Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс өнер тарихшысы (1845–1929)
German art historian (1845–1929)
Вильгельм фон Боде (10 желтоқсан 1845 – 1 наурыз 1929) – неміс өнер тарихшысы және музей кураторы. Кальвердеде Арнольд Вильгельм Боде болып туған, өмірінің көп бөлігінде Вильгельм Боде деп танылды, 1913 жылы ақсүйек атағын алды, содан кейін «фон» аристократиялық префиксін қабылдады. Ол 1904 жылы өзінің құрметіне қазір Боде мұражайы деп аталатын Кайзер Фридрих мұражайын құрып, алғашқы кураторы болды. Ол көптеген кітаптар жазды, оның ішінде итальяндық Ренессанс және голланд және фламанд барокко өнеріне арналған көптеген ауқымды және авторитетті зерттеулер бар, сонымен қатар басқа да тақырыптарды қамтыды.
Wilhelm von Bode (10 December 1845 – 1 March 1929) was a German art historian and museum curator. Born Arnold Wilhelm Bode in Calvörde, and known as Wilhelm Bode for most of his career, he was ennobled in 1913, and thereafter adopted the aristocratic "von". He was the creator and first curator of the Kaiser Friedrich Museum, now called the Bode Museum in his honor, in 1904. He wrote a number of books, many large and authoritative studies of the art of the Italian Renaissance and the Dutch and Flemish Baroque, but also other subjects.
Мансап
Боде Геттинген мен Берлин университеттерінде заң оқыды, бірақ университет жылдары өнерге қызығушылық танытты. Брауншвейгте заңгерлік тәжірибесін жүргізіп жүргенде герцогтың өнер жинақтарын жүйелі түрде қайта ұйымдастырды және Бельгия, Нидерланды және Италиядағы бірнеше мұражайлар мен жеке жинақтарды зерттеді. Берлин мен Венада өнер тарихын оқығаннан кейін 1870 жылы Лейпциг университетінде «Франс Хальс және оның мектебі» деген тақырыпта диссертация қорғап, доктор ғылымын алды. 1871 жылы Боде Дрезденде өткен «Холбейн конвенциясына» қатысты, онда көрнекті өнер тарихшылары Ханс Холбейн кішінің «Майер Мадоннасының» қайсысы түпнұсқа екенін анықтау үшін бас қосты. 1872 жылы ол Берлиндегі корольдік мұражайларда мүсіншілік бөлімінің көмекші кураторы болып жұмысқа орналасты, ал 1883 жылы бөлім директоры болды. 1890 жылдары Берлин өнер жинақтары бойынша Мюнхен мен Дрезденнен қалып қойды, бірақ Вильгельм II-нің ынталы қатысуымен Боде неміс өнер әлемінің орталығын астанаға көшіре алды. Ол сонымен қатар 1870 жылы Франко-пруссия соғысы кезінде пруссиялық бомбалаудан толығымен қираған Страсбург мұражайларын қайта құруға жауапты болды. Боде 1889 жылдан 1914 жылға дейін осы лауазымды атқарды, «Музей де Бё-Ар» және «Кабинет де Эстамп және де Дезендер» мұражайларын құрды, сондай-ақ қазіргі «Музей де Л’Œuvre Notre-Dame» жинақтарының бір бөлігіне негіз салды. Боденің өнер тарихындағы, әсіресе итальяндық Ренессанс өнеріндегі тақырыптарға арналған жазбалары кеңінен таралды және осы саладағы маңызды еңбектердің бірі болып табылады. Оның «Менің өмірім» атты автобиографиясы 1930 жылы, өлімінен кейін жарық көрді.
Bode studied law at the Universities of Göttingen and Berlin, but took an interest in art during his university years. While practicing law in Braunschweig he systematically rearranged the ducal art collections, and visited a number of museums and private collections in Belgium, the Netherlands, and Italy. After studies in art history in Berlin and Vienna, he received his doctorate from the University of Leipzig in 1870 based on his dissertation Frans Hals und seine Schule. In 1871 Bode participated in the so called "Holbein convention" in Dresden, at which a number of prominent art historians convened to determine which of two versions of Hans Holbein the Younger's Meyer Madonna was the original work. In 1872 he took a position as an assistant curator of sculpture in the royal museums in Berlin, and became director of the department in 1883. In the 1890s Berlin was far behind Munich and Dresden in its art collections, but with the enthusiastic participation of Wilhelm II, Bode was able to shift the center of the German art world to the capital. He was also in charge of rebuilding the museums of Strasbourg, whose collections had been entirely destroyed in 1870 by Prussian bombardments during the Franco Prussian War. Bode occupied this post from 1889 to 1914, establishing the Musée des Beaux Arts and the Cabinet des estampes et des dessins as well as setting the grounds of part of the current Musée de l’Œuvre Notre Dame's collections. Bode's writings on a wide variety of topics in art history, particularly Italian Renaissance art, were widely influential, and remain key texts in the field. His autobiography, Mein Leben, was published posthumously in 1930.
"Флора" бюсті
1910 жылы Берлиндегі Кайзер Фридрих мұражайы Леонардо да Винчидің туындысы деп санай отырып сатып алған Флораның бюстінің, шын мәнінде ағылшын мүсіншісі Ричард Кокл Лукастың қолынан шыққан болуы мүмкін екені анықталды. Берлиндегі музейдегі Пруссия өнерінің жинақтарының бас директоры фон Боде Лондон галереясында осы бюстті көріп, бірнеше фунтқа сатып алады. Боде бюсттің Леонардоның туындысы екеніне сенді, ал Берлин мұражайының басшылары мен неміс жұртшылығы "британдық өнер әлемінің көзі алдынан үлкен өнер қазынасын ұрлап алғанымызға" риза болды. Бірақ көп ұзамай "Таймс" газеті бюсттің Лукасқа тапсырыс беріліп жасалғанын жариялады. Лукастың ұлы Альберт кейіннен алға шығып, оқиғаның рас екендігіне ант берді және бюст жасауға әкесіне көмектескенін айтты. Альберт бюсттің ішіне ескі шам қалдықтарынан қабаттастырылған балауыз қабаттарының қалай салынатынын түсіндірді; сондай-ақ әкесі бюсттің ішіне газеттер сияқты әртүрлі қоқыстарды қалай тығып қоятынын сипаттады. Берлин мұражайының қызметкерлері негізді алып тастағанда, Альберт сипаттағандай, қоқыстарды тапты, соның ішінде 1840 жылдармен дабылған хат та болды. Бюст қазіргі Бод мұражайында "Англия", "19 ғасыр" деген белгімен және сұрақ белгісімен көрсетіледі.
In 1910, it was revealed that a bust of Flora, which had been purchased by the Kaiser Friedrich Museum, Berlin, under the belief that it was by Leonardo da Vinci, may have actually been created by the English sculptor, Richard Cockle Lucas. Von Bode, the general manager of the Prussian Art Collections for the Berlin Museum, had spotted the bust in a London gallery and purchased it for a few pounds. Bode was convinced that the bust was by Leonardo and the Berlin Museum authorities, and the German public, were delighted to have "snatched a great art treasure from under the very noses" of the British art world. Shortly afterwards, The Times ran an article claiming that the bust was the work of Lucas, having been commissioned to produce it from a painting. Lucas's son, Albert, then came forward and swore under oath that the story was correct and that he had helped his father to make it. Albert was able to explain how the layers of wax had been built up from old candle ends; he also described how his father would stuff various debris, including newspapers, inside the bust. When the Berlin museum staff removed the base they found the debris, just as Albert had described it, including a letter dated in the 1840s. The bust remains on display in what is now the Bode Museum labelled "England", "19th century" with a question mark.
Ағылшын тіліндегі шығармалары
Отто Бейттің суреттер мен қолалар жинағының каталогы: Доктор Вильгельм Бодедің кіріспесі мен сипаттамалары, 1913 ж. Марқұм мырза А. де Риддердің Таунстағы Кронбергке жақын Шонбергтегі вилласындағы суреттер жинағы: Вильгельм Боде каталогтаған және сипаттаған, Гарри Виргин аударған, 1913 ж. "Жакын Шығыс елдерінен көне кілемдер", Р. М. Рифштал аударған, 1922 ж. Сандро Боттичелли, Ф. Ренфилд пен Ф. Л. Рудстон Браун аударған, 1925 ж. Ренессанс дәуірінің флоренциялық мүсіншілері, Джесси Хейнс аударған, 1928 ж.
Catalogue of the Collection of Pictures and Bronzes in the Possession of Mr. Otto Beit: Introduction and Descriptions by Dr. Wilhelm Bode, 1913. The Collection of Pictures of the Late Herr A. de Ridder in his Villa at Schönberg near Cronberg in the Taunus: Catalogued and Described by Wilhelm Bode, translated by Harry Virgin, 1913. Antique Rugs from the Near East, translated by R. M. Riefstahl, 1922. Sandro Botticelli, translated by F. Renfield and F. L. Rudston Brown, 1925. Florentine sculptors of the Renaissance, translated by Jessie Haynes, 1928.