Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Үш өлшемді би музыкасы, көбінесе 3/4 тактісімен жазылады; музыкалық стиль, музыкалық шығарма. Вальс (немісше: Walzer; французша: Valse, итальянша: Valzer, испанша: Vals, полякша: Walc) – неміс Ländler биінен пайда болған болуы мүмкін, үш өлшемді би музыкасы, көбінесе 3/4 тактісімен жазылады. Вальс әдетте әр тактідə бір аккордты дыбыстайды, ал вальспен тығыз байланысты аккомпанемент стилі (оң жақтағы мысалда көрсетілгендей) – бірінші соққыда аккордтың негізін, ал екінші және үшінші соққыларда жоғарғы ноталарын ойнау болып табылады.
Dance music in triple meter, often written in 3/4 time; musical style
the musical composition
A waltz (German: Walzer; French: Valse, Italian: Valzer, Spanish: Vals, Polish: Walc), probably deriving from German Ländler, is dance music in triple meter, often written in time. A waltz typically sounds one chord per measure, and the accompaniment style particularly associated with the waltz is (as seen in the example to the right) to play the root of the chord on the first beat, the upper notes on the second and third beats.
Тарих
"Вальс" атауы неміс тіліндегі "walzen" етістігінен шыққан. Француз жазушылары вальсты 16 ғасырғы "вольтамен" байланыстыруға тырысқанмен, бұл итальяндық форманы 18 ғасырдың ортасында "walzen" биді сипаттау үшін алғаш рет қолданылуымен байланыстыратын нақты дәлелдер жоқ. Классикалық композиторлар дәстүрлі түрде қажет болған жағдайда билерге музыка жазатын, ал Франц Шуберттің вальстері ("Вальс сентиментальділері" мен "Вальс дворяндары" сияқты) үй билері үшін жазылған, олар өнер музыкасы емес еді. Дегенмен, Фредерик Шопеннің сақталған 18 вальсі (бесін бала кезінде жазған), мазуркалары мен полонездері биге арналмағаны анық. Олар вальс пен басқа да би формаларын композициялық жанр ретінде қабылдауды білдірді. Классикалық музыкадағы вальс жанрына үлкен үлес қосқандардың қатарында Йоханнес Брамстың 16 шығармасы (алғашқыда фортепиано дуэті үшін), сондай-ақ Морис Равельдің фортепианоға арналған "Valses nobles et sentimentales" және оркестрге арналған "La valse" шығармалары бар. Халыққа кең таралған вальстердің мысалдары: Вебердің "Бейге шақыруы", Берлиоздың "Бал", Вальдтеуфельдің "Скейтшінің вальсі", Розастың "Sobre las Olas", Чайковскийдің "Гүлдер вальсі", Ивановичидің "Дунай толқындары" және Шостаковичтің №2 вальсі. Осман империясының 32-ші сұлтаны Абдулазиз хан да "Вальс шақыруы" атты вальс шығармасын жазған. Вальстың ұзақ жылдар бойы танымал болуы Бірінші дүниежүзілік соғыспен аяқталды, ол Австро-Мажар монархиясын және оны ұзақ уақыт бойы дамытқан Вена мәдениетін жойды. Еуропалық жеңіл музыка Венадан Берлинге көшті, ал Густав Малер, Игорь Стравинский және Уильям Уолтон сияқты композиторлар биді өткеннің сағындырғыш немесе қабақтандырғыш бейнесі ретінде бейнеледі. Дегенмен, вальстерді Эрик Коутс, Роберт Стольц, Айвор Новелло, Ричард Роджерс, Коул Портер, Оскар Штраус және Стивен Сондхайм сияқты жеңіл музыка композиторлары жазуын жалғастырды. Австралиялық композитор Джулиан Кокран француз тіліндегі "Valses" атауын қолданып, фортепиано мен оркестрге арналған шығармалар жазды, бұл латын тіліне жақын болғандықтан, Вена стиліне қатысты болжамдарды азайтуға бағытталған. 20 ғасырда баяу вальс баллдық бөлмелердегі басым формаға айналды, ол 1910 жылдар шамасында танымал болды және 1870 жылдардағы Бостон вальсінен туындады. Халық әндерінен алынған мысалдар: "Рамона" (1927), "Parlami d’amore, Mariù" (1933) және "Соңғы вальс" (1970). "Миссури вальсі" (Дэн мен Харвидің джаз-тобы, 1918) және "Джуг-бенд вальсі" немесе "Миссисипи вальсі" (Мемфис Джаг-бенді, 1928) сияқты ерте мысалдар бар болғанымен, олар ерекше жағдайлар, өйткені 1955 жылға дейін джаздың барлығы дерлік екі уақыт өлшемінде болды. 1938 жылы джаз әсерімен классикалық композитор Дмитрий Шостакович 3/4 уақыт өлшеміндегі "Джаз сюитасын" жазды. 1950 жылдардың басында "боп вальсі" пайда болғаннан кейін ғана (мысалы, Телониус Монктың 1952 жылы "Carolina Moon" және Сонни Роллинстің 1956 жылы "Valse Hot" жазбалары) үш уақыт өлшемі джазда кең таралды.
The name "waltz" comes from the German verb walzen. Although French writers have attempted to connect the waltz to the 16th century volta, firm evidence is lacking connecting this Italian form to the earliest occurrence in the mid‑18th century of walzen to describe dancing. Classical composers traditionally supplied music for dancing when required, and Franz Schubert's waltzes (including the Valses Sentimentales and Valses Nobles) were written for household dancing, without any pretense at being art music. However, Frédéric Chopin's surviving 18 waltzes (five he wrote as a child), along with his mazurkas and polonaises, were clearly not intended for dance. They marked the adoption of the waltz and other dance forms as serious composition genres. Other notable contributions to the waltz genre in classical music include 16 by Johannes Brahms (originally for piano duet), and Maurice Ravel's Valses nobles et sentimentales for piano and La valse for orchestra. Other examples of popular waltzes include "Invitation to the Dance" by Weber, "Un bal" by Berlioz, "The Skater's Waltz" by Waldteufel, "Sobre las Olas" by Rosas, "Waltz of the Flowers" by Tchaikovsky, "Waves of the Danube" by Ivanovici, and Shostakovich's Waltz No. 2. 32nd Sultan of the Ottoman Empire, Sultan Abdulaziz, also composed a waltz named "Invitation to Waltz". The long period of the waltz's popularity was brought to an end by the First World War, which destroyed the Austro Hungarian monarchy and the Viennese culture which had nurtured it for so long. European light music shifted from Vienna to Berlin, and compositions by composers such as Gustav Mahler, Igor Stravinsky, and William Walton treated the dance in a nostalgic or grotesque manner as a thing of the past. Waltzes nevertheless continued to be written by composers of light music, such as Eric Coates, Robert Stolz, Ivor Novello, Richard Rodgers, Cole Porter, Oscar Straus, and Stephen Sondheim. The Australian composer Julian Cochran composed piano and orchestral works using the French title Valses, closer to the Latin origin, to mitigate assumptions of a Viennese style. The predominant ballroom form in the 20th century has become the slow waltz, which rose to popularity around 1910 and was derived from the valse Boston of the 1870s. Examples derived from popular songs include "Ramona" (1927), "Parlami d’amore, Mariù" (1933), and "The Last Waltz" (1970). Although there are early examples such as the "Missouri Waltz" by Dan and Harvey’s Jazz Band (1918) and the "Jug Band Waltz" or the "Mississippi Waltz" by the Memphis Jug Band (1928), they are exceptional, as almost all jazz before 1955 was in duple meter. It was in 1938 that noted jazz influenced classical composer Dmitri Shostakovich wrote the Jazz Suite in 3/4 time. It was only shortly after the "bop waltz" appeared in the early 1950s (e. g., Thelonious Monk’s recording of Carolina Moon in 1952 and Sonny Rollins’s Valse Hot in 1956) that triple meter became at all common in jazz.