Кіріспе
Қорғаныс қабырғаларын салу әдісі. Murus Dacicus (лат. Dacian Wall) – ежелгі Дакияда римдіктер басып алғанға дейін дамыған қорғаныс қабырғалары мен бекіністерін салу тәсілі. Бұл, дакиялық құрылысшыларға тән дәстүрлі құрылыс тәсілдері мен грек және римдік сәулет және қасбеттен алынған тәсілдердің қосындысы. Бұрын, осы кезеңде және одан кейін де ұқсас құрылыс тәсілдері қолданылғанмен, оны ерекше ететін нақты белгілері бар.
Murus Dacicus (Latin for Dacian Wall) is a construction method for defensive walls and fortifications developed in ancient Dacia sometime before the Roman conquest. It is a mix between traditional construction methods particular to Dacian builders and methods imported from Greek and Roman architecture and masonry, and – although somewhat similar construction techniques were used before, during and long after the period – it has peculiarities that make it unique.
Дизайн
Мюрус Дацикус төртбұрышты параллелепипед пішінде ойылған тас блоктардан жасалған екі сыртқы қабырғадан тұрады; әрине, цемент қолданылмаған, сондықтан оларды шелтерлік таспен қапталған үлгілер деп санауға болады – бірақ әдетте технологиялық талаптарға байланысты орташадан үлкен, стандартты өлшемді блоктармен салынатын. Сыртқы қабырғалардың әр қабаты аяқталғаннан кейін, олардың арасындағы кеңістік шағыл мен тастармен толтырылып, сазбен байланыстырылып, тығыздалған (жер қазу және тығыздау техникасы да қолданылған). Құрылымның әр қабат деңгейінде тас блогының үстіңгі бетіндегі көгершін құйрығы арқылы сыртқы қабырғаларға бекітілген көлденең, күйдірілген/көмірленген ағаш арқандармен нығайтылып, консолидацияланды (сондықтан бірдей өлшемдегі үлкен тас блоктар қажет болды). Жоғары икемділігінің арқасында бұл құрылым "классикалық", қатты құрғақ тас қабырғаға қарағанда айқын артықшылыққа ие болды (мысалы, Микендегі циклоптық және шелтерлік қабырғаларда): қоршау машинасынан лақтырылған снарядтың соққысын сіңіру және кинетикалық энергияны тарату қабілеті жоғары болды. Дегенмен, археологиялық және тарихи мәліметтерге сәйкес, қабырғаның үстінде тас қоршаулардың орнына ағаш қоршаулар орнатылған болуы мүмкін, бұл отқа осалдығының айқын кемшілігі еді. Дакия қабырғасын дұрыс салу үшін көп еңбек пен уақыт қажет болды. Кейінгі кезеңдегі типтік қабырға, екі Дакия соғысы арасындағы жылдары асығыс салынған (Дакия өзінің маңызды бекіністерінің қорғанысын қайта құруға, жөндеуге, кеңейтуге немесе нығайтуға мәжбүр болған кезде) 3–4 метр қалыңдығы мен 10 метр биіктігінде болды, бұл берілген жағдайларда үлкен жетістік еді. ЮНЕСКО Әлемдік мұрасы тізіміне енген Орешти тауларындағы Дакия бекіністері осы әдіспен салынған цитадельдердің мысалдары болып табылады. Сондай-ақ, Дакия қабырғалары Римдегі Траян бағанасында бейнеленген.