Фриц Лангтың 1950 ж. түсірген «Өзен бойындағы үй» фильмі – қара фильм. Кісі өлтіру, құпия және манипуляция туралы қызық сюжет. Актерлер: Луи Хэйуорд, Ли Боумен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1950 жылы Фриц Лангтың түсірген фильмі
1950 film by Fritz Lang
"Өзен жағасындағы үй" – 1950 жылы түсірілген американдық нуар фильмі, режиссері Фриц Ланг, басты рөлдерде Луис Хейвард, Ли Боуман және Джейн Уайт. Фильм А. П. Герберттің 1921 жылы жарық көрген, осы аттас романы негізінде түсірілген.
House by the River is a 1950 American film noir directed by Fritz Lang and starring Louis Hayward, Lee Bowman and Jane Wyatt. It is based on the 1921 novel of the same title by A. P. Herbert.
Сюжет
Өзен жағасында тұратын және жұмыс істейтін бай романист Стивен Бёрн өзінің мас күйінде жүрген кезде айқайлай бастаған әуесқой қызметшісін қасақана өлтіреді. Жазушы өзінің денесі нашар және құлаққап жүрген ағасы Джонға мәйітті жоюға көмектесуге кеңес береді. Олар Степанның отын тасып жүруге арналған Жүністен алған қаппен қызды ішіне тығып, өзенге лақтырады. Бірнеше күннен кейін, қап пен дене Степанның үйінен өтіп кетеді. Ол суға түсіп, оны алып шығуға тырысады, бірақ сәтсіз. Полиция буманы тауып алады, ал Джонның аты-жөні қаптың үстіне жазылғандықтан, оның барлығы оған байланысты. Тергеу өткізіледі және Стивеннің үлкен қуанышына, Джонның үстінде күдіктің бұлты тұрады, ол жағдайдағы рөлінен азап шегіп, өзін-өзі өлтіруді ойлайды. Ол Стивеннің әйелі Марджоримен бір-біріне деген сезімдерін білдіреді. Стивен болса, қызметші қыздың жоғалуы мен өлімін өзінің кітаптарына жарнама ретінде пайдаланды. Ол үлкен қаржылық пайда табуды көздеп, қылмыс туралы роман жазуға кіріседі; онда ол өзін кінәлайды. Стивен қасақана кісі өлтіруге тырысқаннан кейін жағдай шешіледі.
A rich novelist, Stephen Byrne, who lives and works by a river, accidentally kills his attractive maid after she begins screaming when he makes a drunken pass. The writer manipulates his brother, John, who is physically impaired with a limp, to help him dispose of the body. Making use of a sack, which Stephen has borrowed from John for carrying firewood, they stuff the maid inside and dump her into the river. Days later, the sack and body float up and pass Stephen's house. He goes onto the water and desperately tries to retrieve it, but fails. The police recover the bundle and, because John's initials have been stencilled on the sack, it is all traceable to him. An inquest is held and, to Stephen's great pleasure, a cloud of suspicion hangs over John, who is tortured by his role in the situation and contemplates suicide. He and Stephen's wife, Marjorie, harbour feelings for each other. Stephen, meanwhile, has used the maid's disappearance and death as publicity for his books. Looking to reap great financial gain, he begins writing a novel specifically about the crime; in it he implicates himself. The circumstances are resolved after Stephen resorts to deliberate attempts at murder.
Өндірістік негіздер
Режиссер Фриц Ланг өлтірілген үй қызметшісінің рөлін афроамерикандық әйелге бергісі келді, бірақ Хейс кеңсесі бұған қарсылық танытты, себебі қара және ақ адамдар арасындағы сексуалдық тартымдылық мәселелі деп есептелді.
Director Fritz Lang wanted to make the character of the murdered maid an African American woman, but the Hays Office was against it as sexual desire between blacks and whites was seen as problematic.
Сыни жауап
Фильм алғашқы рет көрсетілген кезде, The New York Times газетінің киносыншысы Босли Кроутер фильмді жақтырмады, былай деп жазды: "Біз бұл фильм мұндай қызықты мелодрамадан күтетін жарық беруді немесе қоздыруды қамтамасыз етпейді деп қорқамыз. Мел Динеллидің А. П. Герберттің романы негізінде жазған сценарийі шынайы мелодрамадан кемшілік көрінеді, ол күмәнді жағдайды аз қамтамасыз етеді (өйткені сіз кісі өлтірушінің міндетті түрде ұсталатынын білесіз) және ол әлсіз және көңіл көтермейтін аяқталады. Қатысушының романшы екені және жаңа кітабында өзінің қылмысын әдейісіз ашатындай жазғаны көрінеді. Бұл біз білетін адамды ұстаудың ең нашар жолы." Соңғы кезде киносыншысы Том Вик фильмді жоғары бағалап, былай деп жазды: "Ланг Виктория дәуірін әдеттегідей егжей-тегжейлілікпен керемет бейнелейді. Оператор Эдвард Дж. Кронджагердің төмен деңгейдегі жарығы Бёрнс үйіне сәйкес қараңғы көлеңкелермен толы, ал ай жарығындағы өзен көріністері табиғаттың өзі қылмысқа наразы болғандай сезім тудырады. Авангард композиторы Джордж Антейлдің керемет музыкасы осы қорқынышты және ерекше күмәнді жаттығуға өте лайықты сүйемелдеуші болып табылады."
When the film was first released, film critic for The New York Times, Bosley Crowther, panned the film, writing, " we fear that neither the enlightenment nor the excitement that a customer might expect in such a flickering melodrama is provided by this film the script by Mel Dinelli, based on a novel by A. P. Herbert, is shy on genuine melodrama, it provides little in the way of suspense (since you know that the killer is bound to get his) and it comes to a weak and cheerless end. It seems that the killer is a novelist and unconsciously writes an exposure in his new book. This is about as measly a way to catch a man as we know." More recently, film critic Tom Vick praised the film, writing, "Lang beautifully evokes the Victorian era with his customary attention to detail. Cinematographer Edward J. Cronjager's low key lighting fills the Byrnes mansion with appropriately gloomy shadows, and the moonlit river scenes make it seem as if nature itself is offended by the crime. Avant garde composer George Antheil's haunting score is the perfect accompaniment to this chilling and unconventional exercise in suspense."