Жабайы шошқалар тұқымдасы: Колларалы пекари (Dicotyles tajacu) туралы мағлұмат. Таралу аймағы, сипаттамасы, жергілікті аттары. Солтүстік, Орталық және Оңтүстік Америка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қаңқалы қаңқа (Dicotyles tajacu) – Солтүстік, Орталық және Оңтүстік Америкада таралған Tayassuidae тұқымдасына жататын, екі саусақты (artiodactyl) сүтқоректілердің бір түрі. Дикотильдер туысының жалғыз өкілі. Оларды көбінесе жавелина, сайно, тайтету немесе бакиро деп атайды, бірақ бұл атаулар отбасының басқа түрлерін сипаттау үшін де қолданылады. Бұл түрді «мүскі шошқа» деп те атайды. Тринидадта оны халық арасында квенк деп біледі. Қазіргі уақытта IUCN оларды Пекари туысына жатқызады. Тіс формуласы: 2/3, 1/1, 3/3, 3/3. Қаңқалы қаңқаның тік тұрғанда жерге қарай бағытталған кішкентай тістері болады. Оның денесі мықты, аяқтары жұқа. Құйрығы көбінесе қаңқаның қалың жүнінің астына жасырынады.
Species of mammals belonging to the peccary family
The collared peccary (Dicotyles tajacu) is a species of artiodactyl (even toed) mammal in the family Tayassuidae found in North, Central, and South America. It is the only member of the genus Dicotyles. They are commonly referred to as javelina, saíno, taitetu, or báquiro, although these terms are also used to describe other species in the family. The species is also known as the musk hog. In Trinidad, it is colloquially known as quenk. Currently, the IUCN still places them in the genus Pecari. The dental formula is: 2/3,1/1,3/3,3/3. The collared peccary has small tusks that point toward the ground when the animal is upright. It has slender legs with a robust or stocky body. The tail is often hidden in the coarse fur of the peccary.
Аумағы мен тіршілік ету ортасы
Жағалы пекари Американың тропикалық және субтропикалық аймақтарында, Оңтүстік-Батыс АҚШ-тан Солтүстік Аргентинаға дейін кеңінен таралған. 100 жыл бойы жойылғаннан кейін 2017 жылы олар Уругвайға қайтадан қоныстандырылды. Дегенмен, Кариб теңізіндегі оның туған жері – Тринидад аралы ғана. Бұрын жақын орналасқан Тобаго аралында да кездесетін, бірақ адамдардың көптеп аулауы салдарынан қазірде өте сирек (немесе жойылған) қалды. Бейімделгіш түр ретінде, ол шөлдерде, ксерикалық бұталы жерлерде, тропикалық және субтропикалық шалғынды далаларда, саванналарда, бұталы жерлерде, су басқан шалғынды далаларда және саванналарда, тропикалық және субтропикалық құрғақ жапырақты ормандарда, сондай-ақ бірнеше басқа да орталарда мекендейді. Ол адамдармен бірге тіршілік ететін орталарда да кездеседі, тек жеткілікті жамылғы қажет. Пекарилер өз ареалындағы қалалар мен ауыл шаруашылығы жерлерінде кездеседі, онда олар бақша өсімдіктерін жейді. Аризона штатының Финикс және Тусон қалаларының шеткерлерінде олардың айқын популяциялары бар екені белгілі.
The collared peccary is widespread throughout much of the tropical and subtropical Americas, ranging from the Southwestern United States to northern Argentina. They were reintroduced to Uruguay in 2017, after 100 years of extirpation there. The only Caribbean island where it is native, however, is Trinidad. Until fairly recently, it was also present on the nearby island of Tobago, but is now exceedingly rare (if not extirpated) due to overhunting by humans. An adaptable species, it inhabits deserts, xeric shrublands, tropical and subtropical grasslands, savannas, shrublands, flooded grasslands and savannas, tropical and subtropical dry broadleaf forests, and several other habitats; it is also present in habitats shared by humans, merely requiring sufficient cover. Peccaries can be found in cities and agricultural land throughout their range, where they consume garden plants. Notable populations are known to exist in the suburbs of Phoenix and Tucson, Arizona.
Қалдық деректері
Қазба материалдардың немесе тіпті археологиялық орындардан табылған үлгілердің болмауына байланысты, жавелиналардың тек соңғы уақыттарда Мексика арқылы АҚШ-қа оңтүстіктен өтіп келгені болжалды, бұрынғыда қазір жойылған жалпақ басты пекари (Platygonus compressus) және ұзын мұрынды пекаримен (Mylohyus nasutus) бәсекелестік нәтижесінде бұл аймақтан тыс қалғандығы еді. АҚШ-тағы бұл түрдің алғашқы тіркелген жазбалары 18 ғасырдағы иезуит миссияларынан алынған, ал 1700 жылға дейінгі орындардан қалдықтардың ешқандай дәлелі табылған жоқ. Дегенмен, 2009 жылы Флоридадан осы түрдің қазба жақ сүйегі сипатталды, бұл Плейстоценнің соңғы кезеңінде түрдің Оңтүстік АҚШ-тың бір бөлігінде қоныстанғанын және басқа екі пекари түрімен бірге болғанын дәлелдеді. Жавелиналардың Оңтүстік-Батысқа таралуы жергілікті шөптесіктердің малмен тым көп жайылуына байланысты болуы мүмкін, бұл оларды жавелиналар үшін қолайлырақ орта – кактус және мескитпен алмастырды.
Due to the lack of fossil material or even specimens from archeological sites, it was assumed that javelinas only recently crossed into the US from further south by way of Mexico, being previously excluded from the region by competition with the now extinct flat headed peccary (Platygonus compressus) and long nosed peccary (Mylohyus nasutus). The first records of the species in its US range are from 18th century Jesuit missions, and no evidence of remains is known from sites prior to 1700. However, in 2009, a fossil jaw of this species was described from Florida, proving that at some point in the late Pleistocene the species had already inhabited part of the Southern US and coexisted with the other two peccary species. The spread of javelinas throughout the Southwest may have been due to the overgrazing of native grasslands by livestock, leading to their replacement by cacti and mesquite, which are more desirable habitat for javelinas.
Диета
Жағалы пекарийлер көбінесе шөпқоректілер деп жіктеледі. Олар әдетте кактус, мескит бұршақтары, жемістер, жидектер, тұқымдар, тамырлар, түйнектер, пияз тәрізді түйірлермен қоректенеді. Мұның бәріне қарамастан, бұл түрдің негізгі тамақ құрамы – агавалар мен тікенді алмұрттар.
Collared peccaries are often classified as herbivores. They normally feed on cactus, mesquite beans, fruits, berries, seeds, roots, tubers, bulbs, Despite all this supplementary diet, the main dietary components of this species are agaves and prickly pears.
Мінез-құлық
Жағалы пекарилер күндізгі жануарлар, 50-ге дейін, әдетте алты-тоғыз мүшеден тұратын топтарда өмір сүреді. Олар ұяларда (көбінесе бұталардың астында немесе ағаштардың кең тамыр жүйелерінде) ұйықтайды, бірақ кейде үңгірлерде, тасталынған шахталарда, ежелгі шөл туннельдерінде немесе құлаған ағаштар, кесілген ағаштар мен тасталған ағаш материалдары арасында кездеседі. Алайда, оның түр ретіндегі мәртебесіне қатысты ғылыми дәлелдер тез күмәндандырылды, бұл 2008 жылы IUCN оны деректер жеткіліксіз деп бағалауының бір себебі болды. 2011 жылғы қайта қарау алып пекариді жағалы пекаримен (P. tajacu) бір-біріне теңестірді, ал одан кейін сол жылы IUCN да осылай жасады. Ол жыл сайын су баспайтын құрлықтық орманға ғана тән. Өзінің табиғи ареалындағы басқа пекарилерден айырмашылығы, алып пекарилер көбінесе жұптарда немесе шағын отбасылық топтарда кездеседі деп хабарланды. Алғашқы сипаттамасына сәйкес, алып пекари жағалы пекариге қарағанда ірі, аяқтары ұзын, ал басы пропорционалды түрде кішкентай. Жағалы пекаридің бірге таралған популяцияларымен салыстырғанда, алып пекаридің қоңыр мен ақ түсті аралас, қара аяқтары және салыстырмалы түрде нашар байқалатын жағасы бар жұмсақ түктері де бар. мтДНК зерттеуіне сәйкес, жағалы және алып пекарилер 1,0–1,2 миллион жыл бұрын бөлініп кеткен, бірақ бұл нәтижелер кейін үлгінің аздығы, бутстрап деңгейінің төмендігі және нДНК және цитогенетикалық нәтижелердің болмауына байланысты күмәндандырылды. 2011 жылғы шолуда бастапқы сипаттамада келтірілген өлшемдер жағалы пекариге тән деп танылған өлшемдер шегінде екені және алып пекариге тән деп есептелген мінез-құлық жағалы пекариде де кездесетіні атап өтілді. Сонымен қатар, олар Оңтүстік Америкадан келген жағалы пекарилердің алып пекариді қамтитын монофилетикалық клад құрайтынын көрсететін жаңа генетикалық дәлелдер ұсынды (оныңсыз клад парафилетикалық болар еді). Жағалы пекаридің негізгі генетикалық айырмашылығы Солтүстік және Орталық Америкадағы үлгілерді қамтитын клад пен Оңтүстік Америкадағы үлгілерді қамтитын клад арасында (көрсетілген байланыс аймағы Колумбияда, онда екі клад та бар). Бұған қоса, жағалы пекаридің морфологиясында кең ауқымды түр ішіндегі айырмашылықтар (жеке және жергілікті негізде) белгілі.
Collared peccaries are diurnal creatures that live in groups of up to 50 individuals, averaging between six and nine animals. They sleep in burrows (often under bushes or larger systems of tree roots), but sometimes can be found in caves, abandoned mines, old desert tunnels, or among logs, felled trees and abandoned timber. but the scientific evidence for its species status was quickly questioned, which also was one of the reasons for its initial evaluation as data deficient by IUCN in 2008. A review in 2011 moved the giant peccary into synonymy with the collared peccary (P. tajacu), which was followed by the IUCN the same year. It is restricted to terra firme forest, which is forest that does not flood annually. Unlike other peccaries in its range, the giant peccary was reported to mainly occur in pairs or small family groups. According to its original description, the giant peccary is larger, longer legged, and proportionally smaller headed than the only other member of the genus, the collared peccary. Compared to most individuals of the sympatric populations of the collared peccary, the giant peccary also had thinner fur that is grizzled in brown and white, blacker legs, and a relatively faint collar. Five skins of the giant peccary had a total length of , while local hunters have estimated a weight of Based on a mtDNA study, the collared and the giant peccaries were estimated to have diverged 1.0–1.2 million years ago, but these results were later questioned due to the small sample size, low bootstrap support, and the absence of nDNA and cytogenetic results. In 2011, a review noted that the measurements provided in the initial description were within those generally recognized for the collared peccary, and the behaviors supposedly unique to the giant peccary are also known from the collared peccary. They also provided new genetic evidence showing that collared peccaries from South America form a monophyletic clade that includes the giant peccary (without it the clade is paraphyletic). The major genetic split within the collared peccary is between a clade comprising North and Central American specimens, and a clade comprising South American specimens (the presumed contact zone is in Colombia, which has both clades). Furthermore, extensive infraspecific variations (both individual and locality based) are known in the morphology of the collared peccary.