Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай суретшісі, т. 1965
Chinese visual artist, b. 1965
Жанг Хуан (; 1965 жылы туған) – Шанхай мен Нью-Йорк қалаларында тұратын қытай суретшісі. Ол карьерасын суретші ретінде бастап, кейін перформанс өнеріне ауысқан, бірақ қайта сурет салуға оралды. Ол негізінен перформанстық жұмыстарымен танымал, сонымен қатар фотосуреттер мен мүсіндер де жасайды.
Zhang Huan (; born 1965) is a Chinese artist based in Shanghai and New York City. He began his career as a painter and then transitioned to performance art before making a comeback to painting. He is primarily known for his performance work, but also makes photographs and sculpture.
Ерте өмір және білім
Жан Хэнань провинциясының Аньян қаласында дүниеге келді және Мао төрағаға құрмет ретінде оған Дун Мин деген есім қойылды. Бір жасында оны сегіз жыл бойы әжесімен бірге Таңын ауданының ауылдық жерлеріне жіберді. Бұл жер қаланың шетінде орналасқан еді. Көркемсурет мектебіндегі достары Қытайда осы өнер түрін алғашқылардың бірі болып дамытты, ал Жанның әрекеттерінің лайықты еместігіне байланысты шенеуніктер оны жиі сөккен. Жанның өнер өнерінде оның денесі әрқашан қандай да бір жолмен қатысады, көбінесе жалаңаш, кейде мазохистік әрекеттерге ұшырайды. Мысалы, "12 шаршы метр" (1994) туындысымен бірге өткен фотосурет көрмесінде ол "басы жартылай қырқылған, түрме сияқты кеңістікте отырған жалаңаш адам" ретінде бейнеленген. Оның терісі ылғалды және шыбықтармен жабылған. Оның беті бос, бірақ қаһарлы көрінеді, ауырсыну арқылы медитация жасауға тырысқандай. "Анонимді тауға бір метр қосу" (1995) атты туындысында ол тоғыз суретшімен бірге Пекінге жақын тауға шығып, киімдерін шешіп, бірін-бірің үстіне жатып, екінші, кішкентай шың жасады. Тағы бір топтық қойылымда "Балық тоғандағы су деңгейін көтеру" (1997) деп аталып, ол 40 мигрант жұмысшыдан су деңгейін көтеру үшін тоғанға тұруын сұрады. және "Менің Америкамым (Бейімделу қиын)" (1999).
Zhang was born in Anyang, Henan Province and named Dong Ming as a tribute to Chairman Mao. At the age of one, he was sent to live in rural Tangyin County for eight years with his grandmother. located on the margins of the city. The group of friends from art school pioneered this particular brand of performance in China and Zhang was often reprimanded by officials for the perceived inappropriateness of his actions. Zhang's performance art always involves his body in one way or another, usually naked, occasionally involving masochistic actions. For example, for 12 Square Meters (1994), the accompanying photography exhibit showed him as "a naked man, his head half shaved, sitting in a prison like space. His skin was wet and covered with flies. His face looked blank but tough, as if he were trying to meditate his way through pain." In a piece titled To Add One Meter to an Anonymous Mountain (1995), he and nine other artists climbed a mountain near Beijing, stripped and lay down on top of one another to create a second, mini peak. In another group performance called To Raise the Water Level in a Fishpond (1997), he asked 40 migrant laborers to stand in a pond so that their physical presence would raise the water level. and My America (Hard to Acclimatize) (1999).
Мүсіндік
2006 жылы Қытайға оралғаннан кейін буддизмді қабылдағаннан кейін мүсіншілікпен айналыса бастады. Мысалы, ол түтету күлінен және болаттан жасалған алып бас. Бұл шығарма суретшінің бейнесін будда дінінде бақыт пен жоқ-жоққа нұсқау беретін ұзартылған құлақпен біріктіреді. Ол Сидней Будда (2015) мүсінімен буддизмді зерттеуді жалғастырды, бұл көрмеде екі Будда мүсіні бір-біріне қарама-қарсы қойылған: «Біреуі бассыз металл мүсін. Екіншісі, Шанхай және Қытайдың Цзянсу және Чжэцзян провинцияларындағы будда ғибадатханаларынан жиналған 20 тоннадан астам түтету күлінен жасалған құлап бара жатқан мүсін». Суретші Сидней Будда туралы былай деді: «Бұл шығарма адамзаттың ұжымдық естелігін, жанын, ойларын, дұғаларын және құлдырауын көрсетеді. Бұл іс-әрекет жасау қажет емес кезде жасалғаннан туындайтын, табиғи тәртіпті бұзушы ұжымдық тиімсіздікті білдіреді». |ені=25см
Zhang returned to China in 2006 and took up sculpture after converting to Buddhism. for example, consists of a massive head made of incense ash and steel. It fuses the artist's image with the lengthened earlobes representing happiness and good fortune in the Buddhist religion. He continued to explore Buddhism with sculpture Sydney Buddha (2015), an exhibition where two Buddha sculptures were positioned facing each other: "One, a headless metal statue. The other, a crumbling sculpture made from over 20 tonnes of incense ash, which was collected from Buddhist temples in Shanghai and across China’s Jiangsu and Zhejiang provinces." Of Sydney Buddha, the artist said: "The piece conveys the collective memory, soul, thoughts and prayers, and collapse of mankind. It implies a collective ineffectiveness, arising from taking action when none should be taken, upsetting the natural order of things." |width=25em
Аңгел (1993)
"Ангел" - Чжан Хуанның алғашқы өнер туындыларының бірі, 1993 жылы Қытайдың Пекин қаласында орналасқан Ұлттық өнер галереясында көрсетілген. Чжан экспозиция алаңының еденіне үлкен ақ кенепті жайғастырды, содан кейін көрме аумағынан шығып, оған қызыл сұйықтық (қанды бейнелейтін) және қираған қуыршақ бөліктері құйылды. Соңынан Чжан қуыршақ бөліктерін жинап, көрме орнына, кенепке қайта оралды, онда ол қуыршақты кенеп үстінде қайта құрастыруға тырысты. Том Коллинз 2004 жылы Сиднейдегі Қазіргі заманғы өнер мұражайында өткен Witness топтық көрмесіне арналған өмірбаяндық жазбасында бұл туындыны былай сипаттады: "Бұл жұмыс, Қытай үкіметінің бір баладан астам бала туған әйелдерге аборт жасау туралы талабына қатысты ойлы және сезімтал сын, көрменің тез жабылуына және суретшінің қатаң айыпталуына әкелді". Осы оқиға "12 шаршы метр" туындысына шабыт берді. Бұл Чжан Хуанның орындалмаған туындыларының бірі, ол мұндай туындыларды көп жасаған жоқ. Туынды оның бетінің 15 суретінен тұрады, онда оның беті теңіз көбігіне ұқсайтын нәрсемен жабылған. Оның аузында әйелінің отбасы туралы ақпарат бар.
Angel, one of Zhang Huan's first performance art pieces, dates back to 1993 at the National Art Gallery located in Beijing, China. Zhang placed a giant white canvas on the floor of the exhibition space, then stepped out of the exhibition area and had a jar of red liquid (supposed to represent blood) and mangled doll parts poured over him. Afterwards, Zhang picked up the doll pieces and walked back to the exhibition space and onto the canvas, where he then tried to reassemble the doll back together on the canvas. Thom Collins described the piece in a biographical writeup for the 2004 group exhibition Witness at the Museum of Contemporary Art, Sydney: "This work, a startling and visceral commentary on the Chinese government mandate of abortions for women conceiving more than the legal limit of one child, led to a quick closure of the exhibition and serious censure of the artist." This experience served as inspiration for the piece 12 Square Meters. is one of Zhang Huan's non performance pieces, of which he has not done many. The piece consists of 15 photographs of his face where he is covered in what appears to be sea foam. In his mouth is his wife's family.
Отбасылық ағашы (2000)
Отбасы ағашы – Жан Хуанның жүзінің тізбектелген тоғыз суреті. Фотосуреттер күн батудан таңға дейін уақыт бойынша түсірілген. Бұл өнер туындысы Жанның әулетін бейнелеуге арналған. Жұмыс кезінде Жан үш каллиграфқа оған таныс есімдерді, жеке басынан өткен оқиғаларды, естіген әңгімелерді және ойларын жазуды тапсырды. Каллиграфтар оның бетіне жазып, уақыт өте келе көбірек мәтін қосты. Соңында оның беті соншалықты хатпен жабылғандықтан, не жазылғанын ажырату қиын болды.
Family Tree consists of nine sequential images of Zhang Huan's face. The photographs are taken in a chronological order, from dusk to dawn. This performance piece is supposed to be a representation of Zhang's lineage. During the work, Zhang would have three calligraphers write a combination of names known to him, personal stories, learned tales and random thoughts. The calligraphers worked on his face, adding more and more during the chronological period. Eventually, his face was covered by so much calligraphy, it was hard to make out what was actually written.
Бейбітшілік (2003)
Бейбітшілік – Чжан Хуанның өзін-өзі символдық түрде бейнелеу үшін жасаған тағы бір өнер емес, концептуалды жұмысы. Хуан ата-бабаларына құрмет көрсету мақсатында қоңырауға сегіз буынға созылған әулетінен шыққан адамдардың есімдерін жаздырды. Қоңыраудың дизайны тибеттік кішкентай ритуалдық қоңыраулардан шабыттандырылған. Қоңырауды соғу үшін Чжан өзінің нақты көшірмесін жасап, оны қоңыраудан бірнеше фут қашықтықта іліп қойды. Оның мүсіні – даналыққа қажетті мейірімділікті бейнелейді. Қоңырауды соғу ісі – отбасының жағдайларымен және мұрасымен күресудің қажетті түрде зорлықты және одан да бай ұрпақты болуға қабілетті екенін көрсетеді.
Peace is another non performance art work that Zhang Huan did in order to create a symbolic self portrait of himself. Again, in order to pay respect to his ancestors, Huan had the bell inscribed with names from eight generations of his ancestors. The bell itself is Tibetan inspired by small bells used in ritual practices. In order to ring the bell, Zhang had a real life cast made of himself, and hung just a few feet from the bell. The cast version of himself is supposed to represent the compassion that is the necessary counterpart for wisdom. The actual act of ringing the bell is supposed to represent the "artistic struggle with the circumstances of and inheritance from family is both necessarily violent and richly generative."