Микки Нилан: Американдық актер және кинорежиссердің өмірі мен шығармашылығы
Marshall Neilan
Мики Нилан (1891-1958) – американдық актер, режиссер, сценарист. Негізінен нəміссіз кезеңде жұмыс істеген, кинодағы жолын бастаған тұлға. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актер (1891–1958)
American actor (1891–1958)
Маршалл Амброуз "Микки" Нилан (11 сәуір 1891 – 27 қазан 1958; сондай-ақ Маршалл Нилон деп те белгіленген) – американдық актер, режиссер, продюсер және сценарист, оның кинодағы еңбек жолы ерте нұсқаусыз кезеңде басталған.
Marshall Ambrose "Mickey" Neilan (April 11, 1891 – October 27, 1958; also credited Marshall Neilon) was an American actor, director, producer, and screenwriter, whose work in films began in the early silent era.
Ерте өмір
Калифорния штатының Сан-Бернардино қаласында туған Нейлан көпшілікке "Микки" есімімен танымал болды. Әкесі қайтыс болғаннан кейін, он бір жасар Микки Нилан анасына көмектесу үшін мектепті тастап, қандай болса сондай жұмыс істеуге мәжбүр болды. Жасөспірім шағында ол тікелей эфирдегі театрларда эпизодтық рөлдерде ойнай бастады, ал 1910 жылы Biograph Studios басшыларын Лос-Анджелесте Батыс жағалауы тұрақты студия орналасуына лайықты ма екенін анықтау үшін айдаушы болып жұмысқа орналасты.
Born in San Bernardino, California, Neilan was known by most as "Mickey." Following the death of his father, the eleven year old Mickey Neilan had to give up on school to work at whatever he could find in order to help support his mother. As a teenager, he began acting in bit parts in live theatre, and in 1910 he got a job as chauffeur, driving Biograph Studios executives around Los Angeles to determine the suitability of the West Coast as a place for a permanent studio.
Мансап
Нейлан өзінің кинодебютын 1912 жылы Америкалық фильмдер компаниясының «Coyote-дағы бейтаныс» (The Stranger at Coyote) вестерніндегі актерлік құрамның бір бөлігі ретінде жасады. Санта-Моникадағы Kalem Studios компаниясының батыс фильмдерін шығару орталығына жұмысқа алынған Нейлан алғаш рет Рут Роландпен бірге түсуге шақырылды. Нейланның таланты оны Калемге келгеннен кейін бір жыл ішінде фильмдерді режиссерлік етуге мүмкіндік берді. Калем үшін жетпістен астам үнсіз қысқаметражды фильмдерде ойнағаннан кейін және тағы отыздан астам фильмге режиссерлік салғаннан кейін, Нейланды Селиг Полископ компаниясы, содан кейін Бисон Мошн Пикчерс және Famous Players–Lasky Corporation компаниялары жұмысқа алды. 1915 жылы Нейлан Сесил Б. Демилль, Аллан Дван және Уильям Десмонд Тейлор сияқты режиссерлермен бірге Кинорежиссерлер қауымдастығының негіс қалаушыларының бірі болды. 1916 жылдың соңында Нейлан Мэри Пикфорд Фильмз компаниясына жұмысқа орналасып, Пикфордты бірнеше фильмде түсірді, оның ішінде 1917 жылы «Күннөлді ферманың Ребеккасы» (Rebecca of Sunnybrook Farm) және «Кішкентай ханшайым» (The Little Princess), сондай-ақ 1918 жылы «Стелла Марис» (Stella Maris), 1918 жылы «Амарилли» (Amarilly of Clothes Line Alley), 1918 жылы «М’Лисс» (M'Liss) және 1919 жылы «Ұзын аяқты әке» (Daddy Long Legs) фильмдері болды. Көбінесе актерлік өнерден бас тартып, Нейланның режиссерлік жетістіктері оны жеке өндіріс компаниясын құруға итермеледі және 1920 мен 1926 жылдар аралығында Маршалл Нейлан Продакшнс он бір толық метражды фильм жасады, олардың көп бөлігі First National Pictures арқылы таратылды. Ол «Өмірдің шағын кескіндері» (Bits of Life) және «Лотос жегіш» (The Lotus Eater) сияқты фильмдерді режиссерлік еткені үшін сыншылардың жоғары бағасын алды. 1929 жылы ол RKO Radio Pictures компаниясына жұмысқа қабылданды; жаңа дыбысты фильмдерді түсіруге бейімделуде қиындықтарға тап болғанымен, сол жылы ол «барлығы сөйлейтін» (all talking) «Жолдас саяхатшы» (The Vagabond Lover) фильмінде Руди Валли мен Мари Дресслерді сәтті режиссерлік етті. Фильмнің коммерциялық және сындық сәтсіздікке ұшырағаны туралы аңызға қарамастан (Дресслердің жоғары бағаланған рөлін қоспағанда), фильм табысқа ие болып, 335 000 доллар пайда әкелді және 1929 жылы RKO-ның төрт үздік фильмінің бірі болды. Мансабының басында Нейлан киноның қалыптасу кезеңіндегі көптегендер сияқты фильм жасаудың көптеген салаларында ойнау, режиссерлік және сценарий жазу арқылы көмектесті. Талантты сценарист, 1927 жылы ол Говард Хьюздің «Жаннат періштелері» (Hell's Angels) фильмі үшін түпнұсқа әңгімені жазды. Бастапқыда ол фильмнің режиссері ретінде де жұмысқа алынған, бірақ Хьюздің үстемдік таныту стилі оны тастап кетуге мәжбүр етті, ал өндіріс басталғаннан кейін бірнеше аптадан кейін Эдмунд Гулдинг оны ауыстырды; жаппай қайта түсірулер (сондай-ақ Жан Харлоудың басты рөлге шақырылуы) салдарынан Нилан түсірген кадрлардың ешқайсысы соңғы фильмге енбеді. Содан кейін ол 1930 жылы бірнеше фильм түсірген Хэл Роуч студиясына жұмысқа қабылданды және 1937 жылы соңғы режиссерлік жұмысын жасады. Өмірінің көп бөлігінде алкоголизммен күрескен Нейлан соңғы фильмін түсіргеннен кейін жиырма жыл өткен соң, Элия Казанның «Көпшіліктегі бет» (A Face in the Crowd) фильмінде қартайған және ақыл-есі кем АҚШ сенаторының рөлін ойнап, экранға оралып келді. 1955 жылы Нейлан Джордж Истман сыйлығымен марапатталды, оны Джордж Истман үйі кино өнеріне қосқан үлесі үшін тапсырды. Кино индустриясына қосқан үлесін мойындап, 1940 жылы Американың режиссерлер гильдиясы оған «Құрметті мүше» сыйлығын берді. Кейін ол 6233 Голливуд бульвары мекенжайында орналасқан Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдызға ие болды.
Neilan made his film debut as part of the acting cast on the American Film Manufacturing Company Western The Stranger at Coyote (1912). Hired by Kalem Studios for their Western film production facility in Santa Monica, Neilan was first cast opposite Ruth Roland. Described as confident, but egotistical at times, Neilan's talent saw him directing films within a year of joining Kalem. After acting in more than seventy silent film shorts for Kalem and directing more than thirty others, Neilan was hired by the Selig Polyscope Company then Bison Motion Pictures and Famous Players–Lasky Corporation. In 1915, Neilan was one of the founding members of the Motion Picture Directors Association along with directors such as Cecil B. DeMille, Allan Dwan, and William Desmond Taylor. At the end of 1916, Neilan was hired by Mary Pickford Films where he directed Pickford in several productions including Rebecca of Sunnybrook Farm and The Little Princess in 1917, plus Stella Maris in 1918, Amarilly of Clothes Line Alley, M'Liss in 1918, and Daddy Long Legs in 1919. Having all but given up acting, Neilan's directing successes led to him creating his own production company and between 1920 and 1926, Marshall Neilan Productions made eleven feature length films almost all of which were distributed through First National Pictures. He received critical acclaim for directing and producing such films as Bits of Life and The Lotus Eater. In 1929, he was hired by RKO Radio Pictures; although he reputedly had difficulty adapting to directing the new talkies, that year he successfully directed Rudy Vallee and Marie Dressler in the "all talking" The Vagabond Lover. Contrary to the legend that the film was a commercial and critical failure (except for Dressler's highly praised performance), the film was a hit, making a profit of $335,000, and was one of four top hits for RKO in 1929. Early in his career Neilan had done as most others in the pioneering days of film and helped out in many areas of filmmaking through performing, directing, and writing. A talented screenwriter, in 1927 he wrote the original story for the Howard Hughes film, Hell's Angels. Initially, he had also been hired as the film's director, back when it was still a silent, but Hughes' overbearing style forced him to drop out, and he was replaced a few weeks into production by a more pliable director, Edmund Goulding; due to massive reshoots (as well as the recasting of the lead role with Jean Harlow), none of the footage Neilan shot made it into the final film. He was then hired by Hal Roach Studios, for whom he directed a few films in 1930, and he made his final directorial effort in 1937. Having battled alcoholism for a large part of his adult life, twenty years after he made his last film, Neilan returned to acting on the screen in a small role portraying an aging and less than enlightened United States Senator in the Elia Kazan film, A Face in the Crowd. In 1955, Neilan was awarded The George Eastman Award, given by George Eastman House for distinguished contribution to the art of film. In recognition of his contribution to the motion picture industry, in 1940 the Directors Guild of America conferred on him an "Honorary Life Member Award." He later received a star on the Hollywood Walk of Fame at 6233 Hollywood Blvd.
Жеке өмір және өлім
Маршалл Нилан 1913 жылы актриса Гертруда Бэмбрикке үйленді, олардан Маршалл Нилан кіші, жалғыз ұлдары дүниеге келді. 1921 жылы Бэмбриктен ажырасқаннан кейін бір жыл өткен соң, Нейлан бірнеше рет режиссерлік еткен актриса Бланш Свитке үйленді. Олар да 1929 жылы ажырасып кетті. Нейлан 1958 жылы Лос-Анджелесте жұтқыншақ рагынан қайтыс болды. Ол сол жердегі Angelus Rosedale зиратына жерленген.
Marshall Neilan married actress Gertrude Bambrick in 1913 with whom he had a son, Marshall Neilan, Jr, their only child. A year after he and Bambrick divorced in 1921, Neilan married actress Blanche Sweet, whom he directed on several occasions. They too divorced in 1929. Neilan died in Los Angeles in 1958 of throat cancer. He is interred there in Angelus Rosedale Cemetery.