Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1918 жылғы Германия үкіметі / әскери ынтымақтастық туралы келісім
1918 German government / military cooperation agreement
Эберт-Гронер келісімі, кейде Эберт-Гронер мәмілесі деп те аталады, 1918 жылдың 10 қарашасында Германияның сол кездегі канцлері, социал-демократ Фридрих Эберт пен Германия армиясының генерал-квартирмейстері Вильгельм Гронер арасында жасалған келісім. Бұл келісім Германия революциясы Эбертті билікке жеткізгеннен кейін жасалды. Гронер Эбертке қарулы күштердің адалдығын қамтамасыз етті. Қарсылығында, Эберт үкіметтің солшыл көтерілістерге қарсы дереу шаралар қабылдайтынына, Ұлттық жиналыс шақырылатынына және ең бастысы, әскери басқару кәсіби офицерлер құрамында қалатынына уәде берді. Бұл келісім үкіметке солшылдар тарапынан туындаған билікке қарсы қиындықтарды жеңуге мүмкіндік берді. Алайда, ол Эберттің Социал-демократиялық партиясы мен басқа социалистік топтар арасында дау тудырды, олар оны революцияның жауымен одақтасқан деп айыптады. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германия империясының нақты билігі болған әскери құрылымды, азаматтық бақылаудан тыс, дербес басқаратын институт ретінде сақтап қалды. Осылайша, Веймар Республикасының болашақ үкіметтері оның жетекшілерінің ізгі ниетіне немесе оның болмауына тәуелді болады.
The Ebert–Groener pact, sometimes called the Ebert Groener deal, was an agreement between the Social Democrat Friedrich Ebert, at the time the Chancellor of Germany, and Wilhelm Groener, Quartermaster General of the German Army, on November 10, 1918. This occurred on the day after the German Revolution had brought Ebert to power. Groener assured Ebert of the loyalty of the armed forces. In return, Ebert promised that the government would take prompt action against leftist uprisings, that he would call a national assembly and most importantly that military command would remain with the professional officer corps. The agreement gave the government the means to defeat the challenge posed to its authority by those on the political left. However, it also drove a wedge between Ebert's Social Democratic Party and other socialist groups, who accused him of allying himself with the enemy of the revolution. It kept the military, which had been the true power in the German Empire during World War I, as a largely self governing institution that operated outside of civilian control. Future governments of the Weimar Republic would thus be dependent on the goodwill or lack thereof of its leadership.
Өмірбаян
Тарихи тұрғыдан алғанда, Германияның азаматтық үкіметі мен армияның жоғарғы басшылығы бір-бірінен тәуелсіз болды, әскер тек канцлер емес, кайзерге ғана жауапты болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс барысында әскери жоғарғы басшылық (OHL) және, әсіресе, Германия армиясының бірінші генерал-квартирмейстері Эрих Людендорф Германияны іс жүзінде басқарушы күшке айналды. Пауль фон Гинденбург пен император Вильгельм II Людендорфтың формалды түрде жоғары тұрғандары болғанымен, маңызды шешімдерді Людендорф қабылдады. 30 қазан күні Киль портындағы неміс флотында офицерлер мен экипаж арасындағы қақтығыс оқиғалар тізбегін бастады, ол келесі аптада елдің үлкен бөлігіне тараған неміс революциясына әкеп соқты. Бұл Веймар коалициясына қолдаудың азаюына және сол және оң жақтағы экстремистер арасындағы саяси поляризацияның күшеюіне себеп болды. Ең маңыздысы, әскерилердің «мемлекет ішіндегі мемлекет» статусы және демократиялық Веймар Республикасын қабылдаудан бас тартуы, 1930-жылдардың басында генерал Курт фон Шлейхер басшылығымен демократияны құлдыратуға алып келді.
Historically, the German civil government and the Army supreme command had remained independent of one another with the military only responsible to the Kaiser, not the Chancellor. During the course of World War I, the military high command (OHL) and, in particular, Erich Ludendorff, the First Quartermaster General of the German Army, had become the de facto ruler of Germany. Although Paul von Hindenburg and Emperor Wilhelm II were both nominally Ludendorff's superiors, Ludendorff was taking the important decisions. On October 30, a confrontation between officers and crews on board the German fleet at Kiel set in motion a train of events that would result in the German Revolution, which spread over a substantial part of the country over the next week. That contributed to the eventual erosion of support for the Weimar Coalition and the resulting political polarisation between extremists on the left and right. Most importantly, the military's "state within the state" status and its refusal to accept the democratic Weimar Republic led the military under the leadership of General Kurt von Schleicher to undermine democracy in the early 1930s.