Кіріспе

Жаңа әлем маймылының түрі. Қара тамарин (Saguinus niger), немесе батыс қара қол тамарині – Бразилияға ендемик тамарин түрі.

Таксономия

Митохондриялық ДНҚ талдауы нәтижесінде қара тамариндер Токантинс өзенінің бір жағындағы популяцияларға, екінші жағындағыларына қарағанда жақын екені анықталды, бұл өзеннің ген ағынына тиімді кедергі келтіретінін көрсетеді. Осы генетикалық айырмашылықтың және дене түсіндегі шағын езгешеліктердің салдарынан, кейбір жаңағы ғалымдар Токантинс өзенінің шығысындағы популяцияны S. ursulus (шығыс қара қолды тамарин) деп мойындауды ұсынады, ал өзеннің батысындағы популяцияны "шынайы" S. niger деп санайды. Қара тамариннің ең жақын туысы – алтын қолды тамарин (S. midas) болып есептеледі.

Сипаттама

Қара қолды тамариндер ең кішкентай приматтардың қатарына жатады, салмағы шамамен 500 грамм. Басқа тамариндер сияқты, артқы аяқтары алдыңғы аяқтарынан ұзын, ал бас бармақтары қарсы қойылмайды. Үлкен саусағынан басқа барлық саусақтарында тырнақтар болады, сондай-ақ жақтарының әр жағында екі моляр тісі бар. Қара тамариннің беті көбінесе түксіз. Жүні қара қоңыр түсті, арқасында ашық түсті белгілері бар, ол алтын қолды тамаринге ұқсас, бірақ осы түрдің алтын-сары қолдары мен аяқтарынан айырмашылығы бар.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Бразилияның Пара штатында мекендейтін қара қолды тамариннің географиялық ареалы солтүстікте Амазонка өзенімен, шығыста Токантинс өзенімен, батыста Сингу өзенімен, ал оңтүстікте жақында ғана Градёс өзенімен шектеледі. Кейбір мармосеттер Тапажос және Мадейра бассейндеріндегі орманның шағын аудандарын мекендейді, бірақ азық-түлік ресурстарының жетіспеуіне байланысты қара қолды тамарин бұл аймақтарда кездеспейді. Дегенмен, бұл түрдің басқа Callitrichidae-лерге қарағанда ортаның өзгеруіне төзімділігі жоғары деп есептеледі. Орманның көп бөлігі қиратылғанмен және қара қолды тамариндер орманның барлық қабаттарында көшкені байқалса да, олар орманның төменгі және ортаңғы (5-15 м) қабаттарында ең көп белсенділік көрсетеді.

Тамақ іздеу

Бұл түр азық іздеу кезінде біріншілік және екіншілік орманды пайдаланады, көбінесе жотасында болады және жерде аз уақыт өткізеді. Көптеген жемістердің тұқымдары жұтылып, нәжіспен шығарылады. Бұл процесс, орман шаруашылығының үнемі қауіп төндіретін ормандардың жаңаруында маңызды рөл атқарады.