Стефано Мадерно (1576-1636) – көрнекті рим мүсіншісі. Санта Чечилия мүсінімен танымал, антикалық үлгілерді зерделеген және жаңашыл стильде жұмыс істеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық мүсінші (шамамен 1576–1636)
Italian sculptor (c. 1576–1636)
Стефано Мадерно (шамамен 1576 – 17 қыркүйек 1636) – 17 ғасырдың басындағы ең ұлы римдік мүсіншілердің бірі болды.
Stefano Maderno (c. 1576 – 17 September 1636) was one of the greatest Roman sculptors of the early 17th century.
Өмірбаян
Мадерноның өмірі туралы мәліметтер аз және көбінесе қайшылы. Ол бұрынғы заманғы сәулетші Карло Мадерноның інісі деп ұзақ уақыт саналып келді, сондықтан ол қазіргі Тичинодағы Каполагода дүниеге келген деп есептелді: алайда, оның өлім куәлігінде туған жері Палестрина (Донати 1945) деп көрсетілген, ал ол Санта-Мария-Маджоредегі Каппелла Паолинадағы рельефке римдік ретінде қол қойған: STEPHANVS MADERNVS ROMANVS F ("Римдік Стефано Мадерно жасады"). Мадерно ежелгі нұсқаларды көшіруден бастап, қоладан бірнеше жоғары бағаланған үлгілер жасады. Ол ең белгілісі – Санта-Сессилия шіркеуіндегі (Трастевере, 1599–1600) Санта-Сессилияның табиғи, позасыз жатқан мрамор мүсіні, ол оның атағын бірден орнатып берді. 1607 жылы Сан-Лука академиясына сайланған Мадерно өз буынының маньеризм мен барокко арасындағы көрнекті мүсіншісіне айналды, өркенді кезеңінде тек Камилло Мариани ғана оған бәсекелестік танытты, бірақ соңғы жылдары оның даңқы Бернинидің тез өркендеп келе жатқан жұлдызымен қалып қойды. Оның меценаты, граф Гаспар Ривальди, оған Габелле ди Рипетта акциздік кеңсесіндегі бекер қызмет орнын сатып алып, сыйлық беруге тырысқаннан кейін, мүсінші уақытын жаңа міндеттеріне арнап, өнерін ескермеді.
Information about Maderno's life is scarce and often contradictory. He was long supposed to have been a brother of the contemporary architect Carlo Maderno, and therefore to having been born at Capolago, in what is now Ticino: his death certificate, however, gave his place of birth as Palestrina (Donati 1945) and he signed a bas relief in the Cappella Paolina in Santa Maria Maggiore as a Roman: STEPHANVS MADERNVS ROMANVS F ("Stefano Maderno of Rome made [this]"). Maderno began by copying the antique and made several highly esteemed models in bronze. He is best known for the seemingly unposed, naturalistic recumbent marble of Santa Cecilia in the Church of Santa Cecilia in Trastevere (1599–1600), which immediately established his reputation. Elected to the Accademia di San Luca in 1607, Maderno became the pre eminent sculptor of his generation, on the cusp between Mannerism and Baroque, rivalled in his prime only by Camillo Mariani, though he was eclipsed in his later years by the rapidly rising star of Bernini. His patron, Count Gaspare Rivaldi, having sought to reward him by procuring for him a sinecure at the excise offices of the Gabelle di Ripetta, the sculptor dutifully devoted his time to his new duties and neglected his art.
Шығармалары
"Санта-Чечилия" – заманауи манершілдіктің құрғақ және қарбалас күрделіліктеріне қарсы пікір болды, оған қарапайым, кең көлемді контур және қатал поза қарсы қойылды. Бұл қасиеттінің агиографиялық тұрғыдан тазартылған бейнесі емес, керісінше, табылған күйінде орналасқан деп есептелетін, бұзылмаған мәйіттің графикалық бейнесі. Қасиеттінің қабірі 1599 жылы ашылды, ал кардинал Паоло Эмилио Сфондрато сол кезде жас болған Мадерноға шейіттің денесін мәрмәрден қайта жасауды тапсырды. Бұл мүсінді Бернинидің Әйгерім мен Людовика Альбертони және Мелхиорре Каффаның Санта-Роза-де-Лима мүсіндерімен салыстырыңыз. Ол сондай-ақ Санта-Мария-спра-Минервадағы Микеле Бонеллидің, «Кардинал Алессандрино» деп белгілі қабірі үшін мәрмәрден «Ақылдылық» мүсінін жасады, сонымен қатар Санта-Мария-Маджоредегі Пауль V-нің Каппелла Паолинаға (1608–1615) екі бас рельеф жасады; Квириналь сарайының фасады үшін, мүмкін, Санкт-Петер мүсіні; Дамасодағы Сан-Лоренцо шіркеуіндегі Санкт-Карл Борромео мүсіні; Санта-Мария-Маджоредегі Сикстин капелласындағы путтілердің сәндік мүсіндері, Мадонна ди Лорето және Санта-Мария-спра-Минерва періштелері, сондай-ақ Санта-Мария-делла-Пачедегі бас алтарь үшін Бейбітшілік пен Әділдіктің жатқан мүсіндері. Италиядан тыс аз ғана мүсіндердің арасында Цинциннатиде Геракл мен Антейді бейнелейтін шағын қола мүсін (шамамен 1622–25) бар, онда Геракл Антейді өлтіру үшін жерден көтеруі керек. Соңында Эрмитажда бірнеше боззетти – Мадерноның жақсы сапаланған терракота эскиздері бар, бұл коллекция Венециядағы Аббате Филиппо Фарсеттиге тиесілі болған. Ресей императоры Павел I 1800 жылы Фарсеттидің коллекциясын сатып ала бастады, ал Санкт-Петербургқа көшіруді 1805 жылы император Александр I аяқтады. Эрмитаждағы терракоталардың бірі – Лаокоонның қалпына келтірілуі, оның дұрыс қалпына келтірілуі 16 және 17 ғасырлардағы шеберлер үшін классикалық жұмбақ болды, тағы бірі – Фарнез Гераклының нұсқасы, ал тағы бірі – керемет Пиета (шамамен 1605), онда Никодим өлі Христосді құшағында ұстап тұр, бұл Микеланджелоның Пиетасына жауап ретінде жасалған.
The ʻʻSanta Ceciliaʻʻ was a counter statement to the current dry and hectic complications of Mannerism, to which it confronted a simple sweeping outline and a stark pose. This is not a sanitized hagiographical representation of a saint, but the graphic representation of an uncorrupted corpse, claimed to be positioned just as it had been found. The saint's tomb had been opened in 1599, and Cardinal Paolo Emilio Sfondrato commissioned Maderno, very young at the time, to recreate the martyr's body in marble. Compare this statue with the passionately theatrical representations of Saint Theresa and Ludovica Albertoni by Bernini, and the Santa Rosa de Lima by Melchiorre Caffà. He also provided a marble Prudence for the tomb of Michele Bonelli, known as the Cardinale Alessandrino, in Santa Maria sopra Minerva, and provided two bas reliefs for Paul V's Cappella Paolina at Santa Maria Maggiore (1608–1615); probably the figure of St. Peter for the façade of the Quirinal Palace; a statue of St. Charles Borromeo in the church of San Lorenzo in Damaso; decorative figures of putti in the Sistine Chapel of Santa Maria Maggiore, angels of the Madonna di Loreto and Santa Maria sopra Minerva and the reclining figures of Peace and Justice for the high altar at Santa Maria della Pace. Of the few sculptures outside of Italy, Cincinnati has a small bronze (c. 1622–25) portraying Hercules and Antaeus, wherein Hercules has to lift Antaeus off the ground to kill him Finally there are several bozzetti— terracotta sketches, in Maderno's case highly finished ones— at the Hermitage, which came from the collection of Abate Filippo Farsetti in Venice, who possessed several of Maderno's terracottas, a form in which Maderno specialized. Tsar Paul I of Russia began acquiring Farsetti's collection in 1800, and the transfer to Saint Petersburg was completed in 1805 by Tsar Alexander I One of the Hermitage terracottas is a suggested restoration of the Laocoön, the correct restoration of which was a classic puzzle for 16th and 17th century virtuosi— another a variation on the Farnese Hercules, and yet another a remarkable Pietà (c. 1605), where Nicodemus holds the dead Christ in his lap, a conscious response to Michelangelo's Pietà
Венециядағы Ка-д'Оро коллекциясында тағы да терракоталар бар.
Further terracottas are in the collection at the Ca' d'Oro, Venice.