knowledge. Artist Jean Tinguely was also a powerful figure in destructive art with his use of mechanics in 1953. Later in his work, Tinguely wanted to focus on "dematerialization" by creating machines that would eventually destroy themselves. One very significant piece was Homage to New York. This piece included a machine that created noise, paintings, and smoke before being stopped by a firefighter. The piece was meant to self destruct and although was not able to complete its actions, still succeeded as an art piece. Tinguely believed this piece symbolized a freeing from material because once the performance was over, it was cleaned up and there was nothing left. After this piece, Tinguely was able to construct two more successful machines that did self destruct. Not only was destructive art seen in traditional art, but also performance art. Jeff Keen, a film maker, included forms of destruction in his "collaged films". Keen would cut and edit scenes from pop culture, comics, and other films to create "multi screen projections". His films were seen as disconnected and jumbled which confused viewers. Keen symbolizes destruction in his cut and edit skills of previous works. By using other sources and editing them together, Keen has destructed the old and created something new.
Техникалар
Көптеген стратегиялар өнерді жасау үшін немесе, дәлірек айтқанда, жою үшін қолданылды. Метцгер кірпіш, мата және басқа да заттарды өзінің туындыларының негізі ретінде пайдаланды. Содан кейін ол бұзу үшін қышқыл немесе от сияқты зиян келтіретін материалдарды қолданды. Мысалы, бір туындысында Метцгер нейлон матаға тұз қышқылын құйып, қышқыл матаны жойғанын, бірақ сонымен бірге жаңа пішіндер пайда болғанын байқады. Бұл туындының атауы болмаса да, ол 2004 жылы Tate Britain көрмесінде, «Өнер және алпысыншы жылдар: Бұл ертеңгі күн» деген тақырыпта қайта жаңғыртылды. Басқа суретшілер кітаптар мен техника сияқты күнделікті заттарды қолдануды зерттеді, бұл материализм мен өндірісті жою қажеттігін көрсету үшін ең қарапайым заттардың қалай пайдаланылуы мүмкін екенін түсіндірді.
Many strategies were used to create or rather, destroy art. Metzger used bricks, cloth, and other objects as a base for his work. He then used multiple types of harming materials such as acid or fire to create the destruction. For one piece, Metzger threw hydrochloric acid on a nylon sheet and noted that while the acid did destroy the sheet, it also created shapes. Although this piece did not have a name, it was later recreated in 2004 as part of the Tate Britain exhibition, Art and the Sixties: This was Tomorrow. Other artists explored the use of everyday objects such as books or mechanics, which expanded the concept of how seemingly mundane objects can be used to demonstrate how materialism and manufacturing should be destroyed.
Әсері
ADA-ның бір салдары – «Өнердегі қирату симпозиумы» (DIAS) құрылуы болды. Метцгер өнер сатушыларына қарсы болды және Автоқирату өнерін мемлекеттік қаржыландыруға қол жеткізуді мақсат тұтты, бірақ үкімет қаржылай көмек көрсетпеді. Метцгер өнер саудасына қарсы болды, себебі сатушылар «негізгі техникалық өзгерістерге» қызығушылық танытпады. Осының нәтижесінде Метцгер мен Джон Шарки 1966 жылы DIAS ұйымдастырды, ол әлемнің әртүрлі елдерінен келген түрлі адамдардың әртүрлі өнер түрлерін көрсеткен еріктілерге негізделген шара болды. Бұл шарадағы маңызды өнер туындыларының бірі Йоко Ононың «Кесу» (Cut) атты жұмысы еді. 1971 жылы Қазіргі заманғы өнер мұражайында ұсынылған бұл жұмыста Оно көрермендерге оның киімдерінің бөліктерін кесуге рұқсат берді. Көрермендерге киімдерін кесуге рұқсат беру әйелдердің осалдығын ғана емес, сонымен қатар көрермен мен суретші арасындағы дәстүрлі қарым-қатынасты жойды. Кейіннен The Who тобының мүшесі Пит Тауншенд сахнада гитарасын қиратуын автоқирату өнерімен байланыстырды. Топ мүшесі Кит Мун да оның үлгісімен барабандарына жарылғыш заттар салып (кейбір жағдайларда өзін-өзі жарылуға жақын болды). 2013 жылы Вашингтондағы Хиршхорн мұражайы мен мүсін бағы өнердегі қиратуға бағытталған көрме ашты. «Нұқсанды бақылау: 1950 жылдан бергі өнер және қирату» (Damage Control: Art and Destruction since 1950) атты көрмеге бүгінгі өнерге қиратудың қалай әсер еткенін көрсететін әртүрлі өнер туындылары қосылды. Автоқирату өнері кең танылмағанмен немесе оқытылмағанмен, ол бүгінгі күнге дейін барлық суретшілерге әсер етеді. Ол суретшілерді дәстүрлі өнер стильдерінен айырылып, әлемдік мәселелерге назар аударуға шабыстайды.
One impact of ADA was the creation of the "Destruction in Art Symposium" (DIAS). Metzger was against the art dealer system and aimed to get Auto Destructive Art publicly funded, but the government would not provide funding. Metzger was against art dealing because dealers were uninterested in the "fundamental technical change". This resulted in Metzger and John Sharkey to organize DIAS in 1966, which was a volunteer based event that showcased different art forms from diverse individuals across the world. One significant performance at this event was Yoko Ono’s "Cut" piece. In this piece, presented at the Museum of Modern Art in 1971, Ono sat and allowed the audience to cut away pieces of her clothing. Allowing the audience to cut away her clothing not only represented female vulnerability but also destroyed the traditional relationship between the viewer and the artist. Pete Townshend of The Who would later relate destroying his guitar on stage to auto destructive art. Band member Keith Moon dramatically followed suit by placing explosives into his drums (at some points nearly blowing himself to pieces). In 2013, Hirshhorn Museum and Sculpture Garden in Washington, D. C., would open an exhibit giving focus to destruction in art. The exhibit Damage Control: Art and Destruction since 1950, included a range of art that demonstrates how destruction has impacted art today. Although not highly recognized or taught, Auto Destructive Art still makes an impact on all types of artists to this day. It continues to inspire artists to disconnect from traditional art styles in order to bring attention to worldly issues.