Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық археолог және тарихшы Рануччо Бьянки Бандинилли (19 ақпан 1900 жыл - 17 қаңтар 1975 жыл) - итальяндық археолог және өнер тарихшысы.
Italian archaeologist and historian
Ranuccio Bianchi Bandinelli (19 February 1900 – 17 January 1975) was an Italian archaeologist and art historian.
Өмірбаян
Бьянки Бандинилли Сиена қаласында Марио Бьянки Бандинилли (1859–1930) және Маргарита Оттили "Лили" фон Корн (Бьянки Бандинилли, 1878–1905) отбасында дүниеге келген. Олар Сиенадағы ежелгі аристократиядан тараған. Оның алғашқы зерттеулері отбасылық жерлеріне жақын орналасқан этруск орталықтары – Клузиум (1925) және Суана (1929) қалаларына арналған. Италия фашизміне наразы болған, тіпті Муссолини тұсында Гитлерге Римді көрсеткен адам болғанына қарамастан, ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін коммунизмге көшті және марксист болды. 1945 жылы Чезаре Лупорини және Романо Биленчимен бірге «Società» журналын құрды. Антифашист болғандықтан, соғыстан кейін бірден бірнеше маңызды өнер тарихы лауазымдарына тағайындалды. Мысалы, ол жаңа үкіметтің Көркем өнер және Ескіліктер министрлігінің директоры болды (Antichità e Belle Arti, 1945–1948). Италиядағы фашизм туралы оның естеліктері 1995 жылы жарық көрді («Гитлер мен Муссолини, 1938: Италияға Фюрердің сапары»).
Bianchi Bandinelli was born in Siena to Mario Bianchi Bandinelli (1859–1930) and Margherita Ottilie "Lily" von Korn (Bianchi Bandinelli, 1878–1905), who were descended from ancient aristocracy in Siena. His early research focused on the Etruscan centers close to his family lands, Clusium (1925) and Suana (1929). Disgusted with Italian fascism, despite being the man who showed Hitler around Rome under Mussolini, he converted to communism after World War II and became a Marxist. He founded a magazine, Società, together with Cesare Luporini and Romano Bilenchi in 1945. As an anti fascist, he was appointed to a number of important art historical positions immediately after the war. For example, he was director of the new government's fine arts and antiquities ministry (Antichità e Belle Arti, 1945–48). His memoir of fascism in Italy was published in 1995 (Hitler e Mussolini, 1938: il viaggio del Führer in Italia).
Мансап
Флоренция және Рим университеттеріндегі кафедраларынан Бьянки Бандинилли диалектикалық материализмге негізделген классикалық тарихқа сезімтал итальяндық археологтардың жаңа буынына жетекшілік етті. Ол сондай-ақ Нидерландыдағы Гронинген университетінде оқытумен айналысты. 1950-1960 жылдары ол классикалық өнер туралы кең және сауатты аудиторияға таратуға арналған толыққанды мәтіндерді жазуға кірісті. 1958 жылы «Enciclopedia dell'arte antica» энциклопедиясын құрды және сол жылы Кеңес ғылым академиясының шетелдік мүшесі болып сайланды. 1960-шы жылдардың ортасында Бьянки Бандиниллиге француздық «Адамзат өнері» сериясы үшін римдік өнерге арналған екі томдық еңбек жазу тапсырылды. Бұл еңбектер оның жазбаларын кең аудиторияға жеткізіп, өнерге қатысты әлеуметтік критерийлерді кең және ағылшын тілді оқырмандарға таратуға көмектесті. 1967 жылы ол студенттерімен бірге классикалық археология саласындағы ең инновациялық, бірақ даулы мерзімдік басылымдардың бірі – «Dialoghi di archeologia» журналын құрды. Ол өнерді түсіндіруде жиі ерекше көзқарас білдіретін және оның аргументтері әрдайым убедительно болмаса да, берік негізге ие болды. Мұндай жағдайдың бір мысалы – оның әйгілі Белведер Аполлонына жасаған интерпретациясы, бұл грек туындысының римдік көшірмесі, қазір б.з.д. IV ғасырға жатқызылады. Көптеген өнер тарихшылары бұл туындыны грек шебері Леохардың түпнұсқасына жатқызса, Бьянки Бандинилли оны Леохарға қатысы жоқ, эллинистік кезеңнің салқын көшірмесі деп сипаттады. Оның қызығушылығының бірі – эллинистік, этрус және рим өнерінің өзара байланысы болды. Оның студенттері арасында 20-шы ғасырдың ең ықпалды итальяндық археологтары болды, олардың ішінде Джованни Бекатти, Антонио Джулиано, Марио Торелли, Андреа Карандини және Филиппо Коарелли есімдері бар. 1966 жылы Бьянки Бандинилли Нидерланд Корольдік өнер және ғылым академиясының шетелдік мүшесі болып сайланды.
From his chairs at the universities of Florence and Rome, Bianchi Bandinelli directed a new breed of Italian archaeologists sensitive to classical history based upon dialectical materialism. He also taught at the University of Groningen in the Netherlands. In the 1950s and 1960s he undertook the writing of comprehensive texts on classical art intended to reach a wide and literate audience. He founded the Enciclopedia dell'arte antica in 1958, and in the same year was elected as a foreign member of the Soviet Academy of Sciences. In the mid 1960s, Bianchi Bandinelli was commissioned to write the two volumes on Roman art for the French Arts of Mankind series. These works brought his writing to a larger audience and helped usher in social criteria for art into a larger and English speaking audience. In 1967 he founded the Dialoghi di archeologia with his students, one of the most innovative, if controversial, periodicals on classical archaeology. He was frequently a maverick in his interpretation of art and his arguments were, if not always compelling, forcefully grounded. One such case is his interpretation of the famous Belvedere Apollo, a Roman copy of a Greek work now thought to date to the fourth century B. C. Although hailed by most art historians as a copy of the original work by the Greek master Leochares, Bianchi Bandinelli characterized the piece as a frigid copy of a Hellenistic work without relation to Leochares. One of his interests was the interrelation between Hellenistic, Etruscan and Roman art. His students included some of the most influential Italian archaeologists of the 20th century, among whom were Giovanni Becatti, Antonio Giuliano, Mario Torelli, Andrea Carandini and Filippo Coarelli. Bianchi Bandinelli was elected a foreign member of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences in 1966.