Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әдеби жанр
Literary genre
Инвазия әдебиеті (сонымен қатар инвазия романы немесе болашақ соғыс жанры) – 1871 жыл мен Бірінші дүниежүзілік соғыс (1914–1918 жылдар) аралығында танымал болған әдеби жанр. Инвазия романы алғаш рет Ұлыбританияда әдеби жанр ретінде мойындалды, «Доркинг шайқасы: еріктілердің естеліктері» (1871) деген повесть арқылы, ол Англияға неміс шабуылы туралы баяндайды және Батыс әлемінде шетелдік державалардың болжамды шабуылы туралы ұлттық қиял мен алаңдаушылықты оятты. 1914 жылға қарай инвазия әдебиеті жанры 400-ден астам роман мен әңгімеден тұрды. Бұл жанр Ұлыбританияда саясатты, ұлттық саясатты қалыптастыруға және Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары халықтың көзқарасын анықтауға ықпал етті, сондай-ақ бүгінгі күнге дейін танымал мәдениеттің бір бөлігі болып табылады. Осы кітаптардың көпшілігі сол кездегі әскери шенеуніктер мен сарапшылардың өзі жазған немесе олар үшін жазылған, олар ұлтты олар жақтаған белгілі бір тактика қабылданса немесе қабылданатын болса құтқарылатынына сенді.
Invasion literature (also the invasion novel or the future war genre) is a literary genre that was popular in the period between 1871 and the First World War (1914–1918). The invasion novel was first recognised as a literary genre in the UK, with the novella The Battle of Dorking: Reminiscences of a Volunteer (1871), an account of a German invasion of England, which, in the Western world, aroused the national imaginations and anxieties about hypothetical invasions by foreign powers; by 1914 the genre of invasion literature comprised more than 400 novels and stories. The genre was influential in Britain in shaping politics, national policies, and popular perceptions in the years leading up to the First World War, and remains a part of popular culture to this day. Several of the books were written by or ghostwritten for military officers and experts of the day who believed that the nation would be saved if the particular tactic that they favoured was or would be adopted.
"Қоңыртудан" бұрын
1871 жылы "Доркинг шайқасы" жарияланғаннан кейін шабуыл әдебиетінің жанры кең танылып, халыққа тарағанға дейін, шамамен бір ғасыр бұрын, француздар ыстық ауа шарларын ойлап тапқаннан кейін шабуыл туралы әңгімелерге қызығушылық арта түсті. Францияда және тіпті Америкада Англияға шарлар арқылы шабуыл жасайтын әскерлер туралы өлеңдер мен пьесалар кездесетін. Дегенмен, технологиялық тұрғыдан басымдыққа ие жаудың шабуылынан қорқу 1871 жылы франко-пруссия соғысында пруссиялықтардың артиллерия және теміржол сияқты жетілдірілген технологияларды пайдаланып француздарды жеңгеннен кейін ғана шындыққа айналды.
Nearly a century before the invasion literature genre became a true popular phenomenon after the publication of The Battle of Dorking in 1871, a mini boom of invasion stories appeared soon after the French developed the hot air balloon. Poems and plays that centred on armies of balloons invading England could be found in France, and even America. However, it was not until the Prussians used advanced technologies such as breech loading artillery and railroads to defeat the French in the Franco Prussian War in 1871 that the fear of invasion by a technologically superior enemy became more realistic.
Еуропадағы
Олардың бірі – 1852 жылғы мамыр айында Англияға француз әскерінің күрт және қорқынышты шабуылы туралы тарих. Көптеген адамдар елдегі әскери әлсіздіктің сырттан шабуылға шақыруы мүмкін деп қорқыды; және ғасырдың соңына дейін ұлтты қоршап тұрған қауіптер туралы он жылдық дабылсыз өтпеді. Мысалы, Луи Наполеонның төңкерісінен кейін, француздар шабуыл жасауы мүмкін деген жалпы алаңдау болды. Елдің қорғаныссыз жағдайын көрсету үшін анонимді автор 1852 жылғы мамыр айында француз әскерінің Англияға күрт және қорқынышты шабуылы туралы тарих жазды (Лондон, 1851). Бұл ағылшын тілінде жазылған болашақ соғыстың алғашқы толыққанды қиялы болды және ол апатқа әкелген әлсіздіктерді егжей-тегжейлі баяндаудың Чесни әдісін алдын ала болжады. Джордж Томкинс Чеснидің «Доркинг шайқасы: еріктілердің естеліктері» (1871) повесі алғаш рет Виктория дәуірінің беделді саяси журналы «Блэквуд журналында» жарық көрді. «Доркинг шайқасы» Англияға белгісіз жаудың (неміс тілінде сөйлейтін) басып кіруін сипаттайды, онда баяндаушы мен мыңдаған азаматтар Доркинг қаласын қорғайды, олардың қолында ешқандай жарақ-жабдық, материалдық заттар немесе сыртқы әлем туралы хабарлар жоқ. Оқиға содан кейін 50 жылға жылжумен, Англия қираған күйде қалады. Автор, сол кездегі көптеген отандастары сияқты, 1870 жылы Пруссияның Францияға сәтті шабуыл жасауына қатты алаңдады, ол Еуропаның ең ірі армиясын бар болғаны екі айда жеңді. Кейбір жағынан, «Ұлы соғыс» «Доркинг шайқасына» қарама-қарсы тұрады деп есептеуге болады – біреуі Ұлыбритания үшін қаралы және қайталанбас жеңіліс пен құлдыраумен аяқталады, ал екіншісінде Лондонға жасалған шабуыл соңғы сәтте кері қайтарылады (Франция мен Ресейге қарсы тұрақты одақтас ретінде бейнеленген Германияның көмегімен), үлкен аумақтық кеңейтіммен (Ұлыбритания Алжир мен Ресейдің Орталық Азиясын алады; «Британия» «Әлемнің императрицасы» болады). Ле Кьюдің ең танымал шабуылдық романы – «1910 жылғы шабуыл» (1906), ол жиырма жеті тілге аударылып, бүкіл әлемде миллионнан астам дана сатылды. Ле Кью мен оның баспагері аяқтауды тілге байланысты өзгертіп отырды, сондықтан неміс тіліндегі басылымда отан жеңіске жетті, ал ағылшын тіліндегі басылымда немістер жеңілді. Ле Кьюс патшайым Александраның сүйікті жазушысы болған деседі. П. Г. Вудхаус бұл жанрды «The Swoop!» романында пародиялады, онда Англияға бір мезгілде тоғыз түрлі армия, соның ішінде Швейцария мен Германия шабуыл жасайды. Англиялық элиталар крикет турниріне көбірек қызығушылық танытады, ал елді ақырында Кларенс есімді скаут құтқарады. Францияда Эмиль Дриан, Капитан Данрит псевдонимимен, Францияның Ұлыбританияға («La Guerre Fatale») немесе Германияға («La Guerre de Demain») қарсы болашақ соғыстар туралы жазды.
One of those stories is a history of the sudden and terrible invasion of England by the French, in the month of May, 1852, According to I. F. Clarke: Many feared that military weakness at home would invite attack from abroad; and for the rest of the century not a decade passed without an alarm of some kind about the dangers pressing upon the nation. After the coup d’état by Louis Napoleon, for instance, there were general fears that the French might attempt an invasion. In order to demonstrate the defenceless condition of the country an anonymous author wrote A History of the sudden and terrible invasion of England by the French in May 1852 ( London, 1851). This was the first complete imaginary war of the future to be written in English, and it anticipated Chesney’s technique of giving a detailed account of the weaknesses that led to the disaster. The novella, The Battle of Dorking: Reminiscences of a Volunteer (1871), by George Tomkyns Chesney was first published in Blackwood's Magazine, a respected political journal of the Victorian era. The Battle of Dorking describes the invasion of England by an unnamed enemy (who speak German), in which the narrator and a thousand citizens defend the town of Dorking, with neither supplies, matériel, or news of outside world. The narrative of the story then moves forward fifty years in time, and England remains devastated. The author, like many of his countrymen at the time, was alarmed by Prussia's successful invasion of France in 1870, defeating Europe's largest army in only two months. In some ways The Great War can be considered an antithesis to The Battle of Dorking – with the one ending for Britain in sombre and irrevocable defeat and decline, while in the other the invasion of London is pushed back in the last moment (with the help of Germany, portrayed as a staunch ally against France and Russia), with enormous territorial aggrandizement (Britain gets Algeria and Russian Central Asia; "Britannia" becomes "Empress of the World"). Le Queux's most popular invasion novel was The Invasion of 1910 (1906) which was translated into twenty seven languages selling more than a million copies world wide. Le Queux and his publisher changed the ending depending on the language, so in the German print edition the fatherland wins, while in the English edition the Germans lose. Le Queux was said to be Queen Alexandra's favorite author. P. G. Wodehouse parodied the genre in The Swoop!, in which England is simultaneously invaded by nine different armies, including Switzerland and Germany. English elites appear to be more interested in a cricket tournament, and the country is eventually saved by a boy scout named Clarence. In France, Émile Driant writing as Capitaine Danrit, wrote of future wars opposing France to Great Britain (La Guerre Fatale) or to Germany (La Guerre de Demain).
Азияда
Жапондықтардың жаулап алу әдебиеті сол кезде қарқынды жаңару процесін бастан өткеріп жатқан Жапонияға да әсер етті. Жапон ғылыми-фантастикасы мен приключендік оқиғалардың (жапондықтар үшін бірнеше жылға дейін белгісіз жанрлар) негізін қалаушы Шуноро Ошикава 20-ғасырдың басында «Кайто Бокэн Кидан: Кайтей Гункан» («Теңіз асты шайқас кемесі») атты бестселлерді жариялады: бұл роман жапон-ресей соғысы болашағындағы броньды, тарауыл қаруы бар су асты кемесі туралы әңгіме. Роман сол кездегі Жапонияның империалистік мұраттарын көрсетеді және бірнеше жылдан кейін, 1904 жылы болған орыс-жапон соғысын болжады. Бұл оқиға 1963 жылы Иширо Хонданың «Атрагон» ғылыми-фантастикалық фильміне негіз болды. Ресеймен нақты соғыс басталғанда, Ошикава журналист ретінде оны жариялап, Тынық және Үнді мұхиттарындағы жапон империясының ерліктерін бейнелейтін әдеби туындыларын жазуын жалғастырды, бұл жапон қоғамында үлкен сәттілікке ие болды. Кейін журнал редакторы болып жұмыс істеген ол басқа жапон авторларын да осы бағытта жазуға ынталандырды. Колониялық Гонконгтың жаулап алу әдебиетінің ең алғашқы туындысы 1897 жылғы «Артқы есік» романы саналады. Жергілікті ағылшын тіліндегі газетте бөлім-бөліммен жарияланған бұл роман Гонконг аралының Терең су шығанағына француз және орыс теңіз күштерінің шабуылын суреттейді. Бұл туынды Гонконгты қорғауға бөлінген британдық қаражаттың жетіспеушілігін сынау мақсатымен жазылған. Сонымен қатар, 1941 жылғы Гонконг шайқасына дайындалу үшін Императорлық жапон армиясының офицерлері осы кітапты оқыған болуы мүмкін деген болжам бар.
Invasion literature had its impact also in Japan, at the time undergoing a fast process of modernization. Shunrō Oshikawa, a pioneer of Japanese science fiction and adventure stories (genres unknown in Japan until a few years earlier), published around the start of the 20th century the best seller Kaitō Bōken Kidan: Kaitei Gunkan ("Undersea Battleship"): the story of an armoured, ram armed submarine involved in a future history of war between Japan and Russia. The novel reflected the imperialist ambitions of Japan at the time, and foreshadowed the Russo Japanese War that followed a few years later, in 1904. The story would notably be the main source of inspiration for the 1963 science fiction movie Atragon, by Ishiro Honda. When the actual war with Russia broke out, Oshikawa covered it as a journalist while also continuing to publish further volumes of fiction depicting Japanese imperial exploits set in the Pacific and Indian Ocean – which also proved an enormous success with the Japanese public. In a later career as a magazine editor, he also encouraged the writing of more fiction in the same vein by other Japanese authors. Colonial Hong Kong's earliest work of invasion literature is believed to have been the 1897 The Back Door. Published in serial form in a local English language newspaper, it described a fictional French and Russian naval landing at Hong Kong Island's Deep Water Bay; the story was intended to criticise the lack of British funding for the defence of Hong Kong, and it is speculated that members of the Imperial Japanese Army may have read the book in preparation for the 1941 Battle of Hong Kong.
АҚШ-та
АҚШ-та басылып шыққан ең алғашқы басқыншылық оқиғаларының бірі – Генри Граттан Доннеллидің 1890 жылы Нью-Йоркте жарияланған "The Stricken Nation" ("Зардап шеккен ел") кітабы. Онда Ұлыбританияның АҚШ-қа сәтті шабуыл жасауы суреттелген. АҚШ халқының Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға бейімделуі Х. Ирвинг Хэнкоктың "Америка Құрама Штаттарына шабуыл кезінде Сам ағаның жігіттері" кітабында көрініс тапты. 1916 жылы Генри Альтемус компаниясы басып шығарған төрт кітаптан тұратын серия 1920 және 1921 жылдары АҚШ-қа неміс шабуылын бейнелейді. Сюжеті Ле Кьюдің "Ұлы соғыс" романының басты сюжеттік желісін (автор оны білген болуы мүмкін) АҚШ-тың театр өнеріне ауыстырғандай: немістер күтпеген шабуыл жасап, "Сам ағаның жігіттерінің" батыл қарсылығына қарамастан Бостонды басып алады, Жаңа Англияның барлық аймағы мен Нью-Йоркті жаулап алады және Питтсбургке дейін жетіп, бірақ соңында жаңадан келген АҚШ әскерлері тарапынан жеңіліске ұшырайды.
One of the earliest invasion stories to appear in print in the US was "The Stricken Nation" by Henry Grattan Donnelly published in 1890 in New York. It tells of a successful invasion of the US by the UK. The move of U. S. public opinion towards participation in World War I was reflected in Uncle Sam's Boys at The Invasion of the United States by H. Irving Hancock. This four book series, published by the Henry Altemus Company in 1916, depicts a German invasion of the US in 1920 and 1921. The plot seems to transfer the main story line of Le Queux's The Great War (with which the writer may have been familiar) to a US theatre: the Germans launch a surprise attack, capture Boston despite heroic resistance by "Uncle Sam's boys", overrun all of New England and New York and reach as far as Pittsburgh – but at last are gloriously crushed by fresh US forces.
Австралияда
Аустралияның басып кіру әдебиетіне қосқан үлесі Федерацияға дейінгі отарлық қорқыныштардың, "Сары қауіп" және Ақ Австралия саясатының негіздерімен байланысты болды. 1880-жылдардың соңынан Бірінші дүниежүзілік соғыстың бастауына дейін бұл қорқыныш Австралияда карикатуралар, өлеңдер, пьесалар және романдар арқылы көрініс берді. Олардың ең танымал романдары: журналист Уильям Лейннің "Ақ па, сары? 1908 жылғы жарыс соғысының тарихы" (1888), Кеннет Маккейдің "Сары толқын" (1895) және Чарльз Х. Кирместің "Австралия дағдарысы" (1909) (мүмкін, тағы бір австралиялық автор Франк Фокстың псевдонимі). Бұл романдардың әрқайсысы заманауи австралиялық контекстегі қорқыныштар мен алаңдаушылықты бейнелейтін екі маңызды ортақ тақырыпты қамтыды: Австралия құрлығы күшті азиялық державадан (яғни, Қытай немесе Жапония, кейде Ресей империясының көмегімен) масштабты шапқышылыққа ұшырауы мүмкін еді, сондай-ақ Ұлыбритания алыс отарларын қорғауға немқұрайлы қарады және қажет болған жағдайда Австралияға көмекке келмейді.
Australia's contribution to invasion literature was set against the background of pre Federation colonial fears of the "Yellow Peril" and the foundations of the White Australia policy. From the late 1880s through to the beginning of World War I, this fear was expressed in Australia through cartoons, poems, plays and novels. Three of the most well known of these novels were White or Yellow? A Story of the Race War of AD 1908 (1888) by journalist William Lane, The Yellow Wave (1895) by Kenneth Mackay and The Australian Crisis (1909) by Charles H. Kirmess (possibly a pseudonym for another Australian author Frank Fox). Each of these novels contained two major common themes which were a reflection of the fears and concerns within a contemporary Australian context; the Australian continent was at risk of major invasion from a strong Asian power (ie. China or Japan, sometimes with the assistance of the Russian Empire) and that the United Kingdom was apathetic towards the protection of its faraway colonies, and would not come to Australia's aid when needed.
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі "Бірінші қызыл қорқыныш" Эдгар Райс Берроуздың "Ай адамдары" (1925) атты туындысын жасады, ол Айдан келген қатыгез басқыншылардың билігі астындағы Жерді (әсіресе, АҚШ-ты) көрсетеді. Бұл кітап бастапқыда "Қызыл тудың астында" деп жазылған, ашық түрде коммунизмге қарсы роман болған. Баспагерлер осы нұсқасын қабылдамағаннан кейін Берроуз оны ғылыми фантастика ретінде табысты "қайта өңдеді". Иван Петрушевичтің "Ұшқыш суасты кемесі" (1922) Еуропа мен Азияның көп бөлігі коммунизмге бағынғаннан кейін Кеңес әскерлерінің Ұлыбританияға шабуылдауын суреттейді. Оқиғада британдық флотты жәндіктерге ұқсас, бір пилотты суасты кемелерінің тобы құртады, олар судан шығып, қарсыластарына шабуылдай алады. Роберт А. Хайнлайнның "Алтыншы бағана" (1941) романы технологиялық жағынан дамыған ПанАзияның Америка Құрама Штаттарына басып кіруі мен оны жаулап алуы, содан кейін оларды құлату үшін одан да жетілдірілген технологиямен жүргізілген партизандық күрес туралы айтады.
The "First Red Scare" following World War I produced Edgar Rice Burroughs's The Moon Men (1925), a depiction of Earth (and specifically, the United States) under the rule of cruel invaders from the Moon. This book is known to have been originally written as Under the Red Flag, an explicit anti Communist novel, and when rejected by the publishers in that form it was successfully "recycled" by Burroughs as science fiction. Ivan Petrushevich's The Flying Submarine (1922) depicts an invasion of the United Kingdom by Soviet forces after most of Europe and Asia fall to communism. The story features the British fleet being destroyed by a swarm of insect like single pilot submarines, which can emerge from the water to attack their foes. Robert A. Heinlein's Sixth Column (1941) told the story of the invasion and conquest of the United States by the technologically advanced PanAsians, and the subsequent guerrilla struggle to overthrow them with even more advanced technology.
Салқын соғыс
1950 жылдары АҚШ-тың коммунистік басқыншылықтан қорқынышы Роберт А. Хайнлайндың "Күшекейлер шеберлері" (1951) романында, Альфред Э. Гриннің "АҚШ-қа шабуыл" (1952) фильмінде және Джордж Вагнердің АҚШ Қорғаныс министрлігінің "Қызыл қасірет" (1957) үгіт фильмінде айқын көрінді. Джерри Сольдің "Point Ultimate" (1955) кітабында 1999 жылы Кеңес Одағы басып алған АҚШ-тағы өмір туралы нақты басқыншылық және оккупация сценарийі бейнеленген. 1960 жылдары басқыншылық әдебиетіндегі жау коммунистік инфильтрация мен идеологиялық әсер ету, сондай-ақ кеңестік жаулап алу қаупінен, 19 ғасырдың "Сары қаупіне" – "Қызыл Қытайға" (Қытай Халық Республикасы) ауысты. Олар АҚШ экономикасына, саяси тұрақтылығына және физикалық қауіпсіздігіне, демек Батыс әлемінің тұтастығына қауіп төндірді. "Алтын саусақ" (1964) фильмінде коммунистік Қытай зұлым кейіпкерге АҚШ экономикасының негізі болып табылатын алтынды сәулелендіріп, қолдануға жарамсыз ету үшін лас атом бомбасын ұсынады. "Сен тек екі рет өмір сүресің" (1967) романында ҚХР АҚШ пен Кеңес Одағы арасындағы геосаяси тепе-теңдікті бұзып, олардың ғарыш кемелерін сыртқы кеңісте ұрлап, ядролық соғысқа бастап, осылайша Қытайдың жаһандық үстемдігіне жол ашады. "Жер астындағы шайқас" (1967) фильмінде ҚХР Тынық мұхитының астындағы туннель арқылы АҚШ-қа басып кіруге тырысады. 1971 жылы АҚШ Вьетнам соғысының (1955–1975) жеңіліске ұшырағанын мойындаған кезде, АҚШ-тың континенттік бөлігін кеңестік оккупацияның бейнеленген екі кітабы жарық көрді: Оливер Лангедің "Ванденберг" (1971) ескерту романы, онда АҚШ халқының көп бөлігі кеңес үстемдігін наразылықсыз қабылдайды, ал қарулы қарсылық тек Нью-Мексикодағы партизандар тарапынан көрсетіледі; және Джон Боллдың "Бірінші команда" (1971) кітабы, елдің азаттыққа қол жеткізуімен аяқталатын, патриоттар тобы шешкен үмітсіз жағдайды суреттейді. "Қызыл таң" (1984) фильмінде кеңес-куба басқыншылығы және оларға қарсы тұрған мектеп оқушыларының тобы бейнеленген. Дональд Рай режиссерлік еткен "Америка" (1987) телесериалы кеңестік жаулап алудан кейін он жыл өткен АҚШ-тағы өмірді көрсетеді. Джон Марсденнің "Tomorrow" сериясы (1993–1999) Индонезия деп саналатын елдің Австралияға басып кіруіне қарсы күрескен жасөспірім партизандардың көзқарасын егжей-тегжейлі сипаттайды.
In the 1950s, US fears of Communist invasion were notable in the novel The Puppet Masters (1951), by Robert A. Heinlein, the movie Invasion, USA (1952), directed by Alfred E. Green, and the US Defence Department propaganda film Red Nightmare (1957), directed by George Waggner. An explicit invasion and occupation scenario is presented in Point Ultimate (1955), by Jerry Sohl, about life in the Soviet occupied US of 1999. In the 1960s, the invasion literature enemy changed from the political threat of Communist infiltration and indoctrination from and conquest by the Soviets, to the 19th century Yellow Peril of "Red China" (the People's Republic of China) who threaten the economy, the political stability, and the physical integrity of the US, and thus of the Western world. In Goldfinger (1964) Communist China provides the villain with a dirty atomic bomb to irradiate and render useless the gold bullion that is the basis of the US economy. In You Only Live Twice (1967), the PRC disrupts the geopolitical balance between the US and the Soviets, by the kidnapping of their respective spacecraft in outer space, to provoke a nuclear war, which would allow Chinese global supremacy. In Battle Beneath the Earth (1967), the PRC attempt to invade the US proper by way of a tunnel beneath the Pacific Ocean. In 1971, when the US began acknowledging that the Vietnam War (1955–1975) was a loss, two books depicting the Soviet occupation of the continental US were published; the cautionary tale Vandenberg (1971), by Oliver Lange, wherein most of the US accepts the Soviet overlord without much protest, and the only armed resistance is by guerrillas in New Mexico; and The First Team (1971), by John Ball, which depicts a hopeless situation resolved by a band of patriots, which concludes with the country's liberation. The film Red Dawn (1984) depicts a Soviet/Cuban invasion of the United States and a band of high school students who resist them. The television miniseries Amerika (1987), directed by Donald Wrye, depicts life in the US a decade after the Soviet conquest. The Tomorrow series (1993–1999) by John Marsden, details the perspective of adolescent guerrillas fighting against the invasion of Australia, by an unnamed country (implied to be Indonesia).
Саяси әсері
1906 жылдан бастап жоспарланған неміс шабуылы туралы әңгімелер саяси маңыздылыққа ие болды. Ле Кью мен Чайлдерс жазған оқиғалардан шабыт алып, жүздеген қарапайым азаматтар шетелдіктерді тыңшылықпен айыптады. Бұл үрдісті Ле Кью оқырмандарынан түскен «көріністерді» жинап, Daily Mail газетімен байланысы арқылы одан әрі күшейтті. Кейінгі зерттеулер көрсеткендей, сол кезде Ұлыбританияда ірі неміс тыңшылық желісі болған жоқ. Неміс басқыншылығына дайындық туралы айтылған мәлімдемелердің ауқымы артты. Неміс тыңшыларының саны 60 000-нан 300 000-ға дейін жетеді деп есептелді (дегенмен, Ұлыбританиядағы неміс қауымының саны 44 000-нан аспады). Соғыс басталғанда, диверсанттарды қаруландыру мақсатымен неміс тыңшылары мыңдаған мылтық жинап отыр деген қауесет тарады. Үкіметтен шаралар қабылдауды талап ету күшейді, және 1909 жылы бұл жағдай құпия қызмет бюросының құрылуына себеп болды, ол кейіннен MI5 және MI6-ның алдағы іс-әрекеттеріне негіз салды. Тарихшылар бүгінге дейін бұл шын мәніндегі себеп пе, жоқ па деген мәселені талқылауда, бірақ десе де, басқыншылық әдебиетінде көтерілген мәселелер бюроның ішкі істер бөлімінің алғашқы міндеттерін анықтады. Бөлім басшысы Вернон Келл осы диверсанттарды табуға ден қойып, соғысқа дейін де, соғыс кезінде де Ле Кью сипаттаған диверсанттарды жеңуге бағытталған жоспарлар жасады. Басқыншылық әдебиетінің қарсыластары да болды; Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары саясаттанушылар басқыншылық әдебиеті Англия, Германия және Франция арасында соғыс тудыру қаупін тудыратынын айтты. Премьер-министр Генри Кэмпбелл Баннерман сияқты сыншылар Ле Кьюдің 1910 жылғы «Басқыншылық» романын «шетелдегі қоғамдық пікірді қоздырып, ел ішіндегі білімсіз халықты қорқытуға бағытталған» деп айыптады. Журналист Чарльз Лоу 1910 жылы былай деп жазды: «Англия мен Германия арасындағы жаман қарым-қатынастың жалғасуына себеп болған барлық факторлардың ішінде, немістер біздің арал үйімізге шабуыл жасап, бізді жоюға мүмкіндік күтіп отыр дегенді үнемі қайталайтын жауапсыз жазушылардың зиянды қызметі ең күштісі болуы мүмкін».
Stories of a planned German invasion rose to increasing political prominence from 1906. Taking their inspiration from the stories of Le Queux and Childers, hundreds of ordinary citizens began to suspect foreigners of espionage. This trend was accentuated by Le Queux, who collected 'sightings' brought to his attention by readers and raised them through his association with the Daily Mail. Subsequent research has since shown that no significant German espionage network existed in Britain at this time. Claims about the scale of German invasion preparations grew increasingly ambitious. The number of German spies was put at between 60,000 and 300,000 (in spite of the total German community in Britain being no more than 44,000 people). It was alleged that thousands of rifles were being stockpiled by German spies in order to arm saboteurs at the outbreak of war. Calls for government action grew ever more intense, and in 1909 it was given as the reason for the secret foundation of the Secret Service Bureau, the forerunner of MI5 and MI6. Historians today debate whether this was in fact the real reason, but in any case the concerns raised in invasion literature came to define the early duties of the Bureau's Home Section. Vernon Kell, the section head, remained obsessed with the location of these saboteurs, focusing his operational plans both before and during the war on defeating the saboteurs imagined by Le Queux. Invasion literature was not without detractors; policy experts in the years preceding the First World War said invasion literature risked inciting war between England and Germany and France. Critics such as Prime Minister Henry Campbell Bannerman denounced Le Queux's The Invasion of 1910 as "calculated to inflame public opinion abroad and alarm the more ignorant public at home." Journalist Charles Lowe wrote in 1910: "Among all the causes contributing to the continuance of a state of bad blood between England and Germany perhaps the most potent is the baneful industry of those unscrupulous writers who are forever asserting that the Germans are only awaiting a fitting opportunity to attack us in our island home and burst us up."