Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оңтүстік Африкалық крикетші Брайан Ли Ирвин (Brian Lee Irvine; 1944 жылдың 9 наурызында Оңтүстік Африканың Дурбан қаласында туған) – Оңтүстік Африка құрамасы үшін 1969–70 жылдары төрт тестілік матч өткізген бұрынғы крикетші. Бұл матчтар Оңтүстік Африканың апартеид саясатынан кейін ресми спорт байланыстары үзілгенге дейін өткізген соңғы тестілік сериясы болды.
South African cricketer
Brian Lee Irvine (born 9 March 1944 in Durban, South Africa) is a former cricketer who played four Tests for South Africa in 1969–70 in the last Test series played by South Africa before official sporting links were broken over the apartheid policy.
Мансап
Ирвин – сол қолмен ойнайтын, орта қатардағы, күшті соққы беретін ойыншы, сонымен қатар жақсы аутфильдер, тұрақты қақпашы және кейде оң қолмен орташа жылдамдықпен доп беретін боулер болатын. Ол 18 жасында «Уэстерн Провинс» XI құрамында «Интернационал Кавальерс» клубына қарсы бірінші сыныптық матчын өткізді – матч барысында 19 жасқа толыпты. Бірақ ол 1965-66 маусымда «Натал» командасының негізгі құрамына енгенше, бірінші сыныптық крикетке қайта оралмады. Екі маусымдық шамалы жетістіктен кейін, Ирвин 1967-68 маусымда үлкен прогресс жасады, Оңтүстік Африканың отандық жарысында 504 ұпай жинап, алғашқы екі жүздігін соқты. 1968 жылғы Англия крикет маусымында «Эссекс» клубымен шетелдік ойыншы ретінде келісімшарт жасаған кезде ол көпке таныс емес еді. Ол алғашқы маусымында команданың бас киімін (county cap) алды. 1968-69 жылдары «Натал» үшін Оңтүстік Африканың отандық крикетіндегі көрсеткіштері Англиядағы көрсеткіштеріне ұқсас болды: көп ұпай, бірақ жүздіктер жоқ. Ол 1969 жылы «Эссекске» оралды және соққы беру орташасын жақсартты, бірақ «Wisden» оның соққылары бұрынғыдай белсенді емес екенін атап өтті. Маусым соңында «Гламорганға» қарсы матчта ол «Эссекс» үшін алғаш рет жүз ұпай жинады. 1969-70 жылдары Оңтүстік Африкада Ирвин «Трансваль» командасына ауысты. Оның ұпай есебі мен орташа көрсеткіші бірден жақсарды, сонымен қатар ол команда үшін тұрақты түрде қақпаны ұстай бастады. Сол маусымда Оңтүстік Африка апартеідке дейінгі соңғы тестілік матчын Австралиядан келген командаға қарсы өткізді, және Ирвин төрт тест матчының барлығына да тек соққы беруші ретінде шақырылды. Ол алғашқы екі матчта 6-шы нөмірде соққы берді, содан кейін Йоханнесбургте өткен үшінші матчта бірінші иннингте 117 доптан 79 ұпай, екінші иннингте 73 ұпай жинады, нәтижесінде Оңтүстік Африка серияда 3-0 есебімен жеңіске жетті. Соңғы матчта 5-ші нөмірде соққы беріп, екінші иннингте 102 ұпай жинады.
Irvine was a hard hitting left handed middle order batsman, a fine outfielder who became a regular wicketkeeper and an occasional right arm medium pace bowler. He played one first class match as an 18 year old for a Western Province XI against the International Cavaliers – he turned 19 during the match. But he did not then reappear in first class cricket until he became a regular in the Natal side in the 1965–66 season. After two seasons of modest batting, Irvine made a big advance in the 1967–68 season, scoring 504 runs in the South African domestic season and hitting his first two centuries. He was, however, pretty much an unknown quantity when he was signed by Essex as an overseas player for the 1968 English cricket season, He was awarded his county cap in his first season. His record in South African domestic cricket for Natal in 1968–69 was very similar to his English record: a lot of runs but no centuries. He returned to Essex for 1969, and increased his batting average, though Wisden remarked that he was less forthright in his batting. He finally scored a century for Essex in the match against Glamorgan at the end of the season. In South Africa in 1969–70, Irvine transferred to Transvaal. His batting immediately moved up a notch in terms of averages and aggregates and he also started to keep wicket regularly for the team. In that season, South Africa played the last of the pre apartheid Test matches against a touring team from Australia, and Irvine was selected for all four Tests as a batsman only. He batted at No 6 in the first two matches and then, in the third match at Johannesburg, made 79 out of 117 in the first innings and a quick fire 73 in the second innings as South Africa took a decisive 3–0 lead in the series. In the final match, batting at No 5, he made 102 in the second innings
Ирвин енді тестілік крикетте ойнамады және бұл тестілік крикеттің қысқа тәжірибесінен кейін Оңтүстік Африканың отандық жарыстарында ғана ойнады. Ол 1970 жылы Англияға және 1971-72 жылдары Австралияға жоспарланған турнелерге шақырылды, бірақ турнелер күштен тоқтатылды, және басқа ойыншылар, мысалы, Барри Ричардс және Майк Проктер өздерінің Англия округтеріне оралғанмен, Ирвин 1969 жылдан кейін «Эссекске» қайтып оралмады. Ол келесі жеті маусым бойы «Трансваль» үшін тұрақты түрде ойнады, көп ұпай жинады және алғашқы бес жыл бойы тұрақты қақпашы ретінде қызмет етті. 1974-75 және 1975-76 жылдары «Трансваль» командасының капитаны болды. Ол 1976-77 жылғы маусымнан кейін карьерасын аяқтады.
Irvine did not play Test cricket again and in fact never played cricket outside the domestic South African competitions after this brief taste of Test cricket. He was selected for the proposed tours of England in 1970 and Australia in 1971–72, but the tours were called off, and though other players, such as Barry Richards and Mike Procter, returned to their English counties, Irvine did not go back to Essex after 1969. He played regularly for Transvaal for the next seven seasons, making a lot of runs and also acting as the regular wicketkeeper for the first five years. He was Transvaal captain in 1974–75 and 1975–76. He retired after the 1976–77 season.