Кіріспе
Штибель (, pl. שטיבעלעך штибелек) – яһудилердің ортақ дұға оқуға арналған жері. Ресми синагогтан өзгеше, штибель әлдеқайда кішкентай және оған келу оңайрақ. Әдетте, бұл жеке үйдің бөлмесі немесе дұға оқу үшін бөлінген кеңсе сияқты кішкентай ғимарат, немесе шағын синагог сияқты үлкен болуы мүмкін. Ол синагогтың ортақ қызметтерін ұсынбауы да мүмкін. Дәстүрлі штибельдер – дұға оқу орны ғана емес, сонымен қатар қауым жиналатын орын. Хасидтік ребеге жақын болуға штибель мүмкіндік берді. Штибель сенбі күнгі үшінші тамақ – шалеш-удестің өткізілу орны болды. Штибель дұға оқуға, тамақ ішуге, әлеуметтік шараларға мүмкіндік беретін ыстық атмосферасы арқасында жаңа келгендерді қызықтырды. Штибельдер Холокостқа дейін Шығыс Еуропадағы еврей қауымдарында кең таралған. Штибель – хасидтік иудаизмнің ерекше белгісі және хасидтердің өмірінде маңызды рөл атқарды. Ол қазіргі Израиль мен АҚШ-та да кездеседі. Штибельдің құны төмен болды және хасидизмнің тамырлық қозғалыс арқылы таралуына көмектесті, онда бұрын хасидизммен танысқан адамдар оны жергілікті қауымдастықта құра алатын. Штибельдің осы ерекшелігі хасидизмнің 18 және 19 ғасырларда жергілікті және аймақтық деңгейде көптеген қауымдарға таралуына мүмкіндік берді. Израильде, ірі сауда орталықтарындағы дүкендерде тәулік бойы миньяндар өткізіледі; он адам жиналғанда жаңа миньян басталады. Иерусалимнің Зихрон-Моше ауданындағы (Геуланың жанындағы) Зихрон-Моше штибелі, тәулік бойы миньяндар өткізуге арналған көптеген бөлмелері бар толыққанды синагогта орналасқан. Бұл штибель, рабби Шолом Швадрон, "Иерусалимнің маггиді" 40 жылдан астам уақыт бойы жүргізген, жұма күнгі кешкі мусар сөздерімен әйгілі.
A shtiebel (, pl. שטיבעלעך shtibelekh) is a place used for communal Jewish prayer. In contrast to a formal synagogue, a shtiebel is far smaller and approached more casually. It is typically as small as a room in a private home or a place of business which is set aside for the express purpose of prayer, or it may be as large as a small sized synagogue. It may or may not offer the communal services of a synagogue. Traditional shtiebels are not only a place for prayer, but also a place for community gathering. Due to the prominence of a Hasidic rebbe, the shtiebel served as a medium for being near to him. A shtiebel would be host to the shaleshudes, the ritual third meal of Shabbat. The shtiebel attracted newcomers through the inviting atmosphere it created by allowing prayer, eating, drinking, and community activities. Shtiebels were common in Jewish communities in Eastern Europe before the Holocaust. The shtiebel was distinctly characteristic of Hasidic Judaism and played a central and critical role in the life of the Hasidim. It continues to exist in contemporary Israel and the United States. The shtiebel was cost effective and assisted in the spread of Hasidism through a grassroots movement where individuals previously exposed to Hasidism could establish one in their local community. This characteristic of the shtiebel allowed for Hasidism to reach more communities on the local and regional level throughout the 18th and 19th Century. In Israel, minyans are held in storefront shtiebelekh in major business areas around the clock; whenever ten men show up, a new minyan begins. The Zichron Moshe shtiebel in the Zikhron Moshe neighborhood of Jerusalem (near Geula) is located in a proper synagogue, with many rooms for round the clock minyans. This shtiebel is well known as the locale of Friday night mussar talks which Rabbi Sholom Schwadron, the "Maggid of Jerusalem," delivered for more than 40 years.
Штиблах қазіргі мағынасында
Израильдегі ультра-ортодоксал қауымдастығында бірнеше бөлмеден (штибелех) тұратын, дұға оқуға арналған синагогтар пайда болды. Штиблахтың мақсаты – параллель дұға оқу орны мен еркін атмосфераны қамтамасыз ету. Синaгогтарда белгілі дұға уақыттары, отыру реті және басқа да тәртіптер болса, штиблахтар күнінің кез келген уақытында жұмыс істейді және көшпенді жамағатты қабылдайды.