Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Елшілер, Op. 49 – Эдвард Элгардың солистер, хор және оркестр үшін жазған ораториясы. Ол алғаш рет 1903 жылғы 14 қазанда Бирмингем музыкалық фестивалінде орындалды.
The Apostles, Op. 49, is an oratorio for soloists, chorus and orchestra composed by Edward Elgar. It was first performed on 14 October 1903 at the Birmingham Music Festival.
Шолу
Энигма вариациялары (1899) және Геронтиус арманы (1900) шығармаларымен халықаралық деңгейде танылғаннан кейін, Элгарға Геронтиустың премьерасын өткізген Бирмингем триеннальдік музыка фестивалі жаңа хорлық шығарма жазуды тапсырды. Бұл Элгарды бала кезінен бері ойлап келе жатқан, тіпті сөздерін таңдауды бастаған тақырыптағы ірі масштабты шығармаға кірісуге ынталандырды. "Апостолдар", одан кейін жазылған "Патшалық" сияқты, Исаның шәкірттерін және олардың куә болған ерекше оқиғаларға деген реакцияларын көрсетеді. 1901 жылдың желтоқсанында тапсырма алғанына қарамастан, Элгар 1902 жылдың шілдесіне дейін "Апостолдарға" көп көңіл бөлмеді, ол уақытта "Коронация Одасы", Op. 44-ті аяқтады және репетицияларын өткізді. Элгар либреттоны жоспарлау кезінде теологиялық еңбектерді зерттеумен қатар, Вагнердің "Назареттен шыққан Иса" эскизін және Генри У. Лонгфеллоудың "Құдай трагедиясы" поэмасын пайдаланды. Ол либреттосын көптеген ықпалды ораториялардың үлгісі бойынша, Киелі кітаптардан алынған өлеңдерден құрастырды, олардың ішінде Гендельдің "Мессиясы" (1741) және Мендельсонның "Илиясы" (1836) бар. Көптеген кешігулерден кейін, Элгар 1902 жылдың желтоқсан ортасында музыканы ресми түрде жазуға кірісті. Шығарманың әнмен орындалатын нұсқасы 1903 жылдың маусым айының соңында аяқталды, ал толық оркестрлік партиясы 17 тамызда дайын болды. "Апостолдар" – апостолдардың шақырылуы, Исаның уағыздауы, кереметтері, айқышқа хеуелденуі, қайта тірілуі және көтерілуі туралы баяндайтын повестьтік шығарма. "Патшалық" оқиғаны одан әрі жалғастырады. Элгар философиялық негіздерге қарағанда адамдардың ниеттерін зерттеуге көбірек қызығушылық танытты, сондықтан шығармадағы ең маңызды кейіпкерлердің бірі – Мария Магдалина мен Яһуда Искариот есімді екі күнәкар. Элгардың ойы бір шығарманың шегінен асып кетті: "Патшалық" бастапқыда "Апостолдардың" соңғы бөлігі ретінде жоспарланған, бірақ кейін Элгар оларды трилогияның алғашқы екі бөлігі деп санады. Дегенмен, жоспарланған үшінші бөлігі – "Соңғы сот" 1920 жылға дейін Элгардың сирек жасайтын бірнеше эскиздерінен аспады. Немец тіліне аудармасы мен Германиядағы тұңғыш қойылымын дирижер Юлиус Бутс жүзеге асырды.
After his international success with the Enigma Variations (1899) and The Dream of Gerontius (1900), Elgar was commissioned by the Birmingham Triennial Music Festival, which had also produced Gerontius, to write a new choral work. This encouraged Elgar to start composing a large scale work on a subject he had been contemplating, according to the composer, since boyhood when he had even started selecting the words. The Apostles, like its successor The Kingdom, depicts the disciples of Jesus and their reactions to the extraordinary events they witness. Despite arranging the commission in December 1901, Elgar paid little attention to The Apostles until July 1902, when he had finished composing and rehearsing his Coronation Ode, Op. 44. Elgar's planning of the libretto included a long immersion in theological writings, as well as Wagner's sketch for "Jesus von Nazareth", and Henry W. Longfellow's poem "The Divine Tragedy". He assembled his libretto from verses of scripture, as had been the pattern for many of the most influential oratorios, including Handel's Messiah (1741) and Mendelssohn's Elijah (1836). After many delays, Elgar finally started formal composition of the music in mid December 1902. Composition of the work in vocal score format was complete by the end of June 1903, with scoring complete on 17 August. The Apostles is a narrative work, dealing with the calling of the Apostles and their experiences of Jesus' preaching, miracles, crucifixion, resurrection and ascension. The Kingdom would carry the story onward. Elgar was more interested in human motivations than philosophical underpinnings, and two of the most prominent characters in the work are the two sinners Mary Magdalene and Judas Iscariot. Elgar's conception outgrew the confines of a single work: The Kingdom was first conceived as the last part of The Apostles, but later Elgar considered them as the first two parts of a trilogy. In any case, the projected third part, The Last Judgement, never got further than a few sketches which Elgar produced sporadically until 1920. The German translation and the German premiere were both the work of the conductor Julius Buths.
Қысқаша мазмұны
Бұл шығарма екі бөлімнен және жеті бөлімшеден тұрады, олардың әрқайсысы үзіліссіз орындалады. Елгар сөздерді Киелі кітап пен апокрифтерден таңдап алған. (1-бөлім) "Апостолдардың шақырылуы". Музыка таң атқанға дейін басталады, күн шығады, және апостолдар бірінен соң бірі таңдалады. "Жол бойында". Бұл Исаның үйретуін көрсетеді, әсіресе, "Бақыттылықтарды" еске түсіреді. "Галилея теңізінің жағасында". Теңізден өту эпизодтық болып табылады, мұнда Магдала Мария басты назарда. Дауылды түндік көріністен кейін оның тәубеге келуі бейнеленеді, содан кейін сахна Филипп Кесариясы мен Капернаумға көшеді. Бұл көріністен кейін "Қамалға қайтыңдар" деген хорлық эпилог қосылады, ол шығарманың жазылуының соңғы кезеңінде қосылған. (2-бөлім) "Сату". Пайымдау оқиғасын ұстанса да, бұл бөлім негізінен Иуданың мінезі мен мотивациясына қатысты. Ол Исаны өз құдайлық күшін көрсетуге және өзінің патшалығын орнатуға мәжбүрлеуге тырысады. Сот және айыптау оқиғалары сахнадан тыс өтеді, хордың эпизодтық қатысуымен (ғибадатханадағы әншілер мен халықтың рөлінде). Соңында Иуда үмітсіздікке беріледі. "Голгофа". Елгардың сөзімен айтқанда, айқышқа іліну көрінісі "жай ғана эскиз". Исаның өлім алдындағы сөздері "Эли, Эли, лама савахтани" тек оркестрмен жарияланады, содан кейін хор пианиссимо жауап береді: "Расында, бұл Құдайдың ұлы еді". "Қабірде". Қайта тірілу оқиғасы баяндаушы мен періштелер хорымен қысқаша айтылады, көктемгі шаттыққа толы интерлюдияда. "Көкке көтерілу". Музыкалық керемет оқиға эпизодтық сипатта, себебі апостолдар періштелермен бірге мадақтаса да, олар жерде шіркеу құруға асығыс. Осы идея шығарманың соңғы кульминациясын құрайды, ол солистердің, хордың және оркестрдің толық күштері үшін жазылған.
The work is in two parts and seven sections, each played without a break. Words were selected by Elgar from the Bible and Apocrypha. (Part 1) "The Calling of the Apostles". The music begins just before dawn; the sun rises, and one by one the Apostles are chosen. "By the Wayside". This depicts Jesus' teaching, and particularly evokes the Beatitudes. "By the Sea of Galilee". Crossing the sea is incidental; Mary Magdalene is the focus here. After a stormy night scene, her conversion is portrayed, and the scene moves to Caesarea Philippi and Capernaum. The scene is followed by a choral epilogue, "Turn ye to the stronghold," added late in the composition of the piece. (Part 2) "The Betrayal". Although it follows the Passion narrative, the section is chiefly concerned with the character and motivation of Judas. He is shown as trying to maneuver Jesus so that he is forced to show his divine power and establish his kingdom. The events of the trial and condemnation happen "off stage", with occasional contributions by the chorus (in the roles of singers in the temple and the mob). In the end Judas gives way to despair. "Golgotha". The scene of the crucifixion is, in Elgar's words, "a mere sketch". Jesus' dying words "Eli, eli, lama sabachthani" are declaimed by the orchestra alone; after which the chorus respond pianissimo, "Truly this was the son of God". "At the Sepulchre". The story of the Resurrection is briefly told by the narrator and a chorus of angels, in a blissful, spring like interlude. "The Ascension". The miracle is almost incidental; the point is that the Apostles, though here joining in praise with the angels, are about to establish the church on earth. This idea informs the final climax of the work, scored for the full forces of soloists, chorus and orchestra.