Шығыс саяхатшысы және әскери оқиғалары: Карл фон Хоффман өмірі

Кіріспе

Балтық немісі сарбазы және авантюрист

Карл фон Хоффман (шамамен 1889 жылы Санкт-Петербургте немесе Латвияда, Ресейде туған – 8 шілде 1982 жылы Нью-Йоркте, Нью-Йорк, АҚШ) – неміс тегінен таралған сарбаз, авантюрист, автор және фотограф. Ол Мелхиор Хоффманның ұрпағы болуы мүмкін; журналист Николас фон Хоффман – оның ұлы. 1905 немесе 1906 жылы, әскери курсант болған фон Хоффман анасының қарсылығына қарамастан, орыс-жапон соғысы кезінде орыс армиясына қосылды. Соғыстағы ерлігі үшін ол Әулие Анна орденімен марапатталды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысып, ресейлік армияда қызмет етті, содан кейін Ресей азамат соғысында ақ гвардияшылар тарапынан адмирал Колчакқа қызмет етті. Фон Хоффман 1913 жылы Рузвельт-Рондон ғылыми экспедициясына қатысқанын айтты; алайда Теодор Рузвельт экспедиция туралы естеліктерінде оны есімдерінің ішінде атамайды, бірақ фон Хоффманның қатысқандығын көрсететін видеоматериалдар бар. Фон Хоффман – Оңтүстік Африканың Кейптаунынан Каирге сафари басқарған саяхатшы-зерттеуші. Бұл сапарға үш жыл кетті және оның екі кітабының негізі болды: «Жаңғыл құдайлары» (Нью-Йорк, H. Holt and Company [c1929]) және «Джерри сафарида: Каирден Кейпке дейінгі 7000 мильдік саяхат» (Филадельфия: J. B. Lippincott Company, 1936 ж.). Фон Хоффманның Мексика революциясы және Теодор Рузвельт туралы фотосуреттері жоғары бағаланды; оның Рузвельт пен Панчо Виллаға түсірген суреттері 2002 жылы Мартин және Оса Джонсон Сафари мұражайында көрмеге қойылды. Ол Панчо Вилланың өзі де қатысқан «Генерал Вилланың өмірі» (1914) фильмінің операторы болды. Фильмді Д.У. Гриффит өндірді. Фон Хоффман жиі айтатын, Гриффитс Вилланы фильмге қатысуға көндіру үшін машина жасайтын қаруды қолдану туралы білімін ұсынды. (2003 жылы Вилла туралы деректі фильм түсірілімі Брюс Бересфорд режиссерлік еткен және Ларри Гелбарт сценарий жазған «Панчо Вилланың өзі ретінде» телефильміне айналды, онда Джулиан Седжвик фон Хоффманның шағын рөлін ойнады.) Фон Хоффман сондай-ақ Лоренс Марстонның «Неке сақинасы» (1916) фильмінің операторы болды. Ол «Зерттеушілер клубының» мүшесі болды. Сонымен қатар, Нью-Йорктің «Авантюристтер клубының» құрметті өмірлік мүшесі және бұрынғы президенті (1962) болды. Келесі бөлімдер толығымен капитан фон Хоффманмен жасалған сұхбатқа негізделген, басқа құжаттармен расталмаған.

Carl von Hoffman (c. 1889 in St. Petersburg or Latvia, Russia – 8 July 1982 in New York, New York, US) was a soldier, adventurer, author, and photographer of German ancestry. He was possibly a descendant of Melchior Hoffman; journalist Nicholas von Hoffman is his son. In 1905 or 1906, von Hoffman—then a military cadet—disobeyed his mother's wishes and joined the Russian army during the Russo Japanese War. For actions during the war he was awarded the Order of St. Anna. He participated in World War I, serving in the Russian army, and then under Admiral Kolchak on the White Russian side in the Russian Civil War. Von Hoffman claimed to have been on the Roosevelt Rondon Scientific Expedition in 1913; however, Theodore Roosevelt does not mention him in his memoir of the expedition, but footage proving von Hoffman's presence can be found here. Von Hoffman was an explorer who once led a safari from Cape Town, South Africa, to Cairo—a walk that took him three years and was the basis of his two books, Jungle Gods (New York, H. Holt and Company [c1929]) and Jerry on Safari: A 7,000 Mile Journey from Cairo to the Cape (Philadelphia: J. B. Lippincott Company, 1936). Von Hoffman's photographs of the Mexican Revolution and of Theodore Roosevelt were celebrated; his photographs of Roosevelt and Pancho Villa were exhibited in 2002 at the Martin & Osa Johnson Safari
Museum. He was the cinematographer for films including The Life of General Villa, (1914,), featuring Pancho Villa himself. The movie was produced by D. W. Griffith. Von Hoffman often said his knowledge of the use of machine guns was one of the things Griffiths offered Villa to gain his participation in the movie. (In 2003, the filming of the documentary about Villa was turned into a TV movie, And Starring Pancho Villa as Himself, directed by Bruce Beresford and written by Larry Gelbart with the minor role of von Hoffman played by Julian Sedgwick.) Von Hoffman was also cinematographer of The Marriage Bond (1916) directed by Lawrence Marston. He was a member of the Explorers Club. He was also an Honorary Life Member and past president (1962) of the Adventurers' Club of New York. The following sections are based entirely on an interview with Capt. von Hoffman with no support from other documents.

Ерте өмір

Фон Хоффман 1890 жылдың 13 ақпанында Балтық теңізіндегі Рига портында дүниеге келді. Оның әкесі сол кездегі патшаның алып орман шаруашылығында ботаник және орманшы болып жұмыс істеген. Отбасының жағдайы жас Карлға Санкт-Петербургтегі Үшінші әскери академияға түсуге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, отбасының жағдайы мен осы порттан Англияға ағаш жүктерін тасыған көптеген кеме капитандарымен таныстығы Карлға Англияға баруға шақыруды қамтамасыз етті, ол академиядан демалыс алып, 17 жасқа толғаннан кейін қуана қабылдады. Ливерпульде кемеде ол жақын маңайда тоқтаған, Америка Құрама Штаттарына баруға дайындалып жатқан үлкен кемелерге қызығушылық танытып, олар туралы әңгімелесті. Капитан Нью-Йоркке тегін бару мүмкіндігін ұсынды, және осы мүмкіндікті де батыл Карл қабылдады. Ақшасы болмағандықтан, ол капитаннан 300 доллар қарыз алып, бірден Америкаға аттанды.

Нью-Йоркке келу

Нью-Йоркке келген соң, ол қаланы қысқаша танысып, көп ұзамай елге қайтпай, АҚШ-та қалуға бекінді. Ең қызығы, бұрын олардың жерінде тұрып, ертерек көшіп келген неміс отбасы сол кезде Нью-Йоркте болды, және ол сонда қалды. Оның отбасы бұл жағдайды оңай қабылдамады, оған сол кездегі, отбасы таныс американ елшісі арқылы елге қайтуға қысым көрсетуге тырысты. Ағылшын тілін білмегендіктен, ол тіл үйрену үшін хатпен оқылатын курсқа жазылды. Оқыту қиын болғанымен, ол тілді меңгерудің алғашқы қадамын жасады. Ақшасы жеткіліксіз болғандықтан, ол ерлердің көйлектерін тігетін, қазіргі кезде "азапты еңбек" деп аталатын жұмысты қабылдады, ондағы жұмысшылардың көбісі орыс тілінде сөйлесті. Оның міндеті – материалды шамамен бір блокқа жуық ұзын тіреулерге жаю және кесушілерге дайындау еді. Осының бәрі кезінде оның отбасы Ресей елшісімен байланыс арқылы оның қайта оралуын қамтамасыз етуге тырысып бақты, бірақ ешқандай нәтиже болмады. Ол шешімін қабылдаған еді.

Фотографиялық тәжірибе

Өзінің фотосуретке деген әуесқойдық білімі мен қызығушылығының нәтижесінде, ол Браун Бразерс атты фотосурет компаниясында тәлім алу мүмкіндігіне қол жеткізді. Осы тарихи кезеңде газеттер фотосуреттерді дайындау үшін тәуелсіз компаниялармен жұмыс істеуі қалыпты жағдай еді. Браун Бразерс-те тәжірибе жинағаннан кейін, Нью-Йорк Глобусы өз штаттық фотографына ие болғысы келетінін білді. Глоб газеті оның Браун Бразерспен жасаған ең үздік жұмыстарынан хабардар болғандықтан, оған жұмыс ұсынылды. Бұл 1910 жыл еді. Мамандығы – баспасөз фотографы. Глоб газетіндегі алғашқы міндеттерінің бірі – қараңғы бөлме құру болды, себебі сол дәуірдегі фотографтар барлық зертханалық жұмыстарын өздері атқаруға міндетті еді. Ол үздік жаңалықтарды түсіруді жалғастырды, бірақ сол кезде фотографтар өз суреттеріне сипаттама жазуы қажет болғандықтан, тілдік кедергі оған қиындық туғызды. Әйгілі карикатурист Уолтер Давенпорт жас фотографпен дос болып, суреттерге аталымдар дайындауға көмектесті. Сол жұмыс беруші, Глоб газеті, 1910 жылдың соңында, редакторы оны Тимбукту қаласындағы оқиғаны жариялау үшін шетелге жіберуге ниеттенгенін хабарлады. Карл бұл әзіл ме, жоқ па екеніне көз жеткізбей, бірден карикатурашы досы Дэвенпортқа жақсы жаңалықты жеткізді. Осы кезде ол Тимбуктуда оба ауруының тарағанын және ешкімнің бұл тапсырманы қабылдағысы келмейтінін білді. Ол медициналық көмек көрсетуге жіберілген католик миссионерлер тобымен бірге кемеге отырды. Топ алдымен Англияға, содан кейін Африканың батыс жағалауына сапарлады. Сапардың соңғы бөлігін түйе керуенімен жүргізді. Тапсырманың мақсаты – миссионерлердің жұмысын және обаға шалдыққандардың үйлерін, мүліктерін өртеуді бейнелеу болды. Олар өздерін қорғау үшін, мүмкіндігінше санитарлық талаптарды сақтап, үйлерге кірмей, ауруға ұғрамасқа тырысты, себебі сол кезде факелден басқа қорғаныс құралы болған жоқ. Тимбуктудан Глоб газетіне оралғаннан кейін, газет жаңа ғимаратқа көшті, ал Карл кино өнерін үйренуге мүмкіндік беретін компаниямен байланыс жасады. Осы мүмкіндік оған деректі фильмдер жасау саласындағы пионер ретінде ондаған жылдық мансабын бастауға негіз болды.

As the result of his amateur knowledge and interest in photography, he was fortunate to be able to secure an apprenticeship with Brown Brothers, a photographic company. At this time in our history, it was common for newspapers to give photo assignments to an independent company to complete for them. After serving an apprenticeship with Brown Brothers, he learned that the New York Globe wanted to have their own staff photographer. As the Globe was aware of some of the outstanding work he had done with Brown Brothers, he was offered the job. The year was 1910. The job, press photographer. One of his early tasks while with The Globe, was to establish a darkroom, as the photographers of that era had to do all of their own lab work. He continued to secure outstanding news photographs but was still handicapped by the language barrier, as it was also required at that time that the photographer provide captions for their work, Fortunately a noted cartoonist named Walter Davenport became friendly with the young photographer and assisted him developing the titles. This same employer, the Globe, late in 1910, provided additional opportunity for adventure when the editor advised him he was to be assigned overseas to cover a story in the then virtually unheard of city of Timbuktu. Carl, not being sure if this was a practical joke or not, went at once to his cartoonist friend Davenport and told him the good news. It was then he learned that Timbuktu was in the grips of the bubonic plague and no one else would accept the assignment. He set sail with a group of Catholic missionaries assigned to provide medical aid. The group sailed first to England and then to Africa's west coast. The final leg of the trip overland was completed by camel caravan. The assignment was to record on film the work of the missionaries and the burning of the huts and possessions of those who had fallen victim to the plague. They attempted to minimize the possibility of becoming victims themselves by staying out of the huts and observing the best sanitary methods they could muster, there being no protection known at the time except the torch. Upon his return to The Globe from the Timbuktu assignment, the paper moved to new quarters and Carl made contact with a company that was to provide him with the opportunity to learn the art of moviemaking. This opportunity provided the basics to launch him on a decades long career as a pioneer in the art of making documentary films.

Өзара кинокомпаниясы

Mutual Film Company компаниясында жұмыс істеген кезінде Карл Тедди Рузвельттің Бразилия джунглісіндегі Күмән өзеніне жасаған қазақы саяқатына қатысуға таңдалды. Саяхаттың соңғы ормандық аялдамасына келгенде, полковник Рузвельт, Кермит Рузвельт, әскери генерал және олардың жеке фотографынан басқа ешкімді тасымалдауға жеткіліксіз дайындық жасалғаны белгілі болды. Карл сол уақытқа дейін түсірілген фильмдермен негізгі базаға қайтарылды. Кейіннен экспедиция өзенмен қайтып келе жатқанда, артық жүк салған каноэ суға батып, түсірілген барлық фильм жоғалып кетті. Экспедицияның жалғыз фотоқұжаты Карлдың камерасында сақталды. Осы жұмысы үшін Карл Д.У. Гриффиттен Панчо Вилланың фильмде пайдалану үшін шындықты көрсететін фильмдерін жинауды тапсырды. Панчо Виллаға осы үшін 25 000 доллар төленуі тиіс болды. Бұл Карлға онымен бірге түрлі лагерьлерге барып, олардың іс-қимылын түсіруге мүмкіндік берді. Жоба бір жылға жоспарланған, бірақ шамамен тоғыз айдан кейін қысқартылды, себебі Карл делдалдың 10 000 долларды қалтасына салып, Панчоға төленген сома туралы бұрмаланған ақпарат бергенін білді. Карл камерасымен жұмыс істеп тұрғанда, оны тау беткейінде тұрған снайпердің атып өлтіру жоспары бар екені анықталды, осылайша ол Панчоға бұл ақпаратты жеткізіп, олардың арасындағы достық пен жақындыққа нүке салмайтын еді. Осы кезеңде техникалық және механикалық білімі бар көптеген адамдар болды, бірақ олар фотографтар емес еді. Жақын кадрлар мен әртүрлі камера бұрыштары сияқты көркемдік тәсілдер жетіспеді. Негіздерді үйренгеннен кейін Карл тәуелсіз фирмаға оператор болып жұмысқа өтініш берді және сынақтан өткеннен кейін, ол әлі де «Глоб» газетінің штаттық қызметкері болса да, Уилсонның инаугурациясын түсіруге жіберілді. Осы тапсырма кезінде Вашингтондағы достары арқылы ол Тафт мырзаның президенттік лауазымынан кеткен соң соңғы рет шіркеуге келгенде шляпасын шешіп жатқан сәтін суретке түсірді. Тафт мұндай суреттерге тыйым салғандықтан, бұрын ешкім мұны суретке түсірген емес. Инаугурациялық шеруді көру үшін ол төменгі деңгейде болды, онда ол көпшіліктің реакциясын, тротуардағы балаларды, тауар сатушыларды және шеруге қатысушыларды түсірді. Бұл жаңалықтар фильмдерінде бұрын болмаған адамдық және көркемдік сезімді сыйлады – бұл фильмдерге енгізілген алғашқы адамдық қызығушылық.

While employed by the Mutual Film Company, Carl was chosen to accompany the Teddy Roosevelt ill fated expedition on the River of Doubt in the Brazilian jungle. Upon arrival at the last deep forest jumping off spot, it was learned that inadequate provision had been made to transport anyone but Colonel Roosevelt, Kermit Roosevelt, and an army general, along with their personal photographer, leaving Carl to return to the main base with the film taken up to that point. Later it was learned that as the expedition was returning down river, an overburdened canoe swamped and all the film taken was lost. The only photo record of the expedition was safely in Carl's camera. From this activity, Carl received an assignment from D. W. Griffith to gather factual films of Pancho Villa for use in a film. For this, Poncho Villa was to be paid $25,000. This would permit Carl to travel with him to various camps and film their activity. The plans were for a one year project, but this was cut short after about nine months when Carl became privy to the information that the go between had pocketed $10,000 and misinformed Poncho as to the amount paid. It was learned that there was a plan afoot to have a rifleman stationed on a hillside shoot Carl while he was operating his camera, thereby eliminating the threat of his revealing this information to Poncho with whom Carl had developed a friendship and closeness. At this point in history, there were a number of persons who had the technical and mechanical knowledge of the equipment, but they were not photographers. The artistic approach was missing, such as the use of close ups and varied camera angles. Having learned the basics, Carl applied to an independent firm for a job as a cameraman and after testing his work was given the assignment to cover the Wilson inauguration though he was still on the staff of The Globe. It was during this assignment, through friends in Washington, that he was able to photograph Mr. Taft on his last visit to church as the president was removing his hat. This had never been photographed before, as Taft expressly forbade such photos. The coverage of the inaugural parade was viewed at the ground level where he could photograph the crowd reactions, children on the curb, and vendors selling their wares, as well as the procession. This gave a human, artistic touch not heretofore found in news films the first human interest introduced to these films.

Шығыс елдеріне тағайындалу

Universal компаниясының ерекше сапасы мен техникалық шеберлігіне орай, ол толық жұмысқа орналастырылды. Компанияның алғашқы тапсырмасы – АҚШ флоттық күштерінің маневрлерін киноға түсіру болды. Бірнеше жыл өткен соң, Жапонияда лекциялар оқып жүргенде, фон Хоффман Тайваньға бару идеясына келді, ол кезде Формоза деп аталған және жапондық билікте болған, бұрын зерттелмеген және суретке түсірілмеген жабайы аймақтары бар еді. Үкімет келуге ынталандырмады, тіпті шетелдіктерге рұқсат берілмеді. Бұл оған одан да қызықты болды, ол түрлі амалдармен үкіметтік кемеге билет алды, онда аралдағы жапондықтардың шағын білім беру жүйесіне қызмет ету үшін мұғалімдер жолға шықты. Осы аймалды зерттеу оған әлі де таулы аймақтарда өмір сүретін бассүйек аулаушы тайпаларының кейбір дәстүрлерін фильмге түсіруге мүмкіндік берді. Осы жеті айлық еңбектің нәтижесінде "Зерттеушілер клубында" тамаша фильм көрсетілді. Бұл сапар оған осы халықтың өміріне қатысты құнды жәдігерлерді жинауға және осы тақырыпта лекциялар оқуға мүмкіндік берді. Алдында, техникасын жетілдіре келе, Карл Марокко туралы "Мурлар елі" атты антропологиялық және этнологиялық деректі фильм жасауды шешті, ол кейін Нью-Йорктегі Странд театрында көрсетілді. Бұл жұмыс оның алғашқы адамдар, олардың жерлері мен салты туралы деректі және білім беру фильмдерін жасаудағы пионерлік қызметінің бастамасы болды. Бұл фильмдерді Урбан институты өндірді, оған Карл қосылды, оны сэр Чарльз Урбан басқарды, және осы компания деректі фильмдерді қолдануды кеңейтті, содан кейін өздерінің түсірілімдеріндегі түсті процестерді дамытты. Бұл сапар кезінде көптеген қызықты кездесулер болды, соның ішінде пашаның қонағы болып, ыдыс-аяқсыз саусақпен желетін көптеген тағамдардан тұратын кешкі ас болды. Ол. Осы кешкі ас кезінде, үйдің көптеген әйелдері жиналғанда, паша қонақтардың бірінің Ресейден келгенін және грузин анасы бар екенін айтты. Бұл жиналғандарға өте қызықты болды, өйткені сол кезде олар Грузияда әйелдерін сатып алып, үйлену рәсіміне шағын шөл есектерінде үйге әкелетін. Осы кездесуден кейін көп ұзамай кішкентай хабаршы Карлге қағаздың артына жазылған хатты жеткізді. Орыс тілінде ол жас жігіттің артынан еріп, ертең таңертең оны шақырып, хаттың құпия авторымен кездесуге шақырды. Келесі күні ол сұрағандай жасады және оны ауылдағы кішкентай лашыққа алып барды, онда оған батыс стиліндегі киімін шешіп, ағып жатқан кафтан, парда және арнайы сандалдар киюді тапсырды. Бұл аяқ киім Карл үшін ерекше маңызға ие болды, өйткені әр жұп араб тілінде отбасылық сәйкестендіруді көрсетті және ол өзінің қандай отбасы есімін тасып жүргенін білмеді. Кемел жасырын киім киіп, оның заттары қауіпсіз болады деп ым-сигналмен кепілдік алғаннан кейін, бала оны өзімен бірге жүруге шақырды. Олар бұрыңғы жолмен жүріп, ақыры пашаның үйіне кіретін бір есікке жетті. Баланың сол жерге кіруге мүмкіндігі болды, олар арада отырған арабтардың қасынан өтіп бара жатқанда, олар оларға екінші рет қарамады. Көп ұзамай олар қызметшілер кіреберісіне жетіп, кіреберіс арқылы басты ғимаратқа кірді. Бұл жерде көптеген кішігірім ғимараттар мен көптеген әйелдер тұратын жерлер болды, олардың әрқайсысының өз пәтері мен қызметшілері болды. Қызметшілер әйелдеріне толықтай берілгенін және күйеулеріне қарсы құдаларлық әрекеттер олардың көмегімен жасалғанын атап өту керек. Ақырында, қызметшілердің бірі осы пәтерлердің бірінде қоныстанғаннан кейін, үйдің әйелі келіп, оған орыс тілінде сөйледі. Ол өзінің күйеуі, кешегі кешкі асқа шақырылған қонақ, Карл туралы және оның орыс тегі туралы, сондай-ақ оның анасы танымал отбасынан шыққан грузин екендігі туралы айтты. Осыны естігеннен кейін, ол онымен кездесуге шешім қабылдады және оны гаремге жасырын түрде әкелу жоспарын бастады. Киім ауыстырған отбасы оның бір қызметшісінің ата-анасы болды, олар да адал болды. Карл камераны өзінің кең киімінің ішінде жасырып, қонақ үйде отырған үш әйелді бір рет суретке түсірді. Кейін оған күйеуіне сатылып кеткен грузин әйелі туралы және оның есек кербенімен гаремдегі қазіргі үйіне саяхатқа шығуы туралы әңгіме айтылды. Кейінірек, ол екінші рет сапарға шыққанда, оның ісін әшкерелеу үшін бас кесуге дайын болды. Фильм аяқталғаннан кейін деректі фильмдер жасаудағы маңызды жетістіктердің бірі ғана емес, сонымен қатар АҚШ пен Еуропада лекциялар оқуға материалдық негіз болды. Көпшілікке белгісіз факт – көптеген түсірілімдер оператор фон Хоффман камераның артына қарап түсірілген. Дін ағымдарына орай, марокколықтар өз бейнелерін фильмге түсіруге қарсы болды және жасырынып қалуға тырысты. Осыған Карл камераға айна қойып, оған артына қарауға мүмкіндік берді, бұл халықтың олардың суретке түсіріліп жатқанына күдік тудырмады. Сонымен қатар, бұл көптеген адамдарды оның артына қарауына итермеледі, осылайша камераға тікелей қарап, тамаша түсірілімдер жасады.

On the basis of the exceptional quality and technique displayed, he was given a full time staff position by Universal. The first assignment from this company was to take the first motion pictures of the United States fleet on maneuvers. A number of years later, while on a lecture tour of Japan, von Hoffman came upon the idea of visiting Taiwan, which was then called Formosa and under Japanese control, and had wild areas not heretofore explored or photographed. Entry was not encouraged by the government, and in fact no foreigners were permitted. This made it all the more appealing to him, and by trickery he secured a ticket for passage on a government boat, with professors en route there to service the small educational system the Japanese maintained on the island. His exploration of this region permitted him to record on film some of the rites of the tribes of headhunters still living in the remote mountain areas. This seven month effort produced a remarkable film shown at the Explorers Club. The visit also permitted him to secure a collection of treasured artifacts relating to the lives of these people and produced a lecture series on the subject. Earlier, with his technique improving, Carl decided to make an independent film which was an anthropological and ethnological documentary on Morocco entitled "Land of the Moors" which was later featured at the Strand Theater in New York. This effort was the beginning of his deep involvement as a pioneer of documentary and educational films of primitive people, their land, and customs. These films were produced by the Urban Institute, which Carl joined, headed by Sir Charles Urban, and it was this company that expanded the use of documentary films and later its own motion picture color process. This visit produced a number of interesting encounters, among them being the guest of the Pasha for a dinner consisting of endless courses eaten with fingers instead of utensils. It. was after such a dinner, when the many wives of the host were gathered, that the Pasha revealed that one of the guests was originally from Russia and had a Georgian mother. This was, of course, particularly interesting to the gathering, as it was common at that time for them to buy their wives in Georgia and transport them home for the wedding ceremony on the backs of small desert donkeys, a long trip by any standard. Shortly after this encounter, a small messenger delivered a note to Carl on the back of some wrapping paper. He was requested, in Russian, to follow the young boy, who would call for him the next morning, and subsequently meet the mystery author of the note. The following day, he did as asked, and was taken to a small hut in the village where he was instructed to remove his western style clothing in exchange for a flowing caftan, veil, and special sandals. The footwear was of special significance to Carl as each pair bore the family identification in Arabic and he had no idea just which family name he bore. Having donned the perfect disguise, and being assured in sign language that his effects would be safe, the boy beckoned him to follow. They followed a circuitous route, finally arriving at one of the entrances to the home of the Pasha. The boy had access to the area and they walked past Arabs sitting along the passageways who did not give them a second glance. They shortly arrived at the servants' entrance, passed through, and entered the main building complex. The area had many smaller buildings and areas which were occupied by the many wives, each having her own apartment and servants. It is important to note that the servants were completely devoted to the wife they served and conspiracies against husbands were carried out with their assistance. Finally, after being settled in one of these apartments by the servants, the lady of the house appeared and addressed him in Russian. She went on to explain that her husband, the host of the previous evening's dinner, had told her about Carl and his Russian background and the fact that his mother was a Georgian from a prominent family which she recognized. It was upon hearing this that she decided she must see him and began the plot to smuggle him into the harem area. The family where the costume change occurred were the parents of one of her house servants and also loyal. Carl had managed to conceal a camera within his flowing robes and was able to take one photo of the three women sitting in the apartment while visiting. He was then told the story of the Georgian wife being sold to her husband and her donkey caravan trip to her current home in the harem. At a later date, he made a second visit, though to be exposed would have meant beheading. The film, when completed, was not only one of the prominent achievements in the making of documentary films, but provided the subject matter for a series of lectures within the United States and Europe. A little known fact was that a considerable amount of footage was taken with cameraman Von Hoffman looking toward the' rear of the camera. By religious custom, the Moroccans frowned upon reproducing their image on film, and would hide. To overcome this, Carl devised a mirror on the camera to enable him to look backwards, quieting any suspicions the populace had that they were being photographed. Furthermore, it caused many to follow his backward gaze, thereby looking directly into the camera, producing some outstanding footage.

Африкадағы сапар

1924 жылы Карлға Детройттен келген төрт кәсіпкер жақындап, Каирден Кейптаунға дейінгі Африка сапарына толықтай жаяу қатысуға шақырды. Бұл жол 11 айға созылып, 7000 мильден сәл артық қашықтықты құрады. Бұл – тарихтағы ең ұзақ сапар. Сапарға бір дәрігер, жылжымайтын мүлік сатушы, заңгер және Packard 12 цилиндрлі автомобильін ойлап тапқан адам кірді. Олар кәсіби саяхатшыға мұқтаж болғандықтан Карлға шақырды. Сапардың мақсаты, Карл фильм түсіруді қалағандықтан басқа, барлығы үшін жай ғана орындалған іс еді. 1924 жылдың желтоқсан айының басында топ Нью-Йорктен Англияға кемемен аттанды. Англияға келгеннен кейін, топтың үш мүшесі Парижге кетті. Карл мен дәрігер тропикалық аурулардан қорғану үшін медициналық ақпарат алу үшін қалды. Қажетті ақпаратты ұсынған дәрігерге жету қиын болды, байланысқа үміттері де азайғанда, әуежайға кетер алдында соңғы рет телефон соққанда оны кеңсесінде тапты. Дәрігерге соңғы телефон соққанда оған Рождестволық сыйлықты ұмытып қалғандықтан кеңсеге қайтуға тура келді. Осы байланыс олардың әуе билеттерін тоқтатуға себеп болды. Олар тоқтатқан рейс әуеде өртеніп, барлық жолаушыларымен бірге құлады. Бұл жоспардағы шағын өзгеріс Париждегі топтың қалған бөлігіне белгісіз болды, олар олардың қаза болғанын ойлап, экспедицияны аяқтау жоспарларын тоқтатты. Олардың келуі келесі күні таңертең басқаларға үлкен жаңалық болды. Сапар салыстырмалы түрде тікелей бағытпен жүрді, ал жүк тасымалдау үшін көптеген жүк көтергіштер жұмылдырылды. Жүк көтергіштер тек өздерінің аумақтық шекараларына дейін ғана жүк тасыды. Колониялық комиссарлармен байланысқа түсу арқасында әр шекарада қажетті күштерді алу мүмкіндігі болды. Жүк көтергіштер әрқайсысы басына 50 фунт салмақ көтеріп, ақысын тұз және калико матамен төленді. Жабдықтар азайған сайын, жүк көтергіштердің саны да азайды. Безгек жұқпасы көп аймақтарда саяхат жасағанда, олар түнде жолға шықты, себебі масалар мен цеце шыбындары осы уақытта аз белсенді болды. Бірақ бұл саяхаттау әдісінің бір мәселесі, жәндіктер ұйықтағанда барыс пен арыстан белсенді болатын. Сафаримен бірге жергілікті комиссардың жақсы ниет көрсету үшін саяхатқа шығуы дағды болды. Бір комиссардың салғысыздығынан арыстан оны жылқысынан тартып алып, бұтаға сүйреп әкетті. (Оның басы арыстанның денесіне тым жақын болғандықтан, ол арыстанның жүрек соғуын естіген. Оның күші оған арыстанның денесіне пышақ шаншып, өлтіруге мүмкіндік берді. Сол кезде бұл арыстанмен қолма-қол соғысқан адамның тірі қалғаны туралы жалғыз жағдай еді.) Родезияға қайта бару Карлдың "Жангал құдайлары" атты кітабына зерттеу деректерін берді, ол бірнеше тілде басылды. Кітапта бір африкалық тайпаның діни рәсімдері мен әдет-ғұрыптары бір жыл бойы сипатталған. Осы кезеңде Карл жергілікті халықпен көп уақыт өткізіп, олардың өмір салтын және рәсімдерін терең зерттеді, бұрын ақ адамның куәсі болмаған нәрселерді көрді. Ол сондай-ақ жастарға арналған "Джерри сафариде" атты кітаптың авторы.

During 1924, Carl was approached by a group of four businessmen from Detroit and invited to participate in an African trek from Cairo to Cape Town completely on foot, a distance of slightly over 7,000 miles, ultimately taking 11 months to complete. This was the longest trek in the history of exploration. The group, which consisted of a doctor, realtor, lawyer, and the inventor of the Packard 12 cylinder automobile, felt the need of a professional explorer, hence Carl's participation. The purpose of the trip was the sheer accomplishment of the act for all except Carl who wanted the films that such a trip could generate. The group sailed from New York to England shortly before Christmas in 1924. Upon arrival in England, they separated with three of the group going to Paris. Carl and the doctor remained behind to secure medical information relative to protection from tropical diseases. They experienced much difficulty in reaching the doctor having the needed information, and had abandoned hope of making contact, when a last minute call before leaving for the airport found him in his office. A forgotten Christmas gift had caused the doctor to return to his Office at the moment of their last telephone attempt. This contact caused them to cancel their air passage. The flight they cancelled caught fire in air and crashed en route with the loss of all aboard. This minor change in plans was unknown to the remainder of the group in Paris, who believing them lost, were cancelling plans to complete the expedition. Their arrival was quite a shock to the others the next morning. The trek followed a relatively direct course with large numbers of porters engaged to move the supplies south. The porters carried only to their territorial borders. Fortunately, contacts with Colonial commissioners gave them the opportunity to have the needed manpower available at each border. Porters carried 50 pounds each on their heads and were paid in salt and calico cloth. As supplies diminished, less porters were required. While traveling in the areas having a heavy infestation of malaria, they traveled at night, as the mosquitoes and tsetse flies were not as active during this period. The only problem with this hiking technique was that while the insects slept, the leopard and lion became active. It was not uncommon for a tribal commissioner to travel part of the distance with the safari as a show of good will. This gesture and lack of vigilance caused one commissioner to be badly mauled by a lion that pulled him from his horse and dragged him into the bush. (His head was held so tightly to the animal's body he could hear the lion's heart beat. The man's great strength enabled him to plunge a knife into the lion and kill it before being eaten. At that time, this was the only recorded case of man's survival in hand to hand combat with a lion. A return visit to what was then Rhodesia provided the research data for Carl's book Jungle Gods, which was printed in several languages. The book follows the religious rites and customs of a single African tribe for a full year. It was during this period that Carl was able to spend much time with the native population and study in depth their way of life and rituals, probably never before witnessed by a white man. He is also author of Jerry on Safari, a book for young people.

Австралияның шалғай аймағы

Кейін Карл Австралияның шөлейттеріне (аутбэкіне) барып, аборигендердің өмірін фотоға түсіруге тырысты. Бұл оның түсірген алғашқы кадрларының көптегенін сыйлады, бірақ бұл өте қиын болды, себебі аборигендер көшпелі өмір салтын ұстанды және сол кезде олардың тұрақты елді мекендері болған жоқ, сондықтан тек сирек кездесетін көріністерді ғана баяндау мүмкін болды. Австралияға аттанғанша, Бронкс зообағы оған көрмеге қою үшін ізделіп жүрген жануарлар мен жыландардың тобын әкелуді тапсырды. Карлтың бұл іске салған қамқорлығы мен жоспарлылығының арқасында, жануарлардың ешқайсысы үйге қайтар жолда жоғалып кетпеді, бұл зообақ қызметкерлерін қатты таң қалдырды. Кеме Питкэрн аралынан өтетін болды, және капитан аралдан телеграмма алды, онда арал тұрғындары кенгуруларды көргісі келетінін білдірді. Аталған жануарлар палубада сақталғандықтан, кеме аралға жеткенде жылдамдығын аяқтады, ал арал тұрғындары каноэлермен кемеге шауып, кенгурулар мен басқа да жануарларды көруге келді. Осы игілігі үшін арал тұрғындары Карлға махоган ағашынан жасалған әдемі құмыраны сыйға тартты. Карл сонымен қатар көптеген фотосурет техникасы мен жабдықтарын жасауға жауапты болды. Олардың арасында синхронды жарықтардың бастапқы кезеңдерін әзірлеуге қатысуы болды, бұл фотографтар үшін жаңа мүмкіндіктердің көптеген жолдарын ашқаны сөзсіз.

Жеке өмір

Карл жиі түрлі-түсті және белгілі ертедегі Барлаушылар клубының мүшелерін еске алады, олармен жақын қарым-қатынаста болған, мысалы, Мартин Джонсон, Питер Фройхен, Лоуэлл Томас, Бернт Балхен және басқалар. Мартин Джонсонның досы ретінде ол Джонсонның тағдырлы рейсі алдында Нью-Йоркте жылдық кешкі асқа қалуға көндіруге тырысты. Қосымша күнді күте алмағандықтан, ол кетіп, нәтижесінде оның өліміне әкеп соққан рейске мінген. Мартин Джонсон 1937 жылы Калифорния штатының Ньюхолл қаласының жанында Western Air Express Boeing 247 коммерциялық рейсінің апатында қаза тапты. Этнология, антропология және кинематография салаларындағы жұмысынан басқа, ол Барлаушылар клубының туын алыс елдерге алып жүріп, ежелгі халықтарды аралаған. Ол сондай-ақ клубтың сафари кештерінің негізін қалады. Бұл кештетер ұзақ жылдар бойы лекциялар сериясының танымал бөлігі болды. Осындай тағамдар осы кештестерде болуы мүмкін: Аляскадан алып жұқа, достар ұсынған түрлі ірі аңдар, скандинавиялық сыра және, ең бастысы, Карлдың әйгілі қаймақ пен жержаңғақ майынан жасалған дипі. Ол Плазада өткен жылдық кешкі ас-тойларды ұйымдастыруды бастады, олар үлкен сәттілікке ие болды. Карлдың Барлаушылар клубы комитетінің төрағасы және басқарма мүшесі ретіндегі адалдығы бәріне мәлім. Оның клуб жұмысына қатысуы және клуб мүшелеріне көмектесуі көптеген жетістіктерге жол ашты. Альберт Эйнштейнмен және Дали Ламаның інісімен болған достығы оларды Барлаушылар клубына лекцияларға шақырды, бұл оқиғалар ұзақ жылдар бойы есінде сақталды. Карлмен жүргізілген терең әңгімелер бірнеше ай бойы жазылған. Бұл жазбаларда оның қызметінің көп бөлігі қамтылған, соның ішінде 1904 жылы орыс-жапон соғысында кадет болған кезде, маңызды хабарды жеткізгені үшін Санкт-Георгий орденімен марапатталуы, содан кейін революциядағы тәжірибесі және Ресей революциясының соңғы күндері Сібірде тифтен керемет аман қалуы. Карл Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Сигнал корпусында лейтенант болып қызмет еткен, ал соғыс аяқталғаннан кейін адмирал Колчакпен бірге Ақ армияда күресу үшін американдық бөлімге қосылған. Бұл жазбалар осы мәліметтен гөрі толыққандырақ және Барлаушылар клубының архивіне қосылады.

Carl often recalls the many colorful and prominent early Explorers Club members with whom he had a close relationship, such as Martin Johnson, Peter Freuchen, Lowell Thomas, Bernt Balchen, and others. As a friend of Martin Johnson, he attempted to prevail upon him to remain in New York for the Annual Dinner on the eve of Johnson's fateful flight. Unable to stay the extra day, he left and was aboard the flight that resulted in his death. Martin Johnson died in the crash of a Western Air Express Boeing 247 commercial flight near Newhall, California in 1937. In addition to work in the fields of ethnology, anthropology and cinematology, that has seen him carry the Explorers Club flag into far flung places and visits to primitive people, he was the founder of the club's Safari Dinners. These dinners were a popular feature of the lecture series for a long time. Some of the specialties at these dinners might be such items as: giant salmon (from Alaska); a variety of big game (provided by friends); cases of beer (from a Scandinavian source); and last, but not least, Carl's famous cream cheese and peanut butter spread dip. He also initiated many of the early annual dinners held at the Plaza, which were a great success. His legendary devotion to the Explorers Club as committee chairman and board member is well known. Over the years, his untiring efforts and presence at Club functions and work projects have contributed much to the club and its members. His friendship with Albert Einstein and the brother of the Dali (sic) Lama brought them to the Explorers Club to attend lectures, which events have been remembered by those members of long standing. An in depth conversation with Carl has been taped over a period of months. These tapes cover most of his activities, including a stint while still a cadet in the Russo Japanese War in 1904, winning the medal of St. George for getting a vital message through the lines, and later his experience in the revolution and his miraculous recovery from typhus fever in the last days of the Russian revolution in Siberia. Carl had served as a lieutenant in the U. S. Signal Corp during World War I and after the Armistice had joined an American unit to fight in the White Army with Admiral Kolchak. These tapes are in greater detail than this account and will be made part of the Explorers Club Archives.