Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық композитор және әндерді оркестрге қоюшы (1911–1999)
American composer and arranger (1911–1999)
Фрэнк Денни Де Воль (20 қыркүйек 1911 – 27 қазан 1999) – американдық оркестр жетекшісі, әндерді оркестрге қоюшы, композитор және актер. Композитор ретінде ол төрт рет «Оскар» сыйлығына ие болды.
Frank Denny De Vol (September 20, 1911 – October 27, 1999) was an American bandleader, arranger, composer and actor. As a composer, he was nominated for four Academy Awards.
Ерте өмір
Де Воль Батыс Вирджинияның солтүстігіндегі Маршалл округіне қарасты Моундсвиллде дүниеге келді және Огайо штатының Кантон қаласында өсті. Оның әкесі Герман Франк Де Воль Кантон қаласындағы Гранд Опера үйінің музыкалық жетекшісі болды, ал анасы Минни Эмма Хамфрис Де Воль тігін шеберханасында жұмыс істеді. Ол Майами университетінде білім алды. Де Воль 12 жасында музыка жазуды бастады, сонымен қатар ол музыкалық жетекші болып та жұмыс істеді.
De Vol was born in Moundsville in Marshall County in northern West Virginia, and was reared in Canton, Ohio. His father, Herman Frank De Vol, was band leader of the Grand Opera House in Canton, Ohio, and his mother, Minnie Emma Humphreys De Vol, had worked in a sewing shop. He attended Miami University. De Vol began composing music when he was 12. for which he also was musical director.
Голливуд
Де Воль көптеген Голливуд фильмдеріне музыка жазды, олардың төртеуі үшін «Оскар» сыйлығына ұсынылды: «Жастық сырлары» (1959), «Сүйкімді Шарлотта, тыныштық!» (1964), «Мысық Баллу» (1965) және «Кім келеді кешке?» (1967). Де Вольдің көптеген музыкаларының ішінде «Өлімге қатысты сүйіс» (1955), «Бейби Джейнге не болды?» (1962), «Маклинток!» (1963), «Феникстің қанаты» (1965), «Шыны түбінен көрініс» (1966), «Киелі он екілік» (1967), «Жылдамдық» (1975), «Герби Монте-Карлоға сапар шегеді» (1977) және «Герби еңбек етеді» (1980) бар. Ол режиссер Роберт Олдричтің көптеген Дорис Дей комедиялары мен фильмдеріне де музыка жазды. Де Воль Screen Gems компаниясының «Dancing Sticks» логотипі үшін әуен де жазды (1963–1965), ол Columbia Pictures телеарнасының барлық телесериалдарында пайда болды.
De Vol wrote the scores for many Hollywood movies, receiving Academy Award nominations for four of them: Pillow Talk (1959), Hush Hush, Sweet Charlotte (1964), Cat Ballou (1965) and Guess Who's Coming to Dinner (1967). De Vol's numerous scores included Kiss Me Deadly (1955), What Ever Happened to Baby Jane? (1962), McLintock! (1963), The Flight of the Phoenix (1965), The Glass Bottom Boat (1966), The Dirty Dozen (1967), Hustle (1975), Herbie Goes to Monte Carlo (1977) and Herbie Goes Bananas (1980). He also scored many Doris Day comedies and films for director Robert Aldrich. De Vol also composed the jingle for the Screen Gems' "Dancing Sticks" logo (1963–1965), which appeared on all television series produced by the television division of Columbia Pictures.
Теледидардағы жұмысы
Де Воль Эдгар Бергеннің CBS телеарнасының ең үздік уақытындағы «Do You Trust Your Wife?» (1956–1957) ойын шоуының музыкалық директоры (және кейде көрінетін) болды. «Фрэнк Де Воль оркестрі» NBC телеарнасының ең үздік уақытындағы музыкалық әртүрлілік шоуы «Розмари Клуни жұлдызындағы Люкс шоуы» (1957–1958) бағдарламасында ойнады. Осы кезеңде ол «Бетти Уайт шоуы» (1954) және Род Кэмеронның «State Trooper» сериалдарында пайда болды. 1964 жылы ол «My Favorite Martian» сериалының бірінші маусымындағы бір эпизодта және 1960 жылдар бойы әртүрлі телешоуларда қонақ ретінде көрінді. 1970 жылдары ол сатиралық/пародиялық «Fernwood 2 Night» (1977) және «America 2 Night» (1978) ток-шоуларында ирониялық түрде ашулы дирижер Happy Kyne рөлінде ойнады. Де Воль «Отбасылық істер», «Брейдилер» және «Менің үш ұлым» сияқты теледидарлық тақырыптарымен ең жақсы танылады. «Менің үш ұлым» тақырыбы музыкалық жағынан күрделі болды, маримба мелодия үстінен триплеттік облигато (танымал «Chopsticks» пьесасы) орындады және 1961 жылы хит-сингл атанды. Ол «МакКлауд» және «Махаббат кемесі» сериалдарының эпизодтарына, сондай-ақ теледидардағы басқа да жұмыстарға музыка жазды. 1969 жылдан бастап «The Fuzz» Бразилияның «Jornal Nacional» тележаңалықтарының тақырып әніне айналды.
De Vol was musical director (and occasionally seen) on Edgar Bergen's CBS Television prime time game show Do You Trust Your Wife? (1956 1957). "Frank De Vol's orchestra" was featured on the NBC Television prime time musical variety series The Lux Show Starring Rosemary Clooney (1957 1958). During this time, he appeared on The Betty White Show (1954) and Rod Cameron's syndicated State Trooper. In 1964 he was seen in an episode during the first season of, My Favorite Martian and several guest spots on different television shows throughout the 1960s. In the 1970s, he appeared as the ironically named dour bandleader Happy Kyne on the talk show satire/parody Fernwood 2 Night (1977) and America 2 Night (1978). De Vol is best recognized for his television theme tunes, like Family Affair, The Brady Bunch and My Three Sons. The My Three Sons theme was musically complex, with a marimba playing a triplet obligato (the famous tune "Chopsticks") over the melody in time, and was a hit single in 1961. He composed scores for episodes of McCloud and The Love Boat, amongst other work for television. Beginning in 1969, "The Fuzz" became the theme song of Brazilian television newscast Jornal Nacional.
Актерлік өнер
Де Воль комик кейіпкерлерге маманданған актер де болды. Ол 1977–1978 жылдары Норман Лирдің «Фернвуд 2 Night» және «Америка 2 Night» ток-шоуларының пародийасындағы мұңды оркестр жетекшісі Хэппи Кайн рөлімен ең танымал болды. Ол сондай-ақ «Мен Диккенспін, ол Фенстер» сериалында Диккенс пен Фенстердің басшысы Майрон Баннистер рөлінде қайта-қайта пайда болды; «Кара Уильямс шоуында», «Джинни туралы арманымда», «Гиджетте», «Бонанзада», «Петтикоат Анчада» (1967 жылғы «Бұл түн» және 1969 жылғы «Орган қоры» эпизодтарында пастор Бартон рөлінде), Микки Руни жұлдыздықтағы «Миккиде», «Брэйди Банчта», «Get Smart» (кем дегенде 2 рет профессор Карлтон рөлінде) және «Джефферсондарда» ойнады. 1961 жылғы «Ата-аналар тұзағы» фильміндегі «Түнделік» лагерінің басшысы және Джерри Льюистің 1967 жылғы «Ұлы ауыз» комедиялық фильміндегі экрандағы баяндаушы рөлінде де комик рөлдерді ойнады. Де Воль «Менің үш ұлым» шоуының соңғы маусымында оркестр жетекшісі ретінде пайда болды, сонымен қатар шоудың тақырыптық музыкасын жазды және он екі маусымының көп бөлігінде үй композиторы болып жұмыс істеді. Ол «Отбасылық істер» сериалының көптеген эпизодтарын, соның ішінде «Менің үш ұлымдағы» сияқты көптеген музыкалық фрагменттерді де музыкамен сүйемелдеді. 1980 жылы ол «Diff'rent Strokes» сериалының екінші маусымындағы «The Slumber Party» 22-ші эпизодында пайда болды. Де Воль актерлік жұмысы үшін «Фрэнк Де Воль» деп, ал музыкалық жұмысы үшін «Де Воль» деп аталуын қалаған.
De Vol was also an actor specializing in deadpan comic characters. He was perhaps best known as the dour bandleader Happy Kyne on the Norman Lear talk show parodies Fernwood 2 Night and America 2 Night, in 1977–78. He also had a recurring role in I'm Dickens, He's Fenster as Myron Bannister, Dickens & Fenster's boss; and appeared on The Cara Williams Show, I Dream of Jeannie, Gidget, Bonanza, Petticoat Junction (1967 episode: "That Was the Night That Was" & 1969 episode: "The Organ Fund" as Reverend Barton), Mickey starring Mickey Rooney, The Brady Bunch, Get Smart (at least 2 appearances as Professor Carleton) and The Jeffersons. He had also comic roles as Chief Eaglewood, the head of the Thundercloud Boys' Camp in 1961's The Parent Trap, and as the onscreen narrator in Jerry Lewis's 1967 comedy film The Big Mouth. De Vol appeared as a bandleader in the last season of My Three Sons, in addition to writing the theme music and serving as in house composer for most of the show's twelve seasons. He also scored most episodes of Family Affair, including many of the same incidental music cues as My Three Sons. In 1980, he appeared in the second season of Diff'rent Strokes, in episode 22, "The Slumber Party". De Vol preferred to be credited as "Frank De Vol" for his acting appearances, and as "De Vol" for his musical work.
Жеке өмір және өлім
Де Воль 1962 жылы музыкамен айналысатын ерлердің ұлттық бауырластығы Phi Mu Alpha Sinfonia-ның Гамма Омега бөлімінің құрметті мүшесі ретінде қабылданды. 1990 жылдардың ортасында, сексеннен асса, Де Воль Американың Биг-Бенд академиясының жұмысына белсенді қатысты. Ол екі рет үйленді, алғаш 1935 жылы Грейс Агнес МакГинтиге. 54 жылға созған некеден Линда Морхаус және Донна Коупленд есімді екі қызы дүниеге келді, ал Грейс 1989 жылы қайтыс болғаннан кейін бұл одақ аяқталды. Екінші рет 1991 жылы телеарна актрисасы және биг-бенд әншісі Хелен О'Коннеллға үйленді, ол 1993 жылы қайтыс болды. Де Воль 1999 жылдың 27 қазанында Калифорния штатының Лафайетте қаласында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Ол Голливуд тауындағы Forest Lawn Memorial Park Cemetery зиратына жерленген.
De Vol was initiated as an honorary member of the Gamma Omega chapter of Phi Mu Alpha Sinfonia, the national fraternity for men in music, in 1962. In the mid 1990s, well into his eighties, De Vol was active in the Big Band Academy of America. He was married twice, first to Grayce Agnes McGinty in 1935. The 54 year marriage produced two daughters, Linda Morehouse and Donna Copeland, and ended with Grayce's death in 1989. His second marriage was to television actress and big band singer Helen O'Connell from 1991 until her death in 1993. De Vol died of congestive heart failure on October 27, 1999, in Lafayette, California. He is interred at the Forest Lawn Memorial Park Cemetery in Hollywood Hills.