Жой Брайт Хэнкок: АҚШ Әскер-теңіз күштерінің алғашқы әйел офицерлерінің бірі

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицері (1898-1986)

Джой Брайт Хэнкок (4 мамыр 1898 – 20 тамыз 1986), Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардың қатысушысы, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің алғашқы әйел офицерлерінің бірі болды.

Өмірбаян

Джой Брайт 1898 жылдың 4 мамырында Нью-Джерси штатының Уайлдвуд қаласында дүниеге келді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Филадельфиядағы бизнес мектебін бітірген соң, ол Нью-Джерси штатының Камден қаласында және Уайлдвуд әскери-әуе базасында қызмет еткен теңізші (F) болып теңіз күштеріне қабылданып, әскери қызметке кірді. Соғыстан кейін ол 1921 жылы ZR 2 әуе кемесінің апатында қаза болған лейтенант Чарльз Грей Литтлге тұрмысқа шықты. Бір жылдан кейін ол Аэронавтика бюросында жұмысқа орналасты, оның міндеттеріне бюроның жаңалықтарын редакциялау кірді, ол кейін Naval Aviation News журналына айналды. 1924 жылы ол бюродан кетіп, 1925 жылдың қыркүйегінде Шеннода әуе кемесінің апатында қаза болған лейтенант-коммандер Льюис Хэнкокқа тұрмысқа шықты. Джой Брайт Хэнкок Сыртқы істер мектебінде оқығаннан кейін және жеке ұшқыш куәлігін алғаннан кейін бюроға қайта оралды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі он жылдан астам уақыт бойы және соғыстың алғашқы жылында ол бюроның ақпараттық жұмыстарына жауапты болды. 1942 жылдың 15 қазанында ол жаңадан құрылған Әйелдер резервіне лейтенант болып кірді, ол көбінесе Еріктік резервтік қызметке (WAVES) қабылданған әйелдер деп танылды. Ол бастапқыда Аэронавтика бюросындағы WAVES өкілі, кейін Әскери-теңіз операциялары (Әуе) басшысының орынбасары болып ұқсас лауазымда қызмет етті. 1943 жылдың 26 қарашасында лейтенант-коммандер, ал соғыс аяқталғанда командир дәрежесіне көтерілді. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Әскери-теңіз министрінен мақтау қағазын алды. Мақтау қағазында былай делінген: «Өзінің көптеген міндеттерін құлшыныспен, басшылықпен және салмақты шешімдермен орындап, командир Хэнкок әйелдерді Әскери-теңіз күштеріне интеграциялау және олардың әртүрлі дағдыларын пайдалану үшін жасалған жан-жақты бағдарламаны әзірлеу, кеңейту және басқаруда маңызды рөл атқарды. Әйелдер резервінің директорымен тығыз байланыс орнатып, Әйелдер резервін басқару саясатын жасауға көмектесті. Осы елдегі және Гавайидегі теңіз жағалауындағы мекемелердің тұрмыс деңгейі мен жұмыс жағдайларына қатысты оның ұсыныстары Әйелдер резервінің мүшелерінің осы қызметтегі тиімділігін арттырудың маңызды факторы болды». 1946 жылдың ақпанында командир Хэнкок Әйелдер резервінің көмекші директоры (жоспарлау) болып тағайындалды және сол жылдың шілдесінде WAVES директоры болып көтерілді. 1948 жылдың 15 қазанында капитандық дәрежесіне көтерілді. Оның қызмет еткеніне бар-жоғы 6 жыл болғаннан кейін капитандыққа көтерілуі – теңіз күштері тарихындағы осы дәрежеге ең жылдам жолдардың бірі болды. Ол 1940 жылдардың соңында және 1950 жылдардың басында теңіз күштерінің тарылуы мен кеңею кезеңдерінде WAVES-ке басшылық етті, сол кезде теңіз күштерінің әйелдері тұрақты теңіз күштерінің бір бөлігі мәртебесіне ие болды. Капитан Хэнкок 1953 жылдың маусымында әскери қызметтен кетті. Зейнетке шыққаннан кейін ол Қарулы күштерге қосқан үлесі үшін тағы да мойындалды және «Еңбегі үшін орден» алды. 1946 жылдың шілдесінен 1948 жылдың қазанына дейін Әскери-теңіз резервінің әйелдер резервінің директоры ретінде ерекше еңбегі үшін және 1948 жылдың қазанынан 1953 жылдың маусымына дейін Әскери-теңіз кадрларын басқару жөніндегі әйелдер жөніндегі көмекші бастығы ретінде. Өзінің басшылығындағы қызметкерлерді жоғары тиімді бірлікке біріктіре отырып, ол үйлесімді және тиімді басқаруды сақтап, теңіз күштеріне тағайындалған әртүрлі салаларда әйелдердің жетістіктеріне зор үлес қосты. Келесі жылы ол вице-адмирал Ральф А. Офстиге тұрмысқа шығып, 1955-1956 жылдары оның Алтыншы флоттың қолбасшысы ретіндегі сапарында бірге болды. Күйеуі 1956 жылдың соңында қайтыс болғаннан кейін ол Вашингтон, округ Колумбия және Виргин аралдарында тұрды. Ханкок өзінің автобиографиясын 1972 жылы «Lady in the Navy: A Personal Reminiscence» деген атпен жариялады. Ол 1986 жылдың 20 тамызында Мэриленд штатының Бетезда қаласында 88 жасында қайтыс болды. Ол күйеуі адмирал Офстимен бірге Арлингтон ұлттық зиратында жерленді.

Joy Bright was born in Wildwood, New Jersey on 4 May 1898. During World War I, after attending business school in Philadelphia, Pennsylvania, she enlisted in the Navy as a Yeoman (F), serving at Camden, New Jersey and at Naval Air Station Wildwood. Following the war, she married Lieutenant Charles Gray Little, who was killed in the crash of the airship ZR 2 in 1921. A year later, she obtained employment with the Bureau of Aeronautics, where her duties including editing the Bureau's News Letter, which later evolved into the magazine Naval Aviation News. In 1924, she left the Bureau to marry Lieutenant Commander Lewis Hancock, Jr., who lost his life when airship Shenandoah crashed in September 1925. Joy Bright Hancock returned to the Bureau after attending Foreign Service School and obtaining a private pilot's license. For more than a decade before World War II and into the first year of that conflict, she was responsible for the Bureau's public affairs activities. On 15 October 1942, she was commissioned as a lieutenant in the newly formed Women's Reserve, commonly known as Women Accepted for Volunteer Emergency Service (WAVES). She initially served as WAVES representative in the Bureau of Aeronautics and later in a similar position for the Deputy Chief of Naval Operations (Air). She was promoted to lieutenant commander on 26 November 1943 and to the rank of commander by the end of the War. At the end of the war, she was awarded a Letter of Commendation, with Ribbon, by the Secretary of the Navy. The commendation reads:“ Discharging with zeal, leadership and judgment her many responsibilities, Commander Hancock assumed an important role in the development, expansion and administration of the comprehensive program designed to integrate women in the Naval Service and utilize their various skills. Maintain close liaison with the office of the Director of the Women’s Reserve, she aided in formulating policies governing the Women’s Reserve Her recommendation concerning living standards and working conditions of Naval shore establishments in this country and Hawaii were essential factors in the increased efficiency of Women’s Reserve members in these activities ”In February 1946, Commander Hancock became the Assistant Director (Plans) of the Women's Reserve and was promoted to WAVES' Director in July of that year. She was promoted to the rank of captain on 15 October 1948. Her promotion to captain after only 6 years of service was one of fastest progressions to that rank in the Navy's history. She guided the WAVES through the difficult years of Naval contraction in the later 1940s and the expansion of the early 1950s, a period that also saw the Navy's women achieve status as part of the Regular Navy. Captain Hancock retired from active duty in June 1953. Upon her retirement, she was again recognized for her contributions to the Armed Forces and received the Legion of Merit “For exceptionally meritorious conduct as Director of the Women’s Reserve of the Naval Reserve from July 1946 to October 1948, and as Assistant Chief of Naval Personnel for Women from October 1948 to June 1953 ” The citation continues in part:“Exercising organizational and administrative ability of the highest caliber, Captain Hancock served with distinction throughout the transition period in which women became a regular component of the United States Navy and was eminently successful in initiating the basic plans and in overcoming the many varied and complex problems which confronted her during the inaugural stages incident to establishing the women as an integral part of the naval service She was directly instrumental in the formulation of plans and policies affecting the selection and training of the women, together with their utilization, administration, welfare and housing. Skillfully welding the personnel under her leadership into a high efficient unit, she maintained a coordinated and effective command and contributed immeasurably to the success achieved by women in the various fields to which they were assigned throughout the naval service ”The next year, she married Vice Admiral Ralph A. Ofstie and accompanied him on his 1955–56 tour as Commander, Sixth Fleet. Following her husband's death in late 1956, she lived in the Washington, D. C., area and in the Virgin Islands. Hancock published her autobiography, Lady in the Navy: A Personal Reminiscence, in 1972. She died on 20 August 1986, aged 88, in Bethesda, Maryland. She was buried with her husband, Admiral Ofstie, at Arlington National Cemetery.