Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Леонель Эдмундо Риверо (8 маусым 1911 жыл - 18 қаңтар 1986 жыл) - аргентиналық танго әншісі, композитор және кәсіпкер.
Leonel Edmundo Rivero (June 8, 1911 – January 18, 1986) was an Argentine tango singer, composer, and impresario.
Алғашқы жылдары
Риверо Буэнос-Айрес қаласының оңтүстік жағындағы Валентин-Альсина елді мекенінде дүниеге келді. Әкесімен бірге саяхаттап, ол кішкентай кезінен-ақ Буэнос-Айрес провинциясының гаучоларының өмір салтымен және музыкасымен танысты. Оның анасының әкесінің әкесі, Лионель есімді британдық иммигрант болған, ол 19 ғасырдың ортасында Пампас тайпаларымен шайқасып, найзадан жарақат алған. Риверо одан сары шашы мен есімін мұра еткен. Риверо еңбек еткен жылдары отбасы Белграно ауданына көшті, сол кезде танго би ретінде де, композиторлар/дирижерлер Аролас, Барди және Кобианның "АВС" бағынындағы күрделі музыкалық форма ретінде де дамыды. Сонымен қатар, танго мәтіндерінің тақырыптары жеңіл ойын-қалжыңнан махаббат пен ер адамның ар-намысына толы күрделі оқиғаларға айналды. Риверо классикалық гитарада ойнауды үйренді және әншілікке де дайындық жасады; оның терең бас-баритон дауысы оның айрықша белгісі болды, сонымен қатар акромегалиясының салдарынан үлкен болған қолдары оны көптеген әзілдердің нысанына айналдырды.
Rivero was born in the southern Buenos Aires suburb of Valentín Alsina. Joining his father in some of his travels, he was exposed to the lifestyle and the music of the gauchos of Buenos Aires Province from his early days. His maternal great grandfather, named Lionel, was a British immigrant, and fought against the Pampas tribes in the mid 19th century, being wounded by a spear. From him, Rivero inherited his blond hair and his first name. In his teens, Rivero's family moved to the Belgrano neighborhood, in the days where tango developed as a dancing phenomenon, but also as an ever more complex music form under the "ABC" of composers/directors Arolas, Bardi, and Cobián. At the same time, the themes of tango lyrics evolved from light hearted ribaldry into more complex stories delving on love and manly honor. Rivero learned classic guitar and also trained as a singer; he had a deep bass baritone voice that was one of his trademarks, together with his huge hands (due to his acromegaly) that made him the butt of many jokes.
Әнші мансабы
Кіші орындарда әнші ретінде жұмыс істегеннен кейін Риверо өзінің алғашқы радиодағы өнерін Радио Культурада әпкесі Евамен дуэт орындау арқылы бастады. 1930 жылдардың басында ол радио жұмысын би залдарындағы өнер көрсетулермен үйлестірді. 1935 жылы әнші Риверо, оркестр жетекшісі Хосе Де Каро үшін өнер көрсеткеннен кейін, Хоседің інісі, одан да белгілі Хулио Де Кароның назарына ілікті. Хулио Ривероны өз оркестріне шақырды, ол дәстүрлі емес аспаптарды пайдаланды және Флорестегі Пюерредон театрының би залында жиі ойнайтын. Риверо белгілі бір деңгейде атаққа ие болды және оның есіміне мәңгілік қалып қойған «el feo» (құрлы жігіт) деген лақап ат қойылды. Риверо 1930 және 1940 жылдары көптеген аргентиналық фильмдерде түскенімен, 1940 жылдардың басында оның өмірінде белгісіздік орнады. Оны жұмысқа алған оркестр жетекшілерінің өзі (мысалы, Умберто Канаро) оны ұзақ уақытқа ұстап қалмады. Кейін Риверо өзінің терең дауысы осы кезеңде үлкен кемшілік болғанын айтты. 1944 жылы Риверо Хорасио Сальганға қосылды. Оның ондағы үш жылдық еңбегі ешқандай жазба қалдырмады (Салганның Бартоктан алған әсерімен, ол жалпы танго тыңлаушылары үшін тым «авангардты» болды), бірақ Риверо авангард пен джаз музыканттарының құрметіне ие болды. Көңілін көтеру үшін Риверо Карлос Бермудеспен дуэт құрып, Колумбия нарығы үшін коммерциялық стильде танго әндерін жазды. 1947 жылы Риверо Анибал Троиломен жұмыс істеді, ол лирик Хомеро Манзимен бірлесіп жаңа хит әндерді жазып, үлкен жетістікке жетті. Троиломен бірге өткізген үш жылында Риверо Флореал Руис пен Альдо Кальдеронмен бірге сахнада жарқылдады және 22 ән жазды, оның ішінде «Sur» деген мегахит әні бар. Бұл әнде Троилоның мелодиясы Манзидің жас махаббатқа және ескі бариоға арналған ағымды өлеңін аяқтады. Атақ-даңқ пен байлыққа қол жеткізген Риверо 1950 жылы Троилодан кетіп, жеке мансабын бастады. Ол өзіне сүйенетін музыканттар ретінде гитара квартеттері мен толық оркестрлерді кезекпен пайдаланды. Риверодан кейін ең танымал музыкант - Роберто Грела, ол Троилоның квартетінде де гитарист болған. Гитаралық формацияларды ауылдық милонга әртістері, ертедегі танго әншілері және тіпті жас Карлос Гардель де қолданған, бірақ Ривероның 1950 жылдардағы жазбалары, үлкен оркестрлердің толық үстемдігі кезінде, батыл қадам болды, ол оның ауылдың қарапайым еркектігімен байланысын мәңгілікке бекітті, «қалалық» тангоның жоғалған махаббат туралы әңгімелеріне қарамастан. 1960 жылдары Сальган мен Риверо өшпенділіктерін ұмытып, бірнеше әнді бірге жаздырды. Риверо басқа да суретшілермен ынтымақтастықпен жұмыс істеді, олар оның жомарттығы мен музыкаға деген құлшынысын атап өтті. 1966 жылы ол «Буэнос-Айрес, 1912 жылдың жазы» фильмінде түсті.
After working as a cover singer in small venues, Rivero got his first radio appearance singing a duet with his sister Eva in Radio Cultura. He spent the early 1930s alternating radio work with dance hall gigs. After singing for bandleader José De Caro in 1935, Rivero's qualities attracted José's more famous brother Julio De Caro, who drafted Rivero into his orchestra, which incorporated non traditional instruments and was a fixture of the Pueyrredón theatre ballroom in Flores. Rivero gained some fame, and the moniker that stayed with him forever: el feo (the ugly guy). Even though Rivero was featured in many Argentine films in the 1930s and 1940s, the early forties were a time of uncertainty for him. Even bandleaders who did hire him (such as Humberto Canaro) would not retain him for long. Later, Rivero would claim that his deep voice was a severe handicap during this time. In 1944, Rivero joined Horacio Salgán. His three year tenure there left no recordings (with his Bartók influences, Salgán was too "far out" for the general tango audience) but earned Rivero the respect of avant garde and jazz musicians. To make ends meet, Rivero also worked in a duo with fellow singer Carlos Bermúdez that recorded tangos in a more commercial vein for the Colombian market. In 1947, Rivero was hired by Aníbal Troilo, who was having a stellar run of recordings with new hit songs, many of them in collaboration with lyricist Homero Manzi. During his three years with Troilo, Rivero shared the limelight with Floreal Ruiz and Aldo Calderón, and recorded 22 songs, including the mega hit Sur, where Troilo's melody frames Manzi's elegy for a young love and also for the old barrio. Having found fame and fortune, Rivero left Troilo in 1950 and started a solo career. For accompaniment, he would alternate between guitar quartets and a full orchestral format for the remainder of his career. The most famous musician to follow Rivero was guitarist Roberto Grela, who was also the guitarist of Troilo's quartet. Guitar only formations were used by countryside milonga artists, early tango singers, and even Carlos Gardel in his youth, but Rivero's 1950s recordings, during a period of total dominance by big orchestras, was a bold statement, which forever cemented his identification with the silent masculinity of the countryside, as opposed to the emphasis that "urban" tango put on stories of lost love. In the sixties, Salgán and Rivero had their revenge, and recorded several tunes together. Rivero also collaborated with other artists, who noted his generosity and his devotion to music. In 1966 he appeared in the film Buenos Aires, verano 1912.
Ескі дүкен
1960 жылдардың аяғына қарай танго көбінесе "экспортқа" арналған нәрсеге айналды, себебі музыканттар мен көрермендер қартайып, 1940-1950 жылдардағы оркестрлік форматтан елеулі прогресске жете алмады. Көптеген танго жанкүйерлері Астор Пьяццолла мен оның ізбасарларының музыкасын қабылдамады, бірақ Риверо өзі Пьяццолланы құрметтеді және оның шығармаларын бірнеше рет жаздырды. Тіпті белгілі әртістер де өнер көрсетуге орын табуда қиындықтарға тап болды. Тангоның болашағына қауіптенген Риверо 1969 жылы Сан-Телмо ауданында "Эль-Вьехо Алмасен" ("Ескі дүкен") атты танго клубын ашты. Оның қонақжайлылығы Буэнос-Айреске келген көптеген саяхатшыларға ұнады, олар Ривероның клубына танго музыкасын тамашалауға және оның толық қарқынында билеуге келді. Олардың ішінде Жоан Мануэль Серрат пен Камило Хосе Села да болды. Ривероның клубы музыканттардың құрметтелгенін және уақытында төленгенін білетін танго ойнайтын орынға айналды. Танымал танго лирикасының авторы Хорасио Феррер Риверо кейіннен музыкасын жазған "альмасен" туралы милонга жазды және Ривероны ұмытылған есімімен – Леонель деп атады, бұл көптеген достары еліктейтін әдетке айналды. Риверо жапон танго ортасындағы белгілі тұлға болды. 1968 жылы ол Жапонияға гастрольдік сапармен барды және көптеген жапон музыканттарымен және бишілерімен танысты. Риверо "Arigato Japón" және "A lo Megata" (өз заманының ең үздік танго бишілерінің бірі Цунайоши "Цунами" Мегатаның құрметіне) шығармаларын жазды. Жапон туристері Ривероның клубында үнемі кездесетін. Риверо 1970 жылдардың басында телешоу жүргізді, онда клубтан шыққан суретшілер (мысалы, Беба Бидарт) және лунфардо тілімен тізбектелген көңілді әңгімелер көрсетілді. Оның 1960 және 1970 жылдардағы Тройло мен Греламен болған кездесулерінің кейбіреулері теледидарда көрсетілді. 1980 жылы Риверо Освальдо Пулььезедің 75 жылдық мерейтойына арналған концертке қатысты. Өмірінің соңғы жылдарында ол клубтың күнделікті басқаруын ұлы Эдмундоға ("Муни") тапсырды. 1985 жылдың соңында Риверо ауруханаға түсті және 1986 жылдың 18 қаңтарында Буэнос-Айресте жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. 2011 жылдың ақпан айында Ривероның мұрасына қатысты көптеген заттар Рамос Мехиадағы қоймадан ұрланғаны хабарланды.
By the late 1960s, tango had become mostly "for export", since musicians and audiences were aging and making little progress from the orchestral format of the 1940s and 1950s. many tango fans rejected the music of Ástor Piazzolla and his followers, but Rivero himself admired Piazzolla, and recorded his creations on more than one occasion. Even major artists had trouble finding venues to play. Fearing for tango's viability, in 1969 Rivero opened El Viejo Almacén ("The old store"), a tango club in the San Telmo district. His hospitality was enjoyed by many visitors to Buenos Aires, who went to Rivero's club to savor the tango music and dance in its full intensity. Among the recurring visitors were Joan Manuel Serrat and Camilo José Cela. Rivero's place was a venue for tango, where musicians knew they would be respected and paid on time. Famed tango lyricist Horacio Ferrer wrote a milonga about the almacén for which Rivero later composed the music, and took to calling Rivero by his forgotten first name, Leonel, a gesture that many friends would imitate. Rivero was an icon in Japanese tango circles. He toured Japan in 1968, and got to know many Japanese musicians and dancers. Rivero composed "Arigato Japón" and "A lo Megata" (honoring Tsunayoshi "Tsunami" Megata, one of the top tango dancers of his age). Japanese tourists were a constant presence in Rivero's place. Rivero hosted a TV show in the early seventies, which featured artists from the club (such as Beba Bidart), as well as lively dialog sprinkled with lunfardo. Some of his 1960s and 1970s reunions with Troilo and Grela were televised. In 1980, Rivero took part in Osvaldo Pugliese's 75th birthday concert. In his later years, he delegated the day to day operation of the club to his son Edmundo ("Muni"). Rivero was hospitalized in late 1985, and died from heart failure on January 18, 1986, in Buenos Aires. In February 2011 it was reported that many artifacts germane to Rivero's legacy were stolen from a warehouse in Ramos Mejía.