Галифакс жарылысы мен Ричмонд ауданының тарихы

Кіріспе

Ричмонд – қалалық аудан, Канаданың Халифакс түбегінің солтүстік шекарасында орналасқан қалалық құрамы (қазіргі Халифакс аймақтық муниципалитетінің бөлігі). Бұл 1917 жылғы 6 желтоқсанда болған Халифакс жарылысының эпицентрі болды, бұл Канада тарихындағы ең ірі апат саналады, нәтижесінде 2000-ға жуық адам қаза тауып, мыңдаған адам жарақат алды. 1770 жылдардан бастап Ричмондта Форт Нидхэм орналасқан, ал 1819 жылы Ричмонд Гроув (Төменгі Даффус көшесі) Ричард Джон Юниакк және Уильям Боуи арасындағы әйгілі, өлімге әкелген дуэльдің орны болды.

Тарих

Бастапқыда ферма және ормандық жерлер болған Ричмонд ауданы 1820 жылдары дамыды. Галифакс портының тарлығының батыс жағасында орналасқан, ол 1850 жылдары, жағалау бойындағы кемежайға, сондай-ақ түрлі кемелерге, фабрикалар мен қоймаларға қызмет ету үшін Nova Scotia темір жолы салынғаннан кейін өнеркәсіптенуді бастады. Ричмонд, Халифакс жарылысы көптеген ғимараттары мен инфрақұрылымын қиратқанда, қирады. 1918 жылдың 22 қаңтарында федералдық жарлық бойынша құрылған Галифакс көмек комиссиясы кейін провинциялық деңгейде тіркелді және Жаңа Шотландия заң шығарушы органының заңымен ерекше кең өкілеттіктер алды. Канада үкіметінің 21 миллион долларлық көмек қоры комиссия қажет деп санағандай қираған аймақты қайта құруға жұмсалды. Комиссия Ричмондты қайта құру жобасын жасау үшін танымал британдық қала құрылыс жоспарлаушысы Томас Адамсты жалдады. Оның жетістіктерінің бірі – Ричмонд Хайтс (Гидростоун) тұрғын үй кешені, ол қайта салынған Ричмондтың ажырамас бөлігі болды және үйлері қираған апат құрбандарына жалға берілетін тұрғын үйлер ұсынды. Қираған аймақты қайта құру Ричмондтың жаңа өміріне бастама болды, бірақ қауымдық сезімді қайта жандандыру қиын болды. Соғыс аралық жылдарда Ричмонд дамымай, халық саны азайды. Апаттан аман қалған бұрынғы тұрғындарының барлығы да қайта оралған жоқ. ХКК-ның соғыстан кейін "Гидростоун" тұрғын үй кешенінен бас тартуы және Ричмондтың Халифакс қаласына біртіндеп қайта қосылуы оның қайта жандануына көмектесті. Бұрынғыдай өнеркәсіптік емес, және атын жоғалтқан Ричмонд, ақырында апатқа дейінгідей ынтымақты қауымға айналды. Атау жоғалды, өйткені жаңа Ричмонд ескі Ричмондпен үзіліссіз емес еді. Соңғысы – төрт шіркеу және үш мектеппен мақтанған, қалыптасқан жұмысшы табының қауымы болды. Алғашқысы – кәсіби қала құрылысшыға тапсырылған қала жаңарту жобасы еді. Жаңа Ричмондды оның халқы емес, Галифакс көмек комиссиясы құрды.

Originally farm and forestland, the quartier of Richmond grew up in the 1820s. Situated on the western shore of the Narrows of Halifax Harbour, it began to industrialize in the 1850s after the Nova Scotia Railway was built along the shore to serve the dockyard as well as various shipping piers, factories and warehouses. Richmond was devastated when the Halifax Explosion levelled much of its buildings and infrastructure. The Halifax Relief Commission, established by federal order in council on 22 January 1918, was afterwards incorporated provincially and given uniquely broad powers by act of the Nova Scotia Legislature. The government of Canada’s $21,000,000 relief fund was used to rebuild the Devastated Area as the commission saw fit. Thomas Adams, the renowned British town planner, was hired by the commission to design Richmond’s reconstruction. Among his achievements was a housing estate, Richmond Heights (The Hydrostone), which formed an integral part of rebuilt Richmond and provided leasehold residences to victims of the disaster whose homes had been destroyed. Reconstruction of the Devastated Area began the rebirth of Richmond, but the sense of community was slow to re emerge. Throughout the interwar years Richmond remained underdeveloped and depopulated. By no means all of its former inhabitants who survived the disaster returned there to live. The HRC’s post war divestiture of the “Hydrostone” housing estate and Richmond’s gradual reintegration into the city of Halifax promoted its revival. Though no longer industrial, and robbed of its name, Richmond eventually became the cohesive community it had been before the disaster. The name was lost because new Richmond was not continuous with old Richmond. The latter was a well established working class community which boasted four churches and three schools. The former was an urban renewal project which a professional town planner was commissioned to undertake. New Richmond was the creation not of its people but of the Halifax Relief Commission.