Кіріспе

Кіші Бостон – Вашингтон штатының Китсап округіндегі қауымдастық. Ол Порт Гэмблдің шығыс жағында, Худ каналының шығанағында орналасқан және Порт Гэмблдің құрамына кірмейтін қауымдастығының тіке қарсысында жатыр. Кіші Бостон Порт Гэмбл үнді резервациясының ішінде орналасқан, онда С'Клаллам тайпасының Порт Гэмбл тобы тұрады. Порт Гэмбл С'Клаллам резервациясы федералдық үкімет сенімгерлікпен ұстап тұрған жерлерден құралған. Резервацияда жеке меншік жерлер жоқ. Жердің көп бөлігі орманды, тұрғын үйлермен, бизнес және кеңсе аймақтарымен жабдықталған. АҚШ халық санау бюросы бұл жерді Порт Гэмбл тайпалық қауымдастығының халық санағы бойынша белгіленген аймағы деп тізімдеген, 2010 жылғы санау бойынша 916 адам тұрады. Олимпиада тауларының жаңбырдан қорғалған аймағында орналасқандықтан, резервацияға жылына шамамен жаңбыр жауады. Резервация жерлері жағалаудан басталып, көлбеу төбелерге дейін көтеріледі. Порт Гэмбл шығанағы – Китсап округінде коммерциялық моллюскалар жинау үшін әлі де ашық болатын соңғы шығанақ. Тайпаның Мидл Крикте шарапханасы бар. Резервацияда аю, бұғы және басқа да жабайы жануарлар мекендейді.

Тарих

1938 жылғы 16 маусымда С'Клалам тайпасы Порт Гэмбл шығанағында резервация алды, бұл олардың тарихи мекені. 1848 жылы АҚШ Орегон аумағын құрған кезде С'Клаламдар Порт Гэмбл шығанағының батыс жағындағы ауылдарда тұрған. 1853 жылғы жазда Джозиа Келлер Пьюгет Милл компаниясы үшін арақ ішетін зауыт салу үшін кемемен келді. Ол жергілікті тұрғындарды зауытқа орын беру үшін шығанақтың ар жағына көшуді сұрады және үйлеріне тегін ағаш, отын және Рождество сыйлықтарын ұсынды. С'Клаламдар келісім берді. Келлердің зауыты гүлденді және көптеген С'Клаламдар онда жұмыс істеді. Соңында Пьюгет Милл компаниясы және басқа да ағаш өңдеу компаниялары Порт Гэмбл шығанағының айналасындағы барлық жерге құқық алды. С'Клаламдар 1855 жылғы 26 қаңтардағы Пойнт-Но-Пойнт шартында жерге қатысты құқықтарынан бас тарды. Аталған келісімге сәйкес, тайпа Скокомиш тайпасымен бірге резервацияға көшірілуі тиіс еді. Бірақ С'Клаламдардың азаматтарының көпшілігі көшуге мүдделі болған жоқ. Олар су мен жерден күнкөріс табуын жалғастырды және зауытта жұмыс істеді. «Кішкентай Бостон» (атауын янки теңіз капитаны берген) құм сілкінісінде салынған ағаш үйлерден тұрды. Су ағаш ойықтары арқылы тасымалданды, ал тұрғындар өз үлесін бағыттау үшін бөгет тақталарын пайдаланды. Үйлер толқындардан қорғану үшін қасиетті тіреулерге орнатылды, ал санитарлық талаптар сазды жазықтардың үстіндегі жабық әжетханалардан және олармен байланысты ағаш жолдардан тұрды. Кейбір С'Клаламдар шығанақ бойындағы жерді ақшаға немесе Үндістердің жер иелену туралы заңына сәйкес сатып алды. Жер ағашпен кесілгеннен кейін, ол ағаш өңдеу компаниялары үшін қызығушылық тудырмады. Мұндай құқықтардың көп бөлігі Ұлы депрессия кезінде иелері округтік салықтарды төлей алмағандықтан жоғалды. 1934 жылғы Үндістерді қайта ұйымдастыру туралы заңға сәйкес АҚШ үкіметі резервация үшін жер сатып алды. Ішкі істер департаменті Пьюгет Милл компаниясынан жер сатып алып, 1938 жылы С'Клалам (кейде Клалам деп жазылады) резервациясын құрды. Денсаулық сақтау қызметкерлері «Кішкентай Бостон» ауылын өртеп жіберді, өйткені ол денсаулыққа қауіп төндірді, ал резервацияда жаңа үйлер салынды.