Кіріспе

Леонель Эдмундо Риверо (8 маусым 1911 жыл - 18 қаңтар 1986 жыл) - аргентиналық танго әншісі, композитор және кәсіпкер.

Алғашқы жылдары

Риверо Буэнос-Айрес қаласының оңтүстік жағындағы Валентин-Альсина елді мекенінде дүниеге келді. Әкесімен бірге саяхаттап, ол кішкентай кезінен-ақ Буэнос-Айрес провинциясының гаучоларының өмір салтымен және музыкасымен танысты. Оның анасының әкесінің әкесі, Лионель есімді британдық иммигрант болған, ол 19 ғасырдың ортасында Пампас тайпаларымен шайқасып, найзадан жарақат алған. Риверо одан сары шашы мен есімін мұра еткен. Риверо еңбек еткен жылдары отбасы Белграно ауданына көшті, сол кезде танго би ретінде де, композиторлар/дирижерлер Аролас, Барди және Кобианның "АВС" бағынындағы күрделі музыкалық форма ретінде де дамыды. Сонымен қатар, танго мәтіндерінің тақырыптары жеңіл ойын-қалжыңнан махаббат пен ер адамның ар-намысына толы күрделі оқиғаларға айналды. Риверо классикалық гитарада ойнауды үйренді және әншілікке де дайындық жасады; оның терең бас-баритон дауысы оның айрықша белгісі болды, сонымен қатар акромегалиясының салдарынан үлкен болған қолдары оны көптеген әзілдердің нысанына айналдырды.

Әнші мансабы

Кіші орындарда әнші ретінде жұмыс істегеннен кейін Риверо өзінің алғашқы радиодағы өнерін Радио Культурада әпкесі Евамен дуэт орындау арқылы бастады. 1930 жылдардың басында ол радио жұмысын би залдарындағы өнер көрсетулермен үйлестірді. 1935 жылы әнші Риверо, оркестр жетекшісі Хосе Де Каро үшін өнер көрсеткеннен кейін, Хоседің інісі, одан да белгілі Хулио Де Кароның назарына ілікті. Хулио Ривероны өз оркестріне шақырды, ол дәстүрлі емес аспаптарды пайдаланды және Флорестегі Пюерредон театрының би залында жиі ойнайтын. Риверо белгілі бір деңгейде атаққа ие болды және оның есіміне мәңгілік қалып қойған «el feo» (құрлы жігіт) деген лақап ат қойылды. Риверо 1930 және 1940 жылдары көптеген аргентиналық фильмдерде түскенімен, 1940 жылдардың басында оның өмірінде белгісіздік орнады. Оны жұмысқа алған оркестр жетекшілерінің өзі (мысалы, Умберто Канаро) оны ұзақ уақытқа ұстап қалмады. Кейін Риверо өзінің терең дауысы осы кезеңде үлкен кемшілік болғанын айтты. 1944 жылы Риверо Хорасио Сальганға қосылды. Оның ондағы үш жылдық еңбегі ешқандай жазба қалдырмады (Салганның Бартоктан алған әсерімен, ол жалпы танго тыңлаушылары үшін тым «авангардты» болды), бірақ Риверо авангард пен джаз музыканттарының құрметіне ие болды. Көңілін көтеру үшін Риверо Карлос Бермудеспен дуэт құрып, Колумбия нарығы үшін коммерциялық стильде танго әндерін жазды. 1947 жылы Риверо Анибал Троиломен жұмыс істеді, ол лирик Хомеро Манзимен бірлесіп жаңа хит әндерді жазып, үлкен жетістікке жетті. Троиломен бірге өткізген үш жылында Риверо Флореал Руис пен Альдо Кальдеронмен бірге сахнада жарқылдады және 22 ән жазды, оның ішінде «Sur» деген мегахит әні бар. Бұл әнде Троилоның мелодиясы Манзидің жас махаббатқа және ескі бариоға арналған ағымды өлеңін аяқтады. Атақ-даңқ пен байлыққа қол жеткізген Риверо 1950 жылы Троилодан кетіп, жеке мансабын бастады. Ол өзіне сүйенетін музыканттар ретінде гитара квартеттері мен толық оркестрлерді кезекпен пайдаланды. Риверодан кейін ең танымал музыкант - Роберто Грела, ол Троилоның квартетінде де гитарист болған. Гитаралық формацияларды ауылдық милонга әртістері, ертедегі танго әншілері және тіпті жас Карлос Гардель де қолданған, бірақ Ривероның 1950 жылдардағы жазбалары, үлкен оркестрлердің толық үстемдігі кезінде, батыл қадам болды, ол оның ауылдың қарапайым еркектігімен байланысын мәңгілікке бекітті, «қалалық» тангоның жоғалған махаббат туралы әңгімелеріне қарамастан. 1960 жылдары Сальган мен Риверо өшпенділіктерін ұмытып, бірнеше әнді бірге жаздырды. Риверо басқа да суретшілермен ынтымақтастықпен жұмыс істеді, олар оның жомарттығы мен музыкаға деген құлшынысын атап өтті. 1966 жылы ол «Буэнос-Айрес, 1912 жылдың жазы» фильмінде түсті.

Ескі дүкен

1960 жылдардың аяғына қарай танго көбінесе "экспортқа" арналған нәрсеге айналды, себебі музыканттар мен көрермендер қартайып, 1940-1950 жылдардағы оркестрлік форматтан елеулі прогресске жете алмады. Көптеген танго жанкүйерлері Астор Пьяццолла мен оның ізбасарларының музыкасын қабылдамады, бірақ Риверо өзі Пьяццолланы құрметтеді және оның шығармаларын бірнеше рет жаздырды. Тіпті белгілі әртістер де өнер көрсетуге орын табуда қиындықтарға тап болды. Тангоның болашағына қауіптенген Риверо 1969 жылы Сан-Телмо ауданында "Эль-Вьехо Алмасен" ("Ескі дүкен") атты танго клубын ашты. Оның қонақжайлылығы Буэнос-Айреске келген көптеген саяхатшыларға ұнады, олар Ривероның клубына танго музыкасын тамашалауға және оның толық қарқынында билеуге келді. Олардың ішінде Жоан Мануэль Серрат пен Камило Хосе Села да болды. Ривероның клубы музыканттардың құрметтелгенін және уақытында төленгенін білетін танго ойнайтын орынға айналды. Танымал танго лирикасының авторы Хорасио Феррер Риверо кейіннен музыкасын жазған "альмасен" туралы милонга жазды және Ривероны ұмытылған есімімен – Леонель деп атады, бұл көптеген достары еліктейтін әдетке айналды. Риверо жапон танго ортасындағы белгілі тұлға болды. 1968 жылы ол Жапонияға гастрольдік сапармен барды және көптеген жапон музыканттарымен және бишілерімен танысты. Риверо "Arigato Japón" және "A lo Megata" (өз заманының ең үздік танго бишілерінің бірі Цунайоши "Цунами" Мегатаның құрметіне) шығармаларын жазды. Жапон туристері Ривероның клубында үнемі кездесетін. Риверо 1970 жылдардың басында телешоу жүргізді, онда клубтан шыққан суретшілер (мысалы, Беба Бидарт) және лунфардо тілімен тізбектелген көңілді әңгімелер көрсетілді. Оның 1960 және 1970 жылдардағы Тройло мен Греламен болған кездесулерінің кейбіреулері теледидарда көрсетілді. 1980 жылы Риверо Освальдо Пулььезедің 75 жылдық мерейтойына арналған концертке қатысты. Өмірінің соңғы жылдарында ол клубтың күнделікті басқаруын ұлы Эдмундоға ("Муни") тапсырды. 1985 жылдың соңында Риверо ауруханаға түсті және 1986 жылдың 18 қаңтарында Буэнос-Айресте жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. 2011 жылдың ақпан айында Ривероның мұрасына қатысты көптеген заттар Рамос Мехиадағы қоймадан ұрланғаны хабарланды.