Фредериктон, Канада: Ақпараттық көпір. Westmorland Street Bridge – Сент-Джон өзенін кесіп өтетін, 4 қадамды, велосипед жолы бар көпір. 1981 ж. салынған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канададағы көпір
Bridge in Canada
Вестморленд көшесіндегі көпір – Канаданың Нью-Брансуик провинциясындағы Фредериктон қаласындағы Сент-Джон өзенінен өтетін көпір. 19 қыркүйек 1981 жылы ашылған Вестморленд көшесіндегі көпір – Фредериктон қаласының орталық бизнес ауданындағы Вестморленд көшесінің жалғасы болып табылады және 1970 жылдардағы әкімшілік бірігу кезінде Фредериктон қаласының құрамына кірген Нашвааксис ауданындағы 105 тас жолымен (немесе Сақиналық жолмен) байланысады.
The Westmorland Street Bridge is a bridge crossing the Saint John River in Fredericton, New Brunswick, Canada. Opened on 19 September 1981, the Westmorland Street Bridge is an extension of Westmorland Street in Fredericton's central business district and connects with Route 105 (or the Ring Road) in Nashwaaksis, a neighbourhood of Fredericton since municipal amalgamation in the 1970s.
Құрылымы
Көпір үздірілмейтін болатты арқалықтан тұрады, бетон қабырғалары бар және төрт бағытты қозғалысқа арналған жолақты алып өтеді, жылдамдық шегі 70 км/сағ (43,5 миль/сағ). Көлік жолақтарының солтүстік жағында жаяу және велосипед жолы бар.
The bridge is a continuous steel girder structure with concrete sidewalls measuring long and carrying four traffic lanes with a posted speed limit of 70 km/h (43.5 mph). There is a pedestrian/bicycle pathway on the north side of the vehicle lanes.
Кіру жолдары
Сент-Джон өзенінде көктемгі су тасқынының жиі кездесуіне байланысты, өзен алабының үлкен бөлігі көпірдің екі жағында да құрылыс жүргізілмейтін ашық кеңістік ретінде сақталған; осы ашық кеңістіктің бір бөлігін көпірге жататын жолдар алып жатыр. Шығысқа қарай ағатын өзеннің оңтүстік жағында Pointe Sainte Anne бульвары (кейде Riverfront Drive деп аталады), ал солтүстік жағында Devonshire Drive орналасқан. Pointe Sainte Anne – Фредериктонның тарихи акадиялық атауы, себебі өзендегі бұл "тоқсандық" Форт Нэшваакқа қарсы жатқан бұрынғы ауылдың орналасқан жері болған, сондықтан осы аумақтан өтетін көшеге француз тілінде атау берілген. Бұл жолдар Вестморленд көшесіндегі көпірмен бір уақытта салынған және модификацияланған «көпір тәрізді» тораптар арқылы қол жетімді. Вестморленд көшесіндегі көпірдің соңғы бөлігі 2008 жылдың 5 қыркүйегінде аяқталды, сол кезде Девоншир драйвындағы солтүстік-шығыс пандусы шығысқа қарай қозғалатын көліктер үшін ашылды. Бұл пандус көпірдің бастапқы жобасының бір бөлігі болған, бірақ 1970 жылдары бюджеттің қысқартылуына байланысты салынбады. Жоғалған пандусты аяқтау туралы идея муниципалды саясаткерлер тарапынан 25 жыл бойы үнемі көтеріліп, 2007 жылы құрылыс басталды. Осыған дейін Юнион көшесінің шығысқа қарай бағытталған қатарларын (Devonshire Drive-қа параллель) қосу үшін уақытша қосылыс пайдаланылды.
Due to the propensity of spring freshets on the Saint John River, a large part of the floodplain is preserved as open space free from development on both sides of the bridge; part of this open space is taken up by the bridge approach roads the south side of the easterly flowing river hosts Pointe Sainte Anne Boulevard (occasionally called Riverfront Drive), whereas the north side hosts Devonshire Drive. Pointe Sainte Anne was the historic Acadian name for Fredericton as this "point" in the river was the location of a former village opposite Fort Nashwaak, hence the French name for the street passing over this territory. These roads were constructed at the same time as the Westmorland Street Bridge and are accessed via modified cloverleaf interchanges. The final element of the Westmorland Street Bridge was completed on 5 September 2008 when the northeast exit ramp from the bridge for eastbound traffic on Devonshire Drive was opened. This ramp was part of the original design for the bridge but was not built in the 1970s as a result of budget cuts. The idea of completing the missing ramp was periodically resurrected by municipal politicians over a period of 25 years until construction finally began in 2007. Until that time, a temporary connection was used to connect the eastbound lanes of Union Street (which parallels Devonshire Drive).
Тарих
Вестморленд көшесіндегі көпірдің құрылысына қатысты қалалық және провинциялық саясатта кең пікірталас болды. 1950 жылдардың соңына дейін Фредериктонда Сент-Джон өзенінен өтетін бір ғана көпір болды. Карлтон көшесі көпірі 1905 жылы оңтүстік жағындағы Карлтон көшесінің жалғасы ретінде, шығыс жағалаудағы (немесе солтүстік жағындағы) Бридж көшесіне (қазіргі Клифф көшесі) салынды. Кейін, 1959 жылы, Принцесса Маргарет көпірі қаланың айналасындағы 2-бағдарламалық (Транс-Канада тас жолы) айналма жобасының бөлігі ретінде ашылды. 1968 жылы Фредериктоннан 15 шақырым жоғарыдағы Мактаквак тоғанының құрылысы қаланың үстіндегі өзенде кеме жүруді тоқтатты. Сол жылы тұрғындар мен үкімет өкілдері қымбат навигациялық талапты жойғаннан кейін Карлтон көшесі көпірін ауыстыру мәселесін талқылай бастады. 1970 жылдардың басында провинциялық үкімет (жобаның басты жақтаушысы) Вестморленд көшесінің басындағы жаңа, төмен профильді көпірді салуды және су тасқыны аймағындағы қосымша көлік желілерін салуды көздейтін амбициялы көлік жоспарын бекітті. Бұл жоспар тұрғындардың наразылығын тудырды, нәтижесінде 1974 жылдың мамырында «Азаматтар көпір комитеті» құрылды. Олар көпірдің орналасуы, мөлшері және құны сияқты мәселелерді көтерді. Вестморленд көшесінің орналасуы даулы болды, себебі ол және қосымша көлік желілері қаланың тарихи өзен жағасына елеулі әсер ететін еді. Фредериктондағы Нью-Брансуик табиғатты қорғау кеңесінің және Фредериктондағы мұра қорының өкілдері, сондай-ақ бірнеше ұйымдар ұсынылып отырған көпірдің орналасуы мен дизайнына өзгерістер енгізуді талап етті. «Азаматтар көпір комитетінің» мақсаттары: көпірлер мен тас жолдар құрылысына қатысты шешімдерге азаматтардың қатысуын қамтамасыз ету, мәселе туралы халықтың хабардарлығын арттыру, халықтың пікірін үйлестіру және қоғамдық алаңдаушылықты білдіру. Комитет көпірлер мен тас жолдар мәселелері бойынша сарапшылардың пікірін алды, баспасөз хабарламаларын жариялады, түрлі топтарға спикерлерді жіберді, халыққа ақпарат берді және үкімет пен мемлекеттік органдар алдында халықтың мүдделерін қорғады. Комитет 1975 жылдың қыркүйегінде таратылды, мүшелері өз пікірлерін халыққа жеткізгенін және жобаға премьер-министр Ричард Хэтфилд басқаратын үкіметтен басымдық берілмейтінін мәлімдеді. 1977 жылдың қаңтарында провинциялық үкімет Карлтон көпірін ауыстыру бойынша қайтадан жұмыс істеген кезде «Қаламызды сақтайық» атты жаңа комитет құрылды. Бұл комитетке Йорк Санбери тарихи қоғамының, Нью-Брансуик табиғатты қорғау кеңесінің, Университет әйелдер клубының, Фредериктон мұра қорының, Канаданың қалалық жоспарлау қауымдастығының, түрлі аудандық қауымдастықтардың және «Азаматтар көпір комитетінің» бірнеше мүшелері кірді. Бұл жаңа комитеттің мақсаты «Вестморленд көшесіндегі көпір жобасына қарсылық білдіргендердің көзін ашу және олардың ойларын естуға мәжбүр ету» болды. Вестморленд көшесіндегі көпірдің құрылысы 1970 жылдардың соңында басталды, оның құрылысы кезінде Фредериктон теміржол көпіріндегі және Карлтон көшесі көпіріндегі айналмалы бөлімдерді сүйрегіштер мен баржалардың өтуі үшін ашу қажет болды. Бұл теміржол көпірінің айналмалы бөлімінің соңғы рет ашылуы болды. 1981 жылы Вестморленд көшесіндегі көпір аяқталғаннан кейін Карлтон көпірінің болаттан жасалған конструкциясы бөлшектелді. Көпірдің тіректері өзенде сақталды, оңтүстік жағындағы екі тірегі Пуант-Сент-Анн бульвары арқылы жаяу өтетін қысқа көпірді ұстап тұрды. Тағы бір тірек (оңтүстік жағалаудан екінші) 2001 жылы Атлантадағы 1996 жылғы Олимпиада ойындарына қатысқан Нью-Брансуик спортшыларын, соның ішінде Фредериктонның жүзушісі Марианна Лимпертті құрметтеу үшін салынған «Шабыттың күміс шығыры» атты фонтанның орны болды. 2003 жылғы жазды қоспағанда, фонтан сирек жұмыс істеді, бірақ оның элементтері 2012 жылы ашылған Грант Харви аренасының кешенінде жаңа орналасқан болуы мүмкін.
Considerable public debate preceded construction of the Westmorland Street Bridge in both municipal and provincial politics. Prior to late 1950s, Fredericton had a single bridge crossing the Saint John River. The Carleton Street Bridge was constructed in 1905 as an extension of Carleton Street on the south side to Bridge Street (now Cliffe Street) on the east bank (or north side). Later, in 1959, the Princess Margaret Bridge was opened as part of the construction of the Route 2 (the Trans Canada Highway) bypass project around the city. In 1968, construction of the Mactaquac Dam 15 kilometres upriver from Fredericton closed the river to navigable traffic above the city. That same year saw residents and government officials begin to discuss a replacement for the Carleton Street Bridge, now that the costly navigation requirement was eliminated. By the early 1970s, the provincial government (the project's primary proponent) settled on an ambitious traffic planning scheme which would see a single new low profile bridge constructed from the foot of Westmorland Street with appropriate collector roads along the waterfront floodplain. This plan elicited various protests by residents and the so called Citizens' Bridge Committee was founded in May 1974 to urge the provincial government to find an alternative location for the proposed bridge. Issues cited included the location, size and cost of the crossing. The Westmorland Street location was controversial as it and the collector roads would have a major impact on the city's historic riverfront. The Fredericton chapter of the New Brunswick Conservation Council and the Fredericton Heritage Trust were among several organizations which also sought changes to the proposed bridge location and design. The specific objectives of the Citizens' Bridge Committee included: citizen participation in the decisions relating to bridge and highway construction, to develop public awareness of the problem, to coordinate public input, and to articulate community concerns. The committee sought expert opinions on bridge and highway matters, made news releases, provided speakers to groups and information to the general public, and represented public concerns before governments and government agencies. The committee dissolved in September 1975, having decided its members had presented their views to the public and the project had been given a lower priority by the government of Premier Richard Hatfield. In January 1977 a new committee was formed, called Save Our City, in response to renewed efforts by the provincial government to proceed with a replacement for the Carleton Bridge. This committee included representatives from the York Sunbury Historical Society, the New Brunswick Conservation Council, the University Women's Club, Fredericton Heritage Trust, the Community Planning Association of Canada, various neighbourhood associations, and some members from the Citizen's Bridge Committee. The aim of this new committee was to "open the eyes and ears of civil servants and politicians who have persisted in ignoring the substantial opposition to the Westmorland Street bridge proposal." Construction of the Westmorland Street Bridge began in the late 1970s and required both swing spans on the Fredericton Railway Bridge and the Carleton Street Bridge be opened for tugboats and barges needed during the project. This would be the last time the railway bridge swing span was ever opened. Following the completion of the Westmorland Street Bridge in 1981, the steel truss spans of the Carleton Bridge were dismantled; the bridge's piers remain in place across the river with 2 shore bound piers on the south side being used to carry a short pedestrian bridge across Pointe Sainte Anne Boulevard. Another pier (second from the south side shore) became the location of a fountain, called the "Silver Spire of Inspiration", constructed in 2001 to honour New Brunswick athletes who participated in the 1996 Olympic Games in Atlanta, including Fredericton swimmer Marianne Limpert. Other than the summer of 2003, the fountain has only worked sporadically, but elements of it may have found a new home at the Grant Harvey Arena complex, opened in 2012.