Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Францияның Бретань аймағындағы қоңыржай орман.
Temperate forest in Brittany, France
Паимпонт орманы (,), сондай-ақ Броселианде орманы деп те аталады, Францияның Бретань аймағындағы Иль-и-Вилен департаментіндегі Паимпонт ауылының маңында орналасқан қоңыржай орман. 9 000 гектар жерді алып жатқан бұл орман, көршілес Морбиан және Коте д'Армор департаменттерін қамтитын үлкен орман аймағының бір бөлігі болып табылады. Онда Компер және Трецессон сарайлары, сондай-ақ ұлттық тарихи ескерткіш – Паимпонт құйма зауыты орналасқан. Ол Броселианде орманымен және Артур аңызындағы көптеген орындармен байланысты, оның ішінде Val sans retour, Мерлиннің қабірі және Барентон бұлағы бар.
Paimpont Forest (, ), also known as Brocéliande Forest , is a temperate forest located around the village of Paimpont in the department of Ille et Vilaine in Brittany, France. Covering an area of 9,000 hectares, it is part of a larger forest area that covers the neighboring departments of Morbihan and Côtes d'Armor. It contains the castles Château de Comper and Château de Trécesson as well as the Forges of Paimpont, a national historical site. It has been associated with the forest of Brocéliande and many locations from Arthurian legend, including the Val sans retour, the tomb of Merlin, and the fountain of Barenton.
География және экожүйелер
Орман Францияның солтүстік-батысындағы Бретань аймағында, Ренн қаласынан оңтүстік-батысқа қарай 30 шақырым жерде орналасқан. Ол негізінен Пеймон коммунасының аумағын алып жатыр, бірақ Иль-и-Вилен департаментіндегі көршілес коммуналарға дейін созылады, атап айтқанда, оңтүстіктегі Гер және Бейньон, солтүстік-шығыстағы Сен-Перан және солтүстіктегі Конкорет коммуналарына дейін. Пеймпонтты қоршаған орман – бұрынғы тығыз және кеңірек орманның қалдығы. Бұл негізінен кең жапырақты орман, көбінесе емен мен бук ағаштарынан тұрады, ал орманның ішінде немесе шетінде, мысалы, Трехорентеук және Вал-сан-Ретур аймағында, жартас тіреуден кейін немесе жазық далаға өту үшін қылқан жапырақты ағаштар өседі. Орманды массивтің салыстырмалы биіктігі Финистер жағалауының мұхиттық климатына ұқсас климаттың қалыптасуына көмектеседі. Бұған қоса, батыс және оңтүстік-батыс желдері бұлттар мен жаңбыр алып келеді, бұл өсімдіктердің өсуіне қолайлы жағдай жасайды. Артық су көптеген бұлақтарды шағын аңғарлардың түбінде толықтырып, Aff өзеніне, содан кейін Виланеге және Иль-и-Виленнің оңтүстігіндегі Редон аймағына құяды. Форжес пен Конкорет арасындағы, Пеймпонт арқылы солтүстікке қарай өтетін жол батыс "жоғарғы орманды" (haute forêt) және шығыс "төмен орманды" бөліп тұрады, олардың екеуі де шамамен бірдей ауданда орналасқан. Жоғарғы орманның биіктігі ең жоғары нүктеден 258 метрге дейін бірте-бірте төмендейді, осы арқылы оңтүстік-батысқа қарай Морбиан департаментіне көрініс ашылады; сондай-ақ, солтүстікке қарай Коте д'Армордың шетіндегі Морон коммунасына көрініс ашылады.
The forest is located in the northwestern French region of Brittany, about 30 km southwest of the city of Rennes. It occupies mainly the territory of the commune of Paimpont but extends to bordering communes in the department of Ille et Vilaine, mainly Guer and Beignon in the south, Saint Péran in the northeast, and Concoret in the north. The woodland surrounding Paimpont is the remains of a denser and much larger forest. It is mainly a broadleaved forest, mostly oaks and beech, with areas of conifers either inside after clear felling or on the periphery as a transition to moorland, for example towards the west in the area of Tréhorenteuc and the Val sans retour. The relative altitude of the forested massif helps produce a climate close to the oceanic climate of the Finistère coast. This, in addition to west and southwest winds that carry clouds and rain, supports ample vegetation. The surplus of water feeds the many brooks at the bottoms of small valleys before flowing into the river Aff, then into the Vilaine, and on to the area around Redon in the south of Ille et Vilaine. The road from Forges to Concoret, which goes north through Paimpont, separates the western "high forest" (haute forêt) and the eastern "low forest", both of comparable size. In the high forest, the altitude decreases regularly from the highest point to 258 m, regularly offering views southwest towards the department of Morbihan; similarly, to the north are views towards the commune of Mauron on the edge of Côtes d'Armor.
Тарих
Пеймонт орманы 15 ғасырда Брокэлиен деп аталды. Бретон тілінде ол Brec'Helean деп аталды. Ренн қаласының құрылыс қажеттіліктері үшін, әсіресе 15 ғасырда, орман бірнеше рет кесілді. Орманның маңыздылығы соншалық, ол патшалық билікке бағындырылды. Пеймпонт балқымалары Бретаньдегі ең ірі ағаш отынымен жұмыс істейтін балқымалар болып есептеледі және 16 ғасырдан бастап 19 ғасырдың соңына дейін қызмет етті. Олардың орналасуына Желедегі темір кенінің ашық карьерінің (Пеймпонт ауылының жанындағы жер), ірі өзен жүйесінің болуы және жергілікті өндірілген ағаш көмірінің оңай қолжетімділігі мүмкіндік берді. Орман балқымалардың қажеттіліктері үшін тым көп пайдаланылды. Француз революциясы кезінде қорғаудың алынуы орманның кең аумақты кесуіне әкелді, себебі ағаш жергілікті өнеркәсіптің доменді пештерін қуаттандыру үшін шамадан тыс пайдаланылды, ол ағаш көмірін қолданды. 1804 жылы департамент префекті Пеймонттағы орманның нашарлап, толық құлдырау қаупі бар екенін хабарлады. 1875 жылы орман Париж графы, принц Филипптен кеме иесі және өнеркәсіпші Луи Левеск сатып алынды, ол орманды демалыс пен ләззат алу үшін пайдаланды. Жаңа иесі Пеймонт доменін құрып, жабайы шошқалар мен бұғыларды аулауды ұйымдастырды. Жергілікті халықтың орманды пайдалануы лицензиялармен және жеке орман сақшыларының қадағалауымен шектелді. Екі дүниежүзілік соғыс арасында орман Вестминстер герцогының аңшылық алқабының бөлігі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, көптеген сақшыларынан айырылған орман, шығу тегі белгісіз үлкен өрттерге ұшырады. Екінші дүниежүзілік соғыста, еркін Францияның SAS десанттары 1944 жылы Нормандияға қону операциясы аясында неміс күштерін тежеу мақсатымен FFI партизандарымен бірге орманға тасталды. 1990 жылдары Рен аймағын сумен қамтамасыз ету үшін Афф өзенінде бөгет салу жобасы қырсықтар мен наразылықтарды тудырып, кейін тоқтатылды. Орман 20 ғасырдың басынан бері көптеген өрттерге ұшырады. 1990 жылдың қыркүйегінде үлкен өрт Пеймонт орманының 450 гектарын, әсіресе Валь-сан-Рутер аймағын бес күн бойы жойды. Содан кейін, 1991-1992 жылдары мыңдаған еріктілер жарты миллионнан астам жаңа ағаш отырғызды. Басқа да ірі өрттер 1955, 1984, 2003 жылдары және әсіресе 1976 жылы болды, сол кезде мың гектар жер өрттен зардап шекті. 2022 жылдың тамызында үш күнге созылған және 2022 жылғы Еуропалық өрттердің бөлігі болған тағы бір үлкен өрт, екі ай бұрын заңсыз бақша қалдықтарын өртеп жатқан адамнан бастау алған кішірек өрттен кейін, шамамен 400 гектар орман мен құрғақ далаларды толығымен жойды және тағы 230 гектарына зиян келтірді.
Paimpont Forest was known as Brocélien in the 15th century. In Breton, it was called Brec'Helean. It has been repeatedly logged for construction needs of the city of Rennes, in particular in the 15th century. Because of its importance, the forest was put under royal jurisdiction. The Forges of Paimpont were the most important wood fueled forges of Brittany, operating from the 16th century until the end of the 19th century. Their location was enabled by the proximity of an open cast deposit of iron ore at Gelée (a site near the village of Paimpont), the existence of a major river system, and the easy supply of locally produced charcoal. The forest was overexploited for the needs of the forges. During the French Revolution, the abolition of protection triggered massive clear cutting of the forest as the wood was excessively exploited to power the blast furnaces of local industry, which employed charcoal. In 1804, the prefect of the department wrote that the forest at Paimpont was in a state of degradation and threatened by complete destruction. In 1875, the forest was bought from Prince Philippe, Count of Paris by shipowner and industrialist Louis Levesque, for rest and pleasure. The new owner created the Domaine de Paimpont and organized hunts of wild boars and deer. Exploitation of the forest by the local population was limited to be only under licenses and the supervision of private forest rangers. Between the two World Wars, the forest was part of the hunting grounds of the Duke of Westminster. During World War I, the forest, deprived of most of its guards, was affected by major fires of unknown origin. In World War II, paratroopers of the SAS of Free France were dropped to join the partisans of the FFI in the forest with the mission of delaying German reinforcements as part of the Normandy landings in 1944. In the 1990s, a dam project on the Aff for the water supply of the Rennes region caused controversy and protests before being abandoned. The forest has experienced many fires since the start of the 20th century. In September 1990, a large wildfire devastated 450 hectares of the forest of Paimpont, especially the area of the Val sans retour, raging for five days. Afterward, from 1991 to 1992, thousands of volunteers planted more than a half million new trees. Other major fires have occurred in 1955, 1984, 2003, and in particular in 1976, when a fire ravaged a thousand hectares. Another massive blaze (preceded by a lesser one started by a man illegally burning garden waste two months earlier) occurred during three days in August 2022 as part of the 2022 European wildfires, which completely destroyed nearly 400 hectares of woodlands and moors and damaged some 230 more.
Орман шаруашылығы
Орман ZNIEFF және Natura 2000 аймағы болып табылады. Оның көп бөлігі жеке меншік иелеріне тиесілі, олар оны ағаш өңдеу және аң аулау үшін күтіп, пайдаланады; тек солтүстік-шығыстағы шағын бөлігі (10%) мемлекеттік меншікте және Ұлттық орман кеңсесі басқарады. Бұл жағдай орман ішінде, тіпті ауылдың шетінде және оның көлінде де еркін қозғалуға кедергі келтіреді. Дегенмен, жер иелері жаяу серуендеуге рұқсат беретін келісімге қол қойды, бірақ аң аулау маусымында кейбір орман жолдары жабылады. 1951 жылдан бері нео-друидтік ілімді ұстанатындар да белгілі бір уақыттарда, соның ішінде ұйымдастырылған рәсімдерде жиналады. Паймпонттағы нысандар Артур туралы аңызбен байланысты жерлерді таныстыруға арналған белгілер мен жаяу жолдары арқылы іске асырылады, әрбір орынды аңызға байланыстыратын түсіндірме тақталар орнатылған.
The forest is an area of ZNIEFF and Natura 2000. It is mostly privately owned by landowners who maintain and exploit it for timber and for hunting; only a small part in the northeast (10%) is state owned and managed by the National Forest Office. This situation prevents free movement in the forest, even on the outskirts of the village and its lake. However, landowners have signed an agreement authorizing hiking, although some forest paths are closed during the hunting season. Since 1951, followers of Neo Druidism also meet there periodically, including in organized ceremonies. The Paimpont sites are implemented through signs and pedestrian trails designed to introduce visitors to Arthurian locations, with explanatory panels linking each place to a legendary tale.
Нотр-Дам аббатшылығы
Нотр-Дам де Пеймонт аббаттығы – Пеймонт көлінің жағасында орналасқан туристік және мәдени орын. Ол ортағасырлық готика стилінде (қабырғалар, есіктер, баптистерия және Қасиетті Жәрдем шіркеуі, күмбез) салынған, ал ішкі жағы 17 ғасырдың барокко стилінде (мүсіндер, мінбер, алтарлар, алтарлық суреттер) безендірілген. Аббаттық 13 ғасырда Домноне королі Юдикель 645 жылы негіздеген монастырь орнында салынған. Бұл бастапқыда бенедиктин монастыры болған, бірақ 13 ғасырдан Француз революциясына дейін канондар тұрған, содан кейін 1790 жылы аббаттық мемлекеттік мүлік ретінде сатылды.
The Abbey Notre Dame de Paimpont is a tourist and cultural location at the edge of Lake Paimpont. It is built in medieval Gothic style (walls, openings, baptistery and the Blessed Sacrament chapel, vault) with an interior (pulpit, statues, altars, altarpieces) in the Baroque style of the 17th century. The abbey was built in the 13th century on the site of a priory founded in 645 by Judicaël, king of Domnonée. It was originally a Benedictine monastery but was inhabited by canons from the 13th century until the Revolution, when the abbey was nationalized and sold as biens nationaux in 1790.
Пеймпонт құймалары
Бұл тарихи өнеркәсіптік орын 2001 жылдан бері тарихи ескерткіш ретінде тізілген және көпшілікке ашылғанға дейін қайта жаңартылды. Ille et Vilaine аймағында орналасқан, бірақ Плелан-ле-Грандқа Пеймпонға қарағанда жақын.
This historical industrial site has been listed as a historic monument since 2001, and was restored before it was opened to the public. Located in Ille et Vilaine, it is actually closer to Plélan le Grand than to Paimpont.
Компер шатыры
Château de Comper – бұрынғы қамал және сарай, ол орманның солтүстік бөлігінде, Конкорет ауылынан шығысқа қарай екі шақырым жерде орналасқан. 13 ғасырдан бері Компер Жоғарғы Бретаньның ең бекініп орналасқан жерлерінің бірі болды. Қамал көптеген шайқастарға куә болды – оның ішінде 1790 жылғы революция кезінде орман ішіндегі бақылаусыз көтерілістерде өрттен қирады және бірнеше отбасылардың меншігіне өтті. Қазіргі уақытта осы жердегі сарайда Артур қиялы орталығының (Centre de l'Imaginaire Arthurien) көрмелері орналасқан. Оның қасында жергілікті аңыз бойынша, Вивиан көлі әйелінің су астындағы кристалл сарайы болған тоған жатыр.
The Château de Comper is a former castle and mansion located in northern part of the forest, two kilometers east of the village of Concoret. From the 13th century, Comper has been one of the strongest positions of Upper Brittany. The castle has been the scene of much fighting—including being badly damaged by fire in out of control riots in the forest during the Revolution in 1790—and has passed into the hands of several families. The mansion at the site now houses the exhibitions of the Centre de l'Imaginaire Arthurien (Center of the Arthurian Imagination). Adjoining it is a pond where, according to a local legend, the Lady of the Lake Viviane lived in her underwater crystal palace.
Биологиялық станция
Рен университетіне қарасты Пеймпон биологиялық станциясы 1966-1967 жылдары салынды; оның ғимараттарында шамамен 70 адамға орналасуға болады. Орман және оның әртүрлі ортасы университеттегі биология курстарының, сондай-ақ студенттер мен шетелдік зерттеушілердің жұмысына негіз құрайды. Алғашқы зерттеушілер батпақтардың экологиясын, топырағын және гидрологиясын жан-жақты зерттегенімен, басқа жұмыстар жергілікті биотоптан мүлдем алыс тақырыптарды, мысалы, приматтардың мінез-құлқын қамтиды.
The biological station of Paimpont, under the University of Rennes, was built in 1966–1967; its buildings accommodate about 70 people. The forest and its varied environments provide a framework for university biology courses as well as student and foreign researchers. Although the first researchers extensively studied moor ecology, soils, and hydrology, other works concern subjects far removed from the local biotope, such as the behavior of primates.
Вивианның үйі
Hotié de Viviane, сондай-ақ Maison de Viviane немесе Druides қабірі деп те аталады, бұл шамамен 4500 жыл бұрын салынған тас қабірлер шеңбері. Ол Val sans retour жанында орналасқан және 1843 жылдан бері осы атпен танымал.
The Hotié de Viviane, also called the Maison de Viviane or the Tombeau des Druides , it is a funeral circle of stones dating from about 4,500 ago. It is located near the Val sans retour and has been known under this name since 1843.
Мерлин қабірі
Орманның солтүстік бөлігінде неолиттік жабық дольмен құрылысының қалдығы – "Мерлиннің қабірі" орналасқан. 1889 жылы бұл орын Мерлиннің Артур аңызымен байланыстырылғаннан кейін қазына іздеушілер оны динамитпен жартылай қиратқан. Аңыз бойынша, Вивиан Мерлинге құмар болып, оны көзге көрінбейтін түрмеге қамап, содан кейін қабірге мүрделеген: Мерлин шұңқырға жатып алғанда, оның үстіне екі алып тас тастаған. Бүгінде бұл неопаган қажылықтарының маңызды орны. Келушілер қабірге гүлдер мен Мерлинге арналған хаттар қалдырады, көбінесе тілектермен немесе құлшылық нышандарымен. "Фонтейн-ди-де-Жовенс" су қоймасы Мерлин қабірінің жанында орналасқан. Сонымен қатар, жақын маңда "Хиндрас дуалы" деп аталатын ескі ағаш бар.
In the northern part of the forest is the "Tomb of Merlin", a remnant of a Neolithic covered dolmen structure. The site was largely destroyed with dynamite by treasure hunters after it became associated with the Arthurian figure of Merlin in 1889. According to the legend, having seduced Merlin, Viviane imprisoned him in an invisible prison, and then locked him in a tomb: Merlin, having lain down in a pit, had two enormous stones cast down on him. Today, it is an important site of Neopagan pilgrimages. Visitors to the site might leave flowers and a note to Merlin, often with a wish, or some kind of devotional object. The Fontaine dite de Jouvence is a water hole near the Tomb of Merlin. Also nearby there is an old tree known as the chêne des Hindrés.
Үлкен қабір
Бұл оба төрт неолиттік менгирден тұрады, олар бастапқыда шамамен 5000–4500 жыл бұрын тік тұрғызылған, әрқайсысының ұзындығы төрт метрден астам және ені бір метр. Үш менгир қола дәуірінде, б.з.д. 2000–1500 жылдары жерлеу мазары ретінде қайта пайдаланылған; төртіншісі он метрдей қашықтықта жерде жатыр. Бұрын топырақ үйіндісімен жабылған бұл орын, өте үлкендігімен "Алыптың қабірі" деп аталған. Жергілікті әңгімелерге сәйкес, бұл Дөңгелек үстелдің рыцарьлары жеңген алыптың қабірі. "Алыптың қабірі" 2022 жылғы өртте толығымен қирады деп хабарланды, бірақ шындығында өрт сөндірушілер оны және оны қоршаған ағаштардың алғашқы қатарын сақтап қалды.
This tumulus consists of four Neolitihic menhirs originally erected some 5,000–4,500 years ago, each over four meters long and one meter wide. Three menhirs were reused in the Bronze Age around 2,000–1,500 BC as a funerary vault; the fourth is on the ground about ten meters away. Formerly covered with a mound of earth, the site is by its impressive dimensions nicknamed "Tomb of a Giant". According to local tradition, it is the tomb of a giant defeated by the Knights of the Round Table. The Tombeau du Géant was reported as completely destroyed by the 2022 fire, but was in fact saved by firefighters, along with the first few rows of trees surrounding it.
Мойн бақшасы
Неан-сюр-Ивелде орналасқан "Монхтар бағы", сондай-ақ "Құрымдар бағы" деп те аталады, бұл 5000-4500 жыл бұрын салынған мегалитикалық оба. Бұл аймақта кездесетін көптеген осындай үйінділердің бірі.
The "Garden of Monks", located in Néant sur Yvel, also called Jardin aux tombes , is a megalithic tumulus dating from 5,000 to 4,500 years ago. It is one of the many such mounds present in this region.
Қайта оралусыз аңғар
Val sans retour – орманның ең танымал туристік орны, Пеймпонның батысында, Трехорентеук маңында орналасқан. Бұл – қызыл тақтаға терең ойылған, құрамындағы темір кенінің тотығуынан пайда болған түсті тік жарлы аңғар. 19 ғасырда орман ішінде Val аймағының екі бәсекелес орны болды: біреуі Мерлин қабірінің жанындағы Marette аңғарында, екіншісі Вивиан қабірінің бастапқы орнында. 1896 жылы Феликс Беллами Val sans retour анонимді 13 ғасырлық авторды Ланселот Граальдегі Val эпизодын жазуға шабыттандырған орын деп шешті. Француз артурлық аңыздарына сәйкес, король Артурдың жартылай қарындасы Морган ле Фей, сүйіктісінен опасыздық көрген соң, адал емес рыцарьларды сол аттас аңғарда тұтқынға алуға бейімделді. Тек королева Гвиневраға адал Ланселот ғана сиқырды бұзып, қашып, тұтқынға алынған рыцарьларды босата алды. Аңғардың жоғары жағында орналасқан Rocher des Faux Amants – Морган ле Фей өзін сатып кеткен сүйіктісін тасқа айналдырған жер деп есептеледі. Тағы бір орын – Siège de Merlin, бұл аңғарға қарап тұратын тас. Жақын жерде Graal шіркеуі орналасқан, бұл Морган және Val-мен байланысты басқа артурлық кейіпкерлердің бейнелерін қамтитын католик шіркеуі. Val-мен байланысты бейнелер христиандық тақырыптағы көріністер ретінде қайта қарастырылған, оларды 2-ші дүниежүзілік соғыстан кейін екі неміс соғыс тұтқыны суретшісі, эксцентрикалық жергілікті дін қызметкері Анри Гиллардтың тапсырысы бойынша салған.
The Val sans retour , is the most famous tourist place of the forest, located near Tréhorenteuc, west of Paimpont. It is a steep valley dug deep in red shale, the color resulting from the oxidation of the iron ore it contains. During the 19th century, there were two competing locations of the Vale in the forest, the other having been in the vallée de la Marette near the Tomb of Merlin and also including the initial location of the Tomb of Viviane. In 1896, Félix Bellamy decided that the Val sans retour was the place that inspired the anonymous 13th century author to write the episode of the Vale in Lancelot Grail. According to the French tradition of Arthurian legend, Queen Morgan le Fay, half sister of King Arthur, betrayed by her lover, decided to keep all the unfaithful knights as prisoners in a vale of that name. Only Lancelot, faithful to Queen Guinevere, was able to break the spell, escape, and free the captive knights. High above the Vale, the rocher des Faux Amants is the spot where Morgan le Fay is said to have turned her lover who betrayed her into stone. Another location is the Siège de Merlin , a rock overlooking the valley. Nearby stands the Eglise du Graal , a Catholic church featuring imagery of Morgan and other Arthurian characters associated with the Vale reimagined as Christian themed scenes, painted by two German prisoner of war artists after WWII, as commissioned by eccentric local priest Father Henri Gillard.
Ерекше ағаштар
Пеймпонт орманында бірнеше ерекше ағаштар бар. Олардың бірі – Понтус егізі (hêtre de Ponthus), ол Понтус және Сидония туралы әңгімемен байланысты. Ең танымал ағаш – шамамен 1000 жылдық, 9 метрден асатын айналысы бар ескі емен: Конкорет пен Трехорантеук арасында орналасқан Гильотен егізі (chêne à Guillotin). Жергілікті аңыз бойынша, Пьер-Пол Гильотен есімді дін қызметкері Франция революциясы кезінде осы жерге тығылған, аймақта қасиетті рәсімдерді өткізуін жалғастырған және революциялық оқиғалар туралы құнды күнделік жазған.
The forest of Paimpont contains several special trees. One of them is the hêtre de Ponthus (the beech of the Ponthus), being associated with the tale of Ponthus and Sidonia. The most famous is an old oak about 1,000 years old and more than 9 meters in circumference: the chêne à Guillotin (the oak of Guillotin), located between Concoret and Tréhorenteuc. According to a local legend, a refractory priest named Pierre Paul Guillotin took refuge there during the French Revolution, continued to administer sacraments and blessings in the region, and wrote a valuable journal of revolutionary events.
Фонтайн де Барентон
Барентонның фонтаны (Берентон, Белентон немесе Балентон деп те аталады) орманның батысында, Фолле Пенсе шағын ауылының жанында орналасқан, және оған жету қиын. Ортағасырлық әдебиетте айтылғандай, және бүгінге дейін сақталған, осы фонтанның бетіне кейде көпіршіктерден тұратын гүл шоқтары көтеріледі. 1836 жылы Огюст Бризеу бұл жерді алғаш рет Броселиандтағы аңызға толы фонтанмен байланыстырды. Жергілікті дәстүр бойынша, жас жігіттер мен қыздар осы фонтанға үйлену ниетімен келеді. Міне осы жерде, Хритен де Тройдың "Ивайн, Арыстанның рыцарі" еңбегінде баяндалғандай, Ивайн фонтанды қорғаған Қара рыцарьға қарсы күресті. Кейінгі аңыз бойынша, осы жерде Мерлин Вивианмен кездесіп, осы фонтанның суы психикалық ауруларды емдеуге көмектеседі екен.
The Fountain of Barenton (also known as Berenton, Belenton, or Balenton) is located west of the forest, near the hamlet of Folle Pensée, and is quite difficult to access. As quoted in medieval literature, and retained to this day, this fountain occasionally has rosaries of bubbles rise to its surface. The site first become associated with the legendary fountain of Brocéliande by Auguste Brizeux in 1836. A local custom made young men and women visit the fountain in search of marriage. It is here that Ywain, as described by Chrétien de Troyes in Yvain, the Knight of the Lion, challenged the Black Knight, guardian of the fountain. According to a later legend, this is also where Merlin met Viviane, and the water of this fountain had the power to cure mental illnesses.
Халықтық мәдениеттегі сілтемелер
Рене Баржавельдің 1984 жылғы "Л'Энчантюр" романында Валь-сан-Ретур үстіндегі тас төбе – Морганның қамалы, оны шайтан (Мерлиннің әкесі) қарғаған, "біздің аңғарға құс көзімен көз жеткізетін тауға айналды. Туристер келеді, жапондықтар, әсіресе немістер, сондай-ақ француздар да. Олар әлі де аяқ астындағы алып тасқа қамалған Артур патшаның қарындасының ашуын сезбейді". Орман 2002 жылғы "Броселианда" қорқыныш фильмінің түсірілім алаңы болып табылады.
In René Barjavel's 1984 Arthurian novel L'Enchanteur, the stone hill above the Val sans retour is actually Morgan's castle which, cursed by the Devil (Merlin's father), "has become a rock, from the top of which we have a bird's eye view of the wild valley. Tourists come, Japanese, Germans especially, some French too. They do not suspect that under their feet still rages the sister of King Arthur, imprisoned in a huge rock." The forest is the setting of the 2002 horror film Brocéliande.