Үнді қаз тұқымы: сипаттамасы, өнімділігі (жыл сайын 300-350 жұмыртқа), шығу тегі (Индонезия). Қаздардың ерекше жүрісі мен ұшу қабілеті жоқтығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қаз тұқымы
Breed of duck
Үндістандық жүгірме қаздар – Anas platyrhynchos domesticus, үй қазының тұқымы. Олар пингвиндер сияқты тік тұрады және құлап-қонып жүрудің орнына жүгіреді. Мешіттер жылына 300-ден 350-ге дейін жұмыртқа туады. Олар Индонезияның Ломбок, Ява және Бали аралдарында өсірілген. Бұл қаздар ұшпайды және сирек ғана ұя салып, өз жұмыртқаларын жатырады. Олар жүгіріп немесе жүріп, жұмыртқаларын кез келген жерге тастайды. Бұл тұқым 19 ғасырда Батыс әлеміне келді; содан бері олардың түсі әртүрлі болуы үшін селекцияланды.
Indian Runners are a breed of Anas platyrhynchos domesticus, the domestic duck. They stand erect like penguins and, rather than waddling, they run. The females can lay as many as 300 to 350 eggs a year. They were bred on the Indonesian islands of Lombok, Java and Bali. These ducks do not fly and only rarely form nests and incubate their own eggs. They run or walk, often dropping their eggs wherever they happen to be. The breed arrived in the Western world in the 19th century; they have since been bred to have a wide variety of colours.
Даму
Таза тұқымды әуесқойлар, көрмеге қатысушылар және төрешілер стандартты сипаттамаларды белгілеуді қалады. Пид түсті сорттары үшін стандарттар Англиядағы (1897) және Америкадағы (1898) Су құстары клубымен әзірленді. 1915 жылға дейін екі елдің стандарттары көбінесе бірдей болды. Америкалық құс шаруашылығы қауымдастығы генотипінде көк түсі бар сортты таңдады, ал Англиялық құс шаруашылығы клубының стандарты Дональдтың бастапқы брошурасында сипатталған таза нысанында қалды. Уолтонның кейбір құстарынан әкелінген қара гендерді пайдаланып, басқа түстер пайда болды. Олардан қара, шоколад және Камберленд көк түстерін алу жоспарланды. Кейін бұршақ, шұбар, көк шұбар және абрикос шұбар түрлері пайда болды. Америка және неміс стандарттарында біршама әртүрлі атаулар мен сипаттамалар кездеседі. Индиялық жүгіруші үйрек клубының (1906 жылы құрылған) әсері, әсіресе Джон Дональд, Джозеф Уолтон, доктор Дж. А. Коутс және Мэтью Смит еңбектері Аштонда (2002) сипатталған. Индиялық жүгірушілердің ең маңызды әсері қазіргі заманғы "жеңіл қаз" тұқымдарын дамытуға тиді. 1900 жылға дейін көптеген қаздар ет үшін өсірілді. Айлсбери және Руан қаздары тоғызыншы ғасырда танымал болды, ал 1873-74 жылдардан кейін Қытайдан Пекин қазын импорттау арқылы олар толықтырылды немесе алмастырылды. Индиялық жүгірушілер сәнге айналғаннан кейін, жұмыртқа салатын және жалпы мақсаттағы тұқымдарға сұраныс артты. Руан, Айлсбери және Каюга (ірі қара американдық тұқымы) жүгірушілерін шағылыстырып, Уильям Кук өзінің әйгілі Орпингтон қаздарын шығарды. Миссис Кэмпбелл өзінің қоңыр және ақ жүгіруші үйрегін Руан аждаһасымен шағылыстырып, 1898 жылы таныстырылған Кэмпбелл қазын жасады. Кейін ол жабайы шұбардың қанын қосты және ең көп жұмыртқа салатын Хаки Кэмпбеллді (1901 жылы жарияланды) жасауға қол жеткізді. Басқа тұқымдар да пайда болды, олардың кейбіреулері Хаки Кэмпбеллдің тікелей мутациялары болды, сонымен қатар Индиялық жүгірушілермен қайта шағылыстырылды, ең танымалдары – Абакотт Рейнджер (Германияда Штрейхер деп аталады) және Уэльс Гарлекин. Қазіргі уақытта Америкалық құс шаруашылығы қауымдастығында танылған Индиялық жүгірушінің сегіз түрі бар. Олар танылу ретімен: қоңыр және ақ, ақ, шұбарланған, қара, буф, шоколад, Камберленд көк және сұр. Бұл "жүгіруші үлгісі" деп аталады. Үйлі қаздардың тұқымдарында жаңа түсті сорттардың көп бөлігі осы шығыс қаздарды импорттаудан басталады. Р. Г. Яаптың (1930-шы жылдар) және Ф. М. Ланкастердің бастапқы зерттеулері селекционерлерге түсті сорттарды басқару және жасау кезінде генотиптердің әсерін түсінуге мүмкіндік берді. Дэйв Холдерред, Майк және Крис Эштонның жазбаларында қарапайым ақпаратты табуға болады.
Pure breed enthusiasts, exhibitors and show judges wanted to establish standard descriptions. Standards were drawn up in by the Waterfowl Club in England (1897) and America (1898) for the pied colour varieties. These were largely the same until 1915 when the two countries diverged. The American Poultry Association chose a variety with blue in the genotype whilst the English Poultry Club Standard kept to the pure form described by Donald in his original pamphlet. Other colours followed making use of black genes brought in by some of Walton's birds. These were to produce black, chocolate and Cumberland blue. Later were developed the mallard, trout, blue trout, and apricot trout versions. Slightly different names and descriptions can be found in American and German standards. An account of the influence of the Indian Runner Duck Club (founded in 1906), particularly the input by John Donald, Joseph Walton, Dr J. A. Coutts and Matthew Smith, can be found in Ashton (2002). The most profound impact of the Indian Runners was on the development of the modern 'light duck' breeds. Before 1900, most ducks were bred for the table. Aylesbury and Rouen ducks were famous throughout the nineteenth century, and these were supplemented or replaced, after 1873–74, by importation from China of the Pekin duck. As soon as the Indian Runners became fashionable, a demand for egg layers and general purpose breeds developed. Using Runners crossed to Rouens, Aylesburys and Cayugas (the large black American breed), William Cook produced his famous Orpington Ducks. Mrs Campbell crossed her fawn and white Runner duck to a Rouen drake to create the Campbell ducks introduced in 1898. Later, she introduced wild mallard blood and managed to create the most prolific egg layer, the Khaki Campbell (announced in 1901). Other breeds followed, some of which emerged as direct mutations of the Khaki Campbell, along with crosses back to Indian Runners, the most famous being the Abacot Ranger (known in Germany as the Streicher) and the Welsh Harlequin. Currently there are eight varieties of Indian Runner recognized with the American Poultry Association. They are, in order of recognition, Fawn & White, White, Penciled, Black, Buff, Chocolate, Cumberland Blue, and Gray. as the 'Runner pattern'. Much of the proliferation of new colour varieties in breeds of domestic duck begins with the importation of these oriental ducks. Original research by R. G. Jaap (1930s) and F. M. Lancaster has allowed breeders to understand the effect of genotypes in managing and creating colour varieties. Simplified information can be found in writings by Dave Holderread, and Mike and Chris Ashton.