Ж.Ф. Кеннеди әкімшілігі мен әйелдер мәртебесі жөніндегі комиссия
Presidential Commission on the Status of Women
АҚШ президентіне кеңесші орган – Әйелдер мәртебесі жөніндегі комиссия (PCSW). 1961 ж. құрылып, әйелдер құқықтарын қорғауға бағытталған. Тарихы мен мақсаты туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
JFK дәуіріндегі АҚШ президентіне кеңесші орган
JFK era advisory body to the U. S. president
Президенттің Әйелдер мәртебесі жөніндегі комиссиясы (PCSW) әйелдердің мәртебесіне қатысты мәселелер бойынша АҚШ Президентіне кеңес беру мақсатында құрылды. Ол Джон Ф. Кеннединің 1961 жылғы 14 желтоқсанда қол қойған жарлығымен құрылды. 1975 жылы ол Әйелдер комиссияларының Ұлттық қауымдастығына айналды.
The President's Commission on the Status of Women (PCSW) was established to advise the President of the United States on issues concerning the status of women. It was created by John F. Kennedy's signed December 14, 1961. In 1975 it became the National Association of Commissions for Women.
Өмірбаян
Джон Ф. Кеннеди әкімшілігі әйелдердің мәртебесі жөніндегі президенттік комиссияны ұсынды, бұл комиссия әйелдердің мәртебесіне қатысты алаңдаушылық білдіргендерге жауап беру үшін, сонымен бірге Кеннеди әкімшілігінің еңбекшілерге негізделген қолдаушыларын Тең құқықтар туралы түзетуді қолдау арқылы наразылыққа түсірмейтін мақсатта құрылды. Сол кезде Кеннедидің жеңісіне үлкен үлес қосқан еңбек ұйымдары Тең құқықтар туралы түзетуді ратификациялауға қарсы болды, олар әйелдерге қорғау шараларын қабылдау қажет деп есептеді және түзету осы шараларға кедеріс келтіруі мүмкін деп қорқыды. 1960 жылы президенттікке кандидат болған Джон Ф. Кеннеди бұрын Элеонора Рузвельтке саяси қолдау сұраған еді. Рузвельт оны қолдаудан бас тартып, Адлай Стивенсон II-ге адал болды. Ол Кеннедидің Джо Маккартимен байланысын және азаматтық құқықтар жөніндегі жеткіліксіз нәтижелерін ұнатпады. Кеннеди сайланғаннан кейін, ол Рузвельтке, сол кезде АҚШ Әйелдер бюросының директоры болған Эстер Петерсон ұсынған жаңа комиссияның төрағасы болуын сұрады. Рузвельт Президент әйелдердің мәртебесі жөніндегі комиссия төрағалығына тағайындалды. Бұл оның соңғы қоғамдық лауазымы болды.
John F. Kennedy's administration proposed the President's Commission on the Status of Women to address people who were concerned about women's status while avoiding alienating the Kennedy administration's labor base through support of the Equal Rights Amendment. At the time, labor, which had been important to Kennedy's victory, opposed ratification of the Equal Rights Amendment believing instead that women required protective legislation—and fearing that the amendment would prevent this. While running for the presidency in 1960, John F. Kennedy had earlier approached Eleanor Roosevelt for political support. Roosevelt refused to support him, remaining loyal to Adlai Stevenson II. She had disliked Kennedy's ties to Joe McCarthy and mediocre civil rights record. After Kennedy's election, he asked Roosevelt to chair a new commission proposed by Esther Peterson, then Director of the United States Women's Bureau. Roosevelt accepted appointment to chair the President's Commission on the Status of Women. This was her last public position.
Теңдік пен қорғау заңнамасы
Осы уақытқа дейін әйелдерге қатысты заңнамалар көбінесе қорғаушы заңнама түрінде қабылданды. Қорғаушы заңнама әйелдерге ғана қатысты, олардың биологиялық ерекшеліктерін жұмыс орындарында ескеру қажет деген сенімге негізделген. Көптеген 19-шы және 20-шы ғасырдың басындағы прогрессивтік ойлаушылар, соның ішінде қазір феминисттер деп атайтын кейбір адамдар (айырмашылықты феминисттер) бұл заңнаманы қолдады. Оның мақсаты – жұмыс істейтін әйелдерді жұмыста жарақат алудан және қанаудан қорғау еді. Бірақ көбінесе қорғаушы заңнамалар жұмыс берушілерге әйелдерді жұмысқа алмауға немесе оларға ерлерге қарағанда төмен жалақы төлеуге құлықты себеп болды. Әйелдерге жұмыс орнында көптеген жағдайлар жасау қажет болғандықтан, жұмыс берушілер үшін ерлерді ғана жұмысқа алу оңай және арзан болды. 1970 жылға дейін кәсіподақтар мен ұйымдасқан еңбек ұжымдары Тең Құқықтарға түзету енгізуге қарсы болды (ол ерлер мен әйелдерге қатысты әртүрлі талаптарды көздейтін заңдарды жойатын еді).
Legislation related to women in the workplace up to this time had usually taken the form of protective legislation. Protective legislation advocated gender based workplace restrictions specifically for women on the belief that their biological differences needed to be accommodated in the workplace. Supported by many 19th and early 20th century progressives including some we would now call feminists (difference feminists), protective legislation was supposed to help working women avoid workplace injury and exploitation. However, more often, protective legislation just provided employers with the justification to avoid hiring women altogether or to not pay them the same wages as men received. If women needed so many accommodations in the workplace, it was subsequently easier and cheaper for employers to only hire men. Until the 1970s, trade unions/organized labor opposed the Equal Rights Amendment (which would have prevented laws holding different standards for men and women).
Комиссияны құру
PCSW – әлеуметтік феминистердің жылдар бойы атқарған лоббилік және белсенді жұмыстарының нәтижесі болды. Халықаралық еркін кәсіподақтар конфедерациясының Әйелдер комитетін құрған Эстер Петерсон 1959 жылы Кеннедиге өте қиын жарыста көмектесу үшін «Кеннеди үшін әйелдер» ұлттық комитетін құрды. 1961 жылы Петерсон Долли Робинсон және Китти Элликсон сияқты кәсіподақ әйелдерімен кездесіп, PCSW үшін ұсыныс әзірлеуді бастады. Петерсон бұл ұсынысты хатшы Артур Голдбергке жіберді, ол Элликсонның жобасындағы тілді пайдаланып Кеннедиге хат жазды. Нәтижесінде президент Кеннеди 1961 жылдың 14 желтоқсанында PCSW құру туралы 10980-шы жарлыққа қол қойды. PCSW 1961 жылы жұмысын бастаған кезде Конгресс әйелдердің мәртебесіне қатысты 412 заң жобасын қарастыруға кірісті. PCSW-нің өзі федералды үкіметке әйелдердің құқықтары мен рөлдерін саяси талқылауға және мемлекеттік саясатты қабылдауға лайық маңызды мәселе деп қарастыруға серпін берді. Кеннеди әкімшілігі PCSW-ні ұлттық қауіпсіздік мақсатында әйелдердің қабілетін азат етуге бағытталған «Суық соғыс» дәуіріндегі бастама ретінде жариялады. Кеңес Одағымен күрес жеңіске жету үшін Америкаға барлық азаматтарының қабілеттері қажет болды. Әйелдерге жасалған кемсіту олардың маңызды лауазымдарға тағайындалуына кедергі келтіруі мүмкін еді. Президент Франклин Д. Рузвельттің жесірі Элеонора Рузвельт PCSW төрағасы болып тағайындалды. Рузвельт 1962 жылы қайтыс болғанға дейін PCSW-ге төрағалық етті. Оның орнына ешкім тағайындалмады, бірақ комиссияның атқарушы вице-төрағасы Эстер Петерсон комиссияның жұмысы аяқталғанға дейін басқарды.
The PCSW was the results of years worth of lobbying and activism by social feminists. Esther Peterson, founder of the Women's Committee of the International Confederation of Free Trade Unions, set up the Women for Kennedy National Committee in 1959 helping Kennedy in an extremely close race. In 1961, Paterson met with trade union women, including Dollie Robinson and Kitty Ellickson, and began to draft a proposal for the PCSW. Peterson sent the proposal to secretary Arthur Goldberg, who wrote to Kennedy using language from Ellickson's draft. This ultimately led to President Kennedy signing Executive Order 10980 which established the PCSW on December 14, 1961. When PCSW began in 1961, Congress began considering 412 pieces of legislation related to women's status. The PCSW's very existence gave the federal government an incentive to again consider women's rights and roles as being a serious issue worthy of political debate and public policy making. The Kennedy administration itself publicly positioned the PCSW as a Cold War era initiative to free up women's talents for national security purposes. To win the global challenge against the Soviet Union, America needed the talents of all its citizens. Discrimination against women could mean that they were barred from important positions that they could fill. Eleanor Roosevelt, widow of President Franklin D. Roosevelt, was appointed to chair the PCSW. Roosevelt chaired the PCSW until her death in 1962. No replacement was appointed, but Esther Peterson, the Executive Vice chair of the commission, ran the commission until its conclusion.
"Америкалық әйелдер"
1963 жылы 11 қазанда Элеонора Рузвельттің 79-шы туған күнімен бірге келіп, PCSW өзінің «Америкалық әйелдер» атты соңғы есебін жариялады. Есеп американдық әйелдердің жағдайын көрсетеді және одан әрі шаралар қабылдау бойынша ұсыныстар береді. Бұл есепте «бос» қоғамда американдық әйелдерге қатысты теңсіздіктер сынға алынды, сонымен бірге әйелдердің дәстүрлі гендерлік рөлдерінің маңыздылығы мойындалды. Еңбек нарығының және Кеннедидің еңбек саласындағы байланыстарының сол кездегі позициясын көрсететін есепте, Тең құқықтар туралы түзету туралы тікелей мәлімдеме жасалмады. Оның орнына, ерлер мен әйелдер арасындағы конституциялық теңдік маңызды екені және әйелдерді 14-ші түзетудің тең қорғау ережесімен қорғауға болатынын Жоғарғы Сот шешімі арқылы қол жеткізуге болады деп айтылды. Комиссия әйелдердің бұрыннан дискриминацияға қарсы конституциялық қорғау құқығы болғандықтан, конституциялық түзетуді «қазіргі таңда» қолдамайтынын мәлімдеді. Дегенмен, Комиссияның кейбір маңызды мүшелері, егер Сот 14-ші түзетуді әйелдерге қатысты қолданудан бас тартса, тең құқықтар туралы түзетуді қолдайтындарын жеке сөйлескенде айтты.
On October 11, 1963, coinciding with what would have been Eleanor Roosevelt's 79th birthday, the PCSW issued its final report, entitled "American Women", documenting the status of American women and making recommendations for further action. The report criticized inequalities facing the American woman in a "free" society while acknowledging the importance of women's traditional gender roles. Reflecting the then position of labor and Kennedy's labor ties, the report avoided a flat statement about the Equal Rights Amendment. Instead, it stated that constitutional equality between men and women was essential and should be achieved through a Supreme Court decision holding that women were protected by the Fourteenth Amendment's equal protection clause. The Commission stated that because women were already entitled to constitutional protection against discrimination, it did not "now" endorse a constitutional amendment. However, some key members of the Commission said privately that they would support an equal rights amendment if the Court refused to extend the Fourteenth Amendment to cover women.
Комиссияның қамтылуы және есебі
АҚШ Еңбек департаментінің Әйелдер бюросының басшысы Эстер Петерсон «The Today Show» бағдарламасында комиссияның қорытындылары мен олардың салдары туралы сөйлесті. «Associated Press» агенттігі соңғы есептің ұсыныстары бойынша төрт бөлімнен тұратын жалпыұлттық материал жариялады, ал 1965 жылы осы қорытындылар негізінде көптеген оқырманға арналған кітап шықты. 1962 жылы ұлттық комиссия құрылғаннан бастап штаттар мен жергілікті билік органдары (қалалар, колледждер мен университеттер және т.б.) өз аймақтарындағы әйелдердің жағдайына қатысты зерттеулер жүргізе бастады. 1967 жылға қарай барлық елу штаттың комиссиялары жұмыс істеді. 1970 жылы осы комиссиялар Әйелдердің жағдайы жөніндегі комиссиялардың штараралық қауымдастығын (IACSW) құрды, ал 1975 жылы IACSW Әйелдер жөніндегі комиссиялардың ұлттық қауымдастығына (NACW) айналды. Осы кезде NACW қалалық және округтік комиссияларды да қамтыды.
U. S. Department of Labor Women’s Bureau head Esther Peterson appeared on The Today Show to discuss commission findings and ramifications. The Associated Press ran a four part nationwide story on the final report recommendations, and a 1965 mass market book was published of the findings. By 1962, the creation of a national commission encouraged states and localities (cities, colleges and universities, etc.) to begin studying women's status in their areas. All fifty states had commissions in operation by 1967. In 1970 these commissions formed the Interstate Association of Commissions on the Status of Women (IACSW) and in 1975, the IACSW became the National Association of Commissions for Women (NACW) At that time, the NACW expanded to include city and county commissions.
ПХЖЖ Ұлттық әйелдер ұйымының құрылуына ықпал етеді
PCSW-тің әйелдер мәртебесі жөніндегі зерттеулері, сондай-ақ штаттық комиссиялар жүргізген зерттеулер әйелдерге қатысты кемсітушіліктің өте күрделі мәселе екенін көрсетті. 1964 жылы АҚШ Еңбек департаменті штаттық комиссия мүшелерін жыл сайын Вашингтонға шақырып, осы кемсітушілікпен күресудің ең тиімді тәжірибелерін талқылай бастады. 1966 жылы Вашингтонда өткен комиссиялар отырысында бірнеше қатысушы Жұмыспен қамтудағы тең мүмкіндіктер жөніндегі комиссияның (EEOC) жұмысқа орналасудағы жыныстық кемсітушілікке тыйым салатын қағиданы орындамауына наразылық білдіріп, пікірталас бастады. Говард В. Смит (Виргиния) 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауындағы жұмыспен қамту ережесіне Ұлттық әйелдер партиясының Виргиния бөлімшесінің өтініші бойынша «жыныс» деген сөзді қосты, осылайша ақ әйелдер де Азаматтық құқықтар туралы заңмен қорғалатын болды. Смит, Тең құқықтар туралы түзетуді көп жылдар бойы қолдаған адам, 1964 жылғы қарашадағы сайлау науқанында осы түзетуге өзінің үлес қосқанын мәлімдеді. Заң қосымша пікірталассыз қабылданды. Алғаш рет АҚШ-та жекеменшік жұмыспен қамтудағы барлық жыныстық кемсітушілікке қарсы заң пайда болды. EEOC-ге қысым жасағысы келген әйелдерге 1966 жылғы штаттық әйелдер комиссиясының отырысында тиісті резолюция қабылдауға рұқсат берілмегендіктен, олар осы заңның күшіне енуін және басқа да мақсаттарға жету үшін тәуелсіз ұйым – «әйелдерге арналған NAACP» құру қажеттігіне келісті. Ұлттық әйелдер ұйымы (NOW) 1966 жылғы қазанда конференция қатысушылары тарапынан құрылды, бұл феминизмнің «екінші толқынының» алғашқы жаңа феминистік ұйымы болды. NOW-дың алғашқы басқармасында бұрынғы EEOC комиссары Ричард Грэм вице-президент ретінде қызмет етті.
The PCSW research on women's status, as well as the research conducted by state commissions, demonstrated that discrimination against women was a serious problem. In 1964, the U. S. Department of Labor began to bring members of state commissions to Washington annually to discuss best practices to combat such discrimination. At the 1966 meeting of commissions in Washington, several of the attendees began talking with each other about their frustrations with the Equal Employment Opportunity Commission's (EEOC) failure to enforce the provision barring sex discrimination in employment. Howard W. Smith (Virginia) had added "sex" into the employment provision (Title VII) of the 1964 Civil Rights Act at the request of the Virginia branch of the National Woman's Party so that white women would be protected by the Civil Rights Act. Smith, a long time supporter of the Equal Rights Amendment, noted in his campaign literature in November 1964 that he was responsible for this amendment. The Act passed into law without additional floor debate. For the first time, the United States had a law against all sex discrimination in private employment. Because the women interested in pressuring the EEOC were not allowed to pass such a resolution at the 1966 meeting of the state commissions on women, they decided they needed to create an independent organization—an "NAACP for women" which would press for enforcement of this law and for achieving other objectives. The National Organization for Women (NOW) was founded by conference attendees in October 1966, the first new feminist organization of the "second wave" of feminism. A former EEOC commissioner, Richard Graham, was on NOW's first board as a vice president.