Магнус I: Брунсвик-Люнебург герцогі және тартыстар тарихы

Кіріспе

Магнус I (1304–1369), «Тақуа» (латынша: Pius) аталған, Брансвик-Люнебург герцогы. Брансвик-Люнебург герцогы Альберттің ұлы, Магнус 1318 жылы әкесі қайтыс болғанда әлі кәмелетке толмаған еді; ол және оның інісі Эрнест ағасы Оттоның қамқорлығына алынды, ол ағалары есейгеннен кейін де жалғыз билеуші болып қалды. 1333 жылы Рим императоры Людовик IV-нің немересі Софияға үйленгеннен кейін, Магнус Ландсберг маркграфы және Саксония граф-палатині болып тағайындалды. Магнус Сангерхаузенде тұрақтап қалды. 1344 жылы Отто қайтыс болғанда, Магнус пен Эрнест бірлесіп мемлекетті басқарды; бірақ 17 сәуірде 1345 жылы олар аумақты бөлісуге келісті. Магнус Вольфенбюттель княздығын алды. 1346 жылы Вольфенбюттель мен Магдебург архиепископы арасында шекаралық соғыс басталды. Осы қақтығыста көмекке ие болу үшін Магнус Ландсберг маркграфтығын Мейсен маркграфы Фридрих II-ге сатты. Бірақ 1347 жылы архиепископ Шёнингенді басып алды, сондықтан Магнус Хётенслебен мен басқа да иеліктерін архиепископқа беруге мәжбүр болды. Соғыстан қаржылық тұрғыдан қиын жағдайға түскен Магнус мемлекеттегі қалалардың құқықтарын кеңейтуіне тосқауыл бола алмады; әсіресе Брансвик қаласы күшейе берді. 1348 жылы император Ландсберг пен Саксония Пфальцын Анхальт князі Бернардқа берді. Осы аумақтар үшін Магнус пен Бернард арасындағы дау Магнустың ұлы Магнус пен Анхальт-Бернбург князі Бернард III-нің қызы Екатеринаның некесімен аяқталды. Магнус өзінің ұлы Людовик үшін Люнебург княздығын сақтап қалуға тырысты, осылайша оны Вольфенбюттельмен біріктіруге болатын еді. Люнебург князі Вильгельм II, Брансвик-Люнебург герцогы, Магнустың тегінен шыққан Вельфтер әулетінің мүшесі, ұлы болған жоқ; алайда, ол Магнустың жоспарына келіспес бұрын, өзінің қызының ұлына, Саксония герцогының туысына княздықты уәде берген еді. Сондықтан Людовик Вильгельмнің қызы Матильдаға үйленді. Ұзаққа созылған қақтығыс басталды, ол 1388 жылы ғана шешілген Люнебург мұрагерлік соғысына әкелді. 1367 жылы Магнус Магдебург архиепискобы Дитрих, Халберштадт епискобы Альберт, Анхальт князі Вальдемар және басқалармен бірге Гильдесхайм епискобы Герхард Бергке қарсы науқанға қатысты; олар 3 қыркүйекте Фермсен мен Динклар маңындағы шайқаста Гильдесхаймнен жеңіліске ұшырады. (Динклар шайқасы) Магнус тұтқынға алынып, бостандығын сатып алуға мәжбүр болды. Ол 1369 жылғы жазда қайтыс болды.

Magnus I (1304–1369), called the Pious (Latin Pius), was duke of Brunswick Lüneburg. The son of Albert the Fat, Duke of Brunswick Lüneburg, Magnus was still a minor when his father died in 1318; he and his brother Ernest were put under the guardianship of their elder brother Otto, who continued as sole ruler even after his brothers came of age. After marrying Sophia, a niece of Louis IV, Holy Roman Emperor, Magnus was appointed margrave of Landsberg and count palatine of Saxony by the Emperor in 1333. Magnus took residence at Sangerhausen. When Otto died in 1344, Magnus and Ernest jointly took over government of the state; but already on 17 April 1345, they agreed to divide the territory. Magnus received the Principality of Wolfenbüttel. In 1346, a border war between Wolfenbüttel and the Archbishop of Magdeburg broke out. In exchange for help in this conflict, Magnus sold the Margraviate of Landsberg to Frederick II, Margrave of Meißen. But the Archbishop conquered Schöningen in 1347, and Magnus had to cede Hötensleben and some other possessions to the Archbishop. Financially ruined by the war, Magnus could not stop the cities in the state from acquiring more and more rights; especially the City of Brunswick was becoming more powerful. In 1348, the Emperor gave Landsberg and the Palatinate of Saxony to Bernard, Prince of Anhalt. The ensuing conflict over these territories between Magnus and Bernard ended amicably with a marriage between Magnus' son Magnus and Catherine, daughter of Bernhard III, Prince of Anhalt Bernburg. Magnus attempted to secure the Principality of Lüneburg for his son Louis, so that it could be reunited with Wolfenbüttel. The prince of Lüneburg, William II, Duke of Brunswick Lüneburg, a member of the same house to which Magnus belonged, the House of Welf, did not have sons; however, he had already promised the principality to a son of his daughter, a relative of the Duke of Saxony, before he agreed to Magnus' plan. Louis then married William's daughter Matilda. A lengthy conflict broke out that culminated in the Lüneburg Succession War, which was resolved only in 1388. In 1367, Magnus joined Dietrich, Archbishop of Magdeburg, Albert, Bishop of Halberstadt, Valdemar, Prince of Anhalt, and others in a campaign against Gerhard of Berg, Bishop of Hildesheim; they were defeated by Hildesheim in a battle near Farmsen and Dinklar on 3 September. (:de:Schlacht von Dinklar) Magnus was taken prisoner, and had to buy his freedom. He died in summer of 1369.