1746 жылғы Року битвасы: Австрия мұрагерлік соғысының тарихы
Battle of Rocoux
Року́ қаңтарындағы шайқас (1746) – Аустрия мұрагерлік соғысының маңызды шайқасы. Франция, Ұлыбритания, Голландия әскерлері қатысты. Тактика, нәтижесі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1746 жылғы Аустрия мұрагерлік соғысы кезіндегі шайқас
1746 battle during the War of the Austrian Succession
Року шайқасы 1746 жылдың 11 қазанында Аустрия мұрагерлік соғысы барысында, қазіргі Бельгиядағы Лиеж князьдік епископтығының Лиеж қаласына жақын Рокурда (немесе Року) өтті. Бұл шайқас маршал Саксен басқаратын француз әскері мен Лотарингияның Карлы, Джон Лигонье және Вальдек принці басқаратын британдық, голландтық, неміс және австриялық біріккен күштері арасында болды. Фландриядағы бірқатар жеңістерге қарамастан, 1746 жылға таман Франция соғысты қаржыландыруда қиындыққа тап болды және тамыз айында Бреда конгресінде Ұлыбританиямен екіжақты бейбіт келіссөздерін бастады. Року шайқасы француздың Австриялық Нидерландыдағы бақылауын нығайтса да, Саксен шешуші жеңіске жете алмады, ал екі әскер 1747 жылғы жаңа науқанға дайындалу үшін қысқа уақытқа орналасты.
The Battle of Rocoux took place on 11 October 1746 during the War of the Austrian Succession, at Rocourt (or Rocoux), near Liège in the Prince Bishopric of Liège, now modern Belgium. It was fought between a French army under Marshal Saxe and a combined British, Dutch, German and Austrian force led by Charles of Lorraine, John Ligonier and Prince Waldeck. Despite a series of victories in Flanders, by 1746 France was struggling to finance the war, and opened bilateral peace negotiations with Britain at the Congress of Breda in August. While Rocoux confirmed French control of the Austrian Netherlands, Saxe failed to achieve a decisive victory, and the two armies went into winter quarters to prepare for a new campaign in 1747.
Өмірбаян
1740 жылы Австрия мұрагерлік соғысы басталғанда, Ұлыбритания Испаниямен Дженкинс құлағы үшін соғыс жүргізіп жатты; 1739 жылдан 1742 жылға дейін операциялардың басты аймағы Кариб теңізі болды. Британдық және голланд әскерлері бастапқыда Прагматикалық армия құрамында шайқасты, бірақ Франция 1744 жылдың наурызына дейін Ұлыбританияға соғыс жариялаған жоқ, ал Голландия Республикасы 1747 жылға дейін ресми түрде бейтарап қалды. 1745 жылғы сәуірде Фонтеной шайқасындағы француз жеңісінен кейін Остенд, Гент және Ниупорттың маңызды порттары басып алынды, ал 1745 жылғы Якобит көтерілісі Ұлыбританияны әскерді Шотландияға жөнелтуге мәжбүр етті. 1746 жылдың басында француздар Лувен, Брюссель және Антверпенді жаулап алды; осы жетістіктеріне сүйене отырып, Сыртқы істер министрі д’Аргенсон Ұлыбританияға бейбітшілік туралы ұсыныстар жіберді. Фландриядағы жеңістеріне қарамастан, француздар шешуші нәтижеге жете алмады, ал британдықтар өздерінің беделін қайтаруға үміттенді. Сәуірде көтеріліс жеңілгеннен кейін граф Лигонье Шотландиядан оралып, Ганновер және британ әскерлеріне қолбасшылық етті. Осы кезде одақтастарды соғыста ұстап тұрған жалғыз нәрсе британдық қаржылық көмек болды; Австрияның басты мақсаты – Пруссиядан Силезияны қайтарып алу еді, ал олар 1713 жылы Австриялық Нидерландыны британдықтар мен голландтардың ешқайсысы оны басқаруға рұқсат бермегендіктен алған еді. Голландтар да бейбітшілікке мұқтаж болды, өйткені соғыс саудаға зиян келтірді, және осы факторлар 1746 жылғы науқанда маңызды рөл атқарды.
When the War of the Austrian Succession began in 1740, Britain was still fighting the War of Jenkins' Ear with Spain; from 1739 to 1742, the main area of operations was in the Caribbean. British and Dutch troops initially fought as part of the Pragmatic Army; it was not until March 1744 that France formally declared war on Britain, while the Dutch Republic officially remained neutral until 1747. French victory at Fontenoy in April 1745 was followed by the capture of the key ports of Ostend, Ghent and Nieuwpoort, while the 1745 Jacobite Rising forced Britain to transfer troops to Scotland. In the first months of 1746, the French took Louvain, Brussels and Antwerp; bolstered by these successes, Foreign Minister d'Argenson sent peace proposals to Britain. Despite their victories in Flanders, the French had failed to achieve a decisive result, while the British still hoped to retrieve their position. With the defeat of the Rising in April, Earl Ligonier returned from Scotland to assume command of the Hanoverian and British troops. By now, only British subsidies kept their allies in the war; Austria's top priority was to regain Silesia from Prussia and they acquired the Austrian Netherlands in 1713, only because neither the British or Dutch would allow the other to control it. The Dutch also wanted peace, since the fighting badly affected trade and these factors played an important role in the 1746 campaign.
Шайқас
Австриялық Нидерланды, көбінесе Фландрия деп аталады, 160 километрге созылған, теңіз деңгейінен ең жоғары нүктесі 100 метрді құрайтын, арналар мен өзендер басым болған шағын аймақ болды. 19-ғасырға дейін сауда және әскери тауарлар көбінесе су арқылы тасымалданды, ал осы театрдагы соғыстар көбінесе Лиз, Самбр және Мёз сияқты өзендерді бақылау үшін жүргізілді. 1746 жылдың ақпан және шілде айлары аралығында француздар Брюссель, Антверпен, Лёвен және Монс қалаларын басып алды, содан кейін Мёз өзені бойындағы қалаларға, бастап Шарлеруадан (суретке қараңыз) көшті. Шілде айының ортасында Прагматикалық армия Намюрді қорғауға дайындалды; Принц де Контиді Шарлеруамен аяқтауға қалдырып, Сакс олардың жабдықтау жолдарын кесіп, шегінуге мәжбүр етті. Қыркүйек айының соңында Намюр түсті, ал одақтастар Мёз өзеніндегі келесі қала Льежді қорғауға көшті. Көптеген бағалаулар бойынша, 70 000 мен 75 000 аралығындағы одақтас әскерлері 110 000 мен 120 000 француз күштеріне қарсы тұрды. Сол жақта Льеж маңында бекінілген одақтас желісі Року арқылы өтіп, Джекер өзеніне дейін созылды; Голландиялық Вальдек сол жақта, британдықтар мен немістер ортада, ал әскердің ең үлкен бөлігін құрайтын австриялықтар оң жақта орналасқан. Одақтастардың позициясы бірнеше өзендер мен терең шатқалдармен бөлінді, бұл әскерлердің қозғалысын дерлік мүмкін емес етті; осы шайқаста австриялықтар одақтастардың сол және орталық бөлігіндегі ауыр шайқастарға аз қатысты. Француз кавалериясы 10 қазан күні сағат 18:00-де австриялық алғы шептерімен байланысқа түсті, содан кейін түніне тоқтады және Льеждің сыртында орналасты. Олардың саны аз екенін білген Лоррейннің Карлы Маза өзенінің арғы жағына жүкті тасымалдауды бұйырды, ал Лигонье әскерлері Року, Вару және Лиер ауылдарын нығайтты. Сакс одақтастардың сол және орталық бөлігіне шабуыл жасауға шешім қабылдады, оң жақтағы австриялықтарды ұстап тұру үшін шағын күш қалдырды. Жаңбырлы түнден кейін қалың тұман пайда болды, сондықтан француздар ауа райы шамамен сағат 10:00-де тазарғанға дейін шайқасты бастамады, сонда олардың артиллериясы британдық және голландтық позицияларына атыс ашты. Сонымен қатар, Клермон-Тоннер және Ловендаль бастаған екі колонна фронталды шабуылға дайындалды. Льеж билігі қала қақпаларын ашқаннан кейін, де Контадес бастаған үшінші колонна қала арқылы өтіп, Вальдекке қарсы жаңа қауіп тудырды, ол өз әскерін қайта құрастырып, осы қауіпке қарсы тұруға тырысты. Бұл маневрлерді аяқтау француздың негізгі шабуылын сағат 15:00-ге дейін кешіктірді, ал голландтар, әсіресе Анс ауылының маңында, қарсылық көрсетті, бірақ екі сағаттық ауыр шайқастан кейін оны жоғалтты. Голланд кавалериясының қарсы шабуылдары олардың жаяу әскеріне жақсы тәртіппен шегінуге мүмкіндік берді. Вальдек Тонгеренге баратын жолдың артында жаңа позиция алды, оны сақтап қалуға үміттенді. Оның әскерінің шегіну тәртібі оған сенімділік сыйлады. Екінші француз шабуылы британдық-неміс әскерлеріне қарсы жасалды, олар Року және Верку ауылдарындағы бекінілген позицияларынан ығыстырылды, бірақ кейін қайта топтасты. Фон Застроу Лиерді ұстап тұрса да, британдық және неміс жаяу әскері австриялықтардың қорғауымен Мёз өзеніне қарай шегінді, олар тікелей шайқасқа қатыспады. Вальдек оң қанатынан ажыратылу қаупіне тап болғандықтан, ол да шегінуге шешім қабылдады және жаңа позициясын тастап кетті. Георг II кейіннен Лоррейннің Карлын британдықтар мен голландтарды қолдамағаны үшін сынады, бірақ Лигонье ол одақтас басшылығы келіскен жоспарға сәйкес әрекет еткенін мәлімдеді. Сакс шабуылды жалғастыруға кеш болды деп шешті, бұл қарсыластарына аз кедергімен шегінуге мүмкіндік берді. Британдықтар, немістер және голландтар үш понтон көпірі арқылы Мёз өзенін кешіп өтті, ал австриялықтар Маастрихтке қарай Джекер өзенінен шегінді. Зардап шеккендер туралы бағалаулар әртүрлі, француздықтардың шамамен 3000-4000 қаза тапқаны немесе жараланғаны, ал одақтастардың 8000-10000, оның ішінде 3000 тұтқын болғаны хабарланды.
Often referred to as Flanders, the Austrian Netherlands was a compact area 160 kilometres wide, the highest point only 100 metres above sea level, and dominated by canals and rivers. Until the 19th century, commercial and military goods were largely transported by water and wars in this theatre generally fought for control of rivers such as the Lys, Sambre and Meuse. Between February and July 1746, the French took Brussels, Antwerp, Leuven and Mons, then moved onto towns along the Meuse, beginning with Charleroi (see Map). In mid July, the Pragmatic Army prepared to defend Namur; leaving the Prince de Conti to finish with Charleroi, Saxe cut their supply lines, forcing them to retreat. By late September, Namur had fallen and the Allies moved to protect Liège, the next town on the Meuse. Most estimates of the numbers suggest between 70,000 and 75,000 Allied troops faced a French force of 110,000 to 120,000. Anchored on the left by the Liège suburbs, the Allied line ran through Rocoux to the River Jeker; the Dutch under Waldeck held the left, the British and Germans in the centre and the Austrians, who formed the largest part of the army, on the right. The Allied position was divided by several rivers and deep ravines, making the movement of troops across it almost impossible; in the ensuing battle, this meant the Austrians played little part in the heavy fighting which took place on the Allied left and centre. French cavalry made contact with the Austrian outposts around 18:00 on 10 October, then halted for the night, and camped outside Liège. Knowing they were substantially outnumbered, Charles of Lorraine ordered the baggage train across the Meuse to allow an orderly retreat, and Ligonier's troops fortified the villages of Rocoux, Varoux and Liers. Saxe decided to attack the Allied left and centre, leaving a small screening force to pin down the Austrians on the right. A night of heavy rain was followed by thick mist and so the French did not begin the battle until the weather cleared around 10:00 am, when their artillery opened fire on the British and Dutch positions. At the same time, two columns led by Clermont Tonnerre and Lowendahl prepared a frontal attack. After the Liège authorities opened the town gates, a third column under de Contades moved through the town and outflanked Waldeck, who re aligned his troops to face this threat. Completing these movements delayed the main French assault until 15:00 and the Dutch put up strong resistance, particularly around the village of Ance, which they finally lost after two hours of heavy fighting. Counter attacks by the Dutch cavalry eventually allowed their infantry to pull back in good order. Waldeck took up a new position behind the road to Tongeren which he hoped to retain. The order in which his troops had been withdrawn gave him some cause for confidence. A second French attack was made against the British German troops in the centre, who were driven out of their fortified positions in Rocoux and Vercoux, before regrouping further back. Although Von Zastrow retained Liers, British and German infantry withdrew towards the Meuse, covered by the Austrians, who had not been directly engaged. Now that Waldeck was in danger of being cut off from the right wing, he too had to decide to retreat and abandoned his new positions. George II later criticised Charles of Lorraine for allegedly failing to support the British and Dutch, but Ligonier said he had acted in accordance with the plan agreed by the Allied leadership the night before. Saxe decided it was too late in the day to continue the attack, allowing his opponents to retreat with little interference. The British, Germans and Dutch crossed the Meuse on three Pontoon bridges, while the Austrians withdrew over the Jeker, before heading for Maastricht. Estimates of casualties vary, French losses being around 3,000 to 4,000 killed or wounded, those of the Allies between 8,000 and 10,000, including 3,000 prisoners.
Салдары
Року Льежді басып алуға және Голландия Республикасына шабуыл жасауға жол ашса да, одақтастар жүргізген тиімді ұйымдастырылған шегініс Саксонияның шешуші жеңіске қол жеткізуіне бөгет болды. Маркиз де Пуизио басшылығымен Франция 1746 жылдың тамызында Бредада Ұлыбританиямен екіжақты келіссөздер бастады. Келіссөздер баяу жүрді, себебі британдық елші лорд Сэндвич Фландриядағы жағдай жақсаруына үміттене отырып, уақытты кешіктіруге нұсқау алған болатын. 1747 жылғы қаңтардағы Гаага конвенциясында Ұлыбритания Италиядағы австриялық және сардиндық әскерлерді, сондай-ақ Фландриядағы 140 000 одақтас әскерді қаржыландыруға келісті, ал 1748 жылы бұл көрсеткіш 192 000-ға жетті. Дегенмен, 1746 жылдың соңына қарай австриялық әскерлер Солтүстік Италиядан испан Бурбондарының әскерін ығыстырып шығарды, және Франция мен Испания науқанды қаржыландыруды жалғастыра алмады. Осы қауіп сейілген соң, Австрияның Мария Тереза әкімшілігін қайта құру үшін бейбітшілікке ұмтылып, Венадағы инфрақұрылымдық жобаларға қаржы жұмсау үшін британдық субсидияларды пайдаланды. Фландриядағы жағдайды қалпына келтіруді үміттене отырып, Ньюкасл герцогы одақтастарын тағы бір әрекет жасауға көндірді, бірақ ол 1747 жылғы шілдеде Лауффельдтегі жеңіліспен аяқталды.
Although Rocoux led to the capture of Liège, and opened the way for an attack on the Dutch Republic, a well organised retreat conducted by the Allies prevented Saxe from achieving a decisive victory. Led by the Marquis de Puisieux, France began bilateral negotiations with Britain at Breda in August 1746. These proceeded slowly, since the British envoy Lord Sandwich was under instructions to delay, hoping their position in Flanders would improve. In the January 1747 Hague Convention, Britain agreed to fund Austrian and Sardinian forces in Italy, and an Allied army of 140,000 in Flanders, increasing to 192,000 in 1748. However, by late 1746, Austrian forces had expelled Spanish Bourbon troops from Northern Italy and neither France nor Spain could afford to continue funding their campaign. With the removal of this threat, Maria Theresa of Austria wanted peace to restructure her administration and allegedly used her British subsidies to pay for infrastructure projects in Vienna. Hoping to retrieve the position in Flanders, the Duke of Newcastle persuaded his allies to make another attempt, which ended with defeat at Lauffeld in July 1747.